Παγώνοντας την εικόνα

Παγώνοντας για μερικά δευτερόλεπτα την εικόνα στο ιμπεριαλιστικό μέτωπο της Μέσης Ανατολής, δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς ότι οι εξελίξεις δεν έχουν καμία σχέση με όσα πρόβλεπαν οι ΗΠΑ, το Ισραήλ και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους όταν ξεκινούσε ο βομβαρδισμός του Ιράν, με στόχο «να ανατραπεί το καθεστώς μέσα σε λίγες μέρες».

Πλέον, πάνω από 20 χώρες έχουν ενεργή συμμετοχή στις πολεμικές συγκρούσεις, που απλώνονται σε όλη τη Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο. Οι καταστροφές σε ενεργειακές και άλλες υποδομές, σε συνδυασμό με την πολεμική διαχείριση των Στενών του Ορμούζ από το Ιράν, έχουν οξύνει τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου σε παγκόσμια κλίμακα και μαζί τις αντιθέσεις ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα και στο εσωτερικό τους.

Όλα δείχνουν ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή, που έχει πάψει πλέον να προσδιορίζεται ως τέτοιος, δεν εξελίσσεται όπως επεδίωκαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους. Το γεγονός μάλιστα ότι σ' αυτή τη φάση οι Αμερικανοί καταθέτουν προτάσεις για «τερματισμό» του πολέμου, ή ότι ρίχνουν στο τραπέζι ημερομηνίες για αναστολή των επιχειρήσεων, δείχνει ότι απέχουν πολύ από εκεί που ξεκίνησαν πριν από 20 και πλέον μέρες.

Το Ισραήλ δέχεται σφοδρές επιθέσεις σε στρατηγικές του υποδομές και σε μεγάλες πόλεις - φρούρια, που καταρρίπτουν τον μύθο του «αδιαπέραστου θόλου». Ολοένα και περισσότερο συνειδητοποιείται ότι ο πιο σύγχρονος στρατός της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο δεν θα μπορούσε να αντεπεξέλθει στην τροπή που πήρε ο πόλεμος αν δεν στηριζόταν από τα πρώτα βιολιά της ευρωατλαντικής συμμαχίας και κυρίως τις ΗΠΑ.

Η εικόνα του «άτρωτου» και «απρόσβλητου» αμερικανοΝΑΤΟικού στρατού, που καλλιέργησε η ευρωατλαντική προπαγάνδα ιδιαίτερα μετά την επέμβαση στη Βενεζουέλα και την κινηματογραφική απαγωγή Μαδούρο, δέχεται σοβαρά πλήγματα από την εξέλιξη του ιμπεριαλιστικού πολέμου στη Μέση Ανατολή, που επιβεβαιώνει και οξύνει τις αντιθέσεις μέσα στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο, καθώς πολλά και διαφορετικά σχέδια συγκρούονται στην περιοχή.

Εκεί πρέπει να στρέψει την προσοχή του ο λαός και να τις αξιοποιήσει στο έπακρο, δυναμώνοντας σε κάθε χώρα τη σύγκρουση με την αστική τάξη και τους διεθνείς συμμάχους της.

Είναι χαρακτηριστική η απροθυμία των ευρωπαϊκών κρατών του ΝΑΤΟ να συγκροτήσουν κοινή ναυτική δύναμη με τις ΗΠΑ για το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Να ευθυγραμμιστούν δηλαδή πλήρως με τον σχεδιασμό της κυβέρνησης Τραμπ, η οποία βάζει ζήτημα ακόμα και παραμονής των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ.

Πάνω σ' αυτό το έδαφος, δυναμώνει τις τελευταίες μέρες η καλλιέργεια κλίματος εφησυχασμού, ότι ο πόλεμος μπορεί και να τελειώσει τις επόμενες μέρες. Οτι ο τερματισμός του είναι ζήτημα συμφωνίας πάνω σε μια λίστα με όρους που θα ικανοποιούν όλες τις πλευρές. Και ότι ένας νέος συμβιβασμός μπορεί να μηδενίσει το κοντέρ των ανταγωνισμών στην περιοχή και να σηματοδοτήσει μια νέα αρχή.

Είναι παραμύθια της χαλιμάς! Αποδείχθηκε άλλωστε και από τον πόλεμο του περασμένου Ιούνη ότι η προσωρινή αναστολή των επιχειρήσεων προετοίμασε τον επόμενο και πιο σκληρό γύρο της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης. Κανένας προσωρινός συμβιβασμός δεν μπορεί να γεφυρώσει τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις, που οξύνονται σε όλη την κλίμακα, με υπόβαθρο τη σύγκρουση ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό κίνημα.

Το γεγονός άλλωστε ότι τα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου τείνουν να ενωθούν (π.χ. Ουκρανία και Μέση Ανατολή) δείχνει τις βαθύτερες αιτίες και τα ανταγωνιστικά συμφέροντα που κρύβονται από πίσω και οδηγούν διαρκώς σε νέα κλιμάκωση και γενίκευση της σύγκρουσης. Η πορεία αυτή είναι ανεπίστρεπτη, παρά τα μπρος - πίσω στα μέτωπα του πολέμου και τους όποιους προσωρινούς και εύθραυστους συμβιβασμούς.

Τα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα «στήνονται» για το μεγάλο ξεκαθάρισμα και η Ελλάδα, με πρωταγωνιστή την κυβέρνηση και συνεργούς όλα τα κόμματα της αστικής τάξης, συμμετέχει με τα μπούνια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Κανένας εφησυχασμός δεν δικαιολογείται, ότι «μπορεί να τελειώσει ο πόλεμος» ή να βγει άβρεχτη η χώρα μας από την εμπλοκή της σ' αυτόν. Τώρα είναι η ώρα της μέγιστης λαϊκής κινητοποίησης και δράσης, για καμία συμμετοχή στον πόλεμο, να επιστρέψουν φρεγάτες, αεροσκάφη και πυροβολαρχία από τις πολεμικές αποστολές, να κλείσουν όλες οι ξένες βάσεις - ορμητήρια πολέμου, αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ με τον λαό πρωταγωνιστή.

Μ' αυτά τα αιτήματα αιχμής στην προμετωπίδα του αγώνα, να γίνουν τα σημερινά συλλαλητήρια εφαλτήριο κλιμάκωσης και αντεπίθεσης για την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία!

Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Παρασκευής 27 Μάρτη 2026

Επόμενο άρθρο

Θα τιμηθεί επιτέλους η μνήμη τους;