Αλήθειες περί χρέους

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Το μεγάλο κομμάτι της προεκλογικής συζήτησης, περιστρέφεται γύρω από το χρέος της χώρας  και τους τρόπους διαχείρισης του. Πρόκειται για μία συζήτηση που αποκρύβει μία σειρά αλήθειες σκόπιμα.

1.Το χρέος της χώρας μας δεν το δημιούργησε ο λαός. Πρόκειται για χρήματα που διαχρονικά έχουν κατευθυνθεί σε δράσεις και τομείς που δεν έχουν σχέση με τη λαϊκή ευημερία. (π.χ υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, κίνητρα για το μεγάλο κεφάλαιο, Ολυμπιακοί Αγώνες κ.α). Επομένως δεν είναι «του λαού» και από αυτήν την άποψη δεν θα πρέπει αυτός να κληθεί να το πληρώσει.

2.Τα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνονται ή και θα παρθούν εκπορεύονται από την Ε.Ε και τους «σιδερένιους νόμους της» και δεν έχουν σχέση με το ύψος του χρέους. Σ’ ολόκληρη ΕΕ, από την Ελλάδα του υψηλού χρέους μέχρι την Γερμανία της υψηλής δημοσιονομικής πειθαρχίας, ξετυλίγεται ανάλογο κουβάρι αντιλαϊκών μέτρων, ανεξάρτητα από το ύψος του χρέους. Τέτοια μέτρα κωδικοποιούνται στις κατευθύνσεις της ΕΕ, από το Μάαστριχτ μέχρι την "Ευρώπη 2020", υποχρεωτικές για όλα τα κράτη-μέλη. Άξονας των μέτρων είναι η θωράκιση της ανταγωνιστικότητας μονοπωλιακών ομίλων, που είναι στρατηγικός στόχος της ΕΕ από τα γεννοφάσκια της. Με χρέος ή χωρίς, εντός των τειχών της ΕΕ και της εξουσίας των ομίλων, η πολιτική φθηνής εργατικής δύναμης δεν θα μεταβληθεί ουσιαστικά.

3.Η ελληνική άρχουσα τάξη επιδιώκει μια καλύτερη διαπραγμάτευση για το χρέος, για να βρεθούν περισσότερα κεφάλαια χρηματοδότησης για την καπιταλιστική ανάπτυξη, για να αυξηθούν οι κρατικές επιδοτήσεις προς τους μονοπωλιακούς ομίλους. Η διαπραγμάτευση για το χρέος είναι διαπραγμάτευση στο εσωτερικό του στρατοπέδου της, όπου υπάρχουν αντιθέσεις και ανταγωνισμοί. Δηλαδή η διαπραγμάτευση του χρέους δεν γίνεται για να εξευρεθούν πόροι για τις αυξημένες λαϊκές ανάγκες, αλλά για να υπάρχει ζεστό χρήμα υπέρ  των αναγκών των οικονομικά ισχυρών.

4.Ν.Δ και  ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά συμφωνούν στα στρατηγικά σημεία για το χρέος, δηλαδή το αναγνωρίζουν ουσιαστικά ότι είναι του λαού. Αποδέχονται μια πιθανή επιμήκυνση και ότι ο λαός θα πρέπει να πληρώσει ένα τμήμα του χρέους, χρέος που δεν δημιούργησε και δεν ωφελήθηκε απ’ αυτό. Συσκοτίζουν πως κάθε διαπραγμάτευση θα περιλαμβάνει δεσμεύσεις ώστε να εξασφαλίζονται οι πιστωτές. Ο τόπος δεν έχει ανάγκη από «καλύτερο διαπραγματευτή» αλλά από πολιτική ριζικής ανατροπής της υπάρχουσας κατάστασης.

5.Ο λαός δεν πρέπει να παγιδευτεί σε μια κάλπικη αντιπαράθεση. Στις 26 Ιανουαρίου, όποιος κι αν είναι κυβέρνηση, ο λαός θα βρίσκεται στην αντιπολίτευση και ο πραγματικός του αντίπαλος θα προωθεί με αποφασιστικότητα την πολιτική φθηνής εργατικής δύναμης, με νέες μειώσεις σε μισθούς, νέα αντιλαϊκά μέτρα. Η λύση περνά από τη μη αναγνώριση από το λαό του χρέους, από τη μονομερή διαγραφή του, από την αποδέσμευση από την Ε.Ε και κυρίως από το να χαραχτεί στη χώρα μας άλλος δρόμος με το λαό στο οικονομικό και πολιτικό τιμόνι!

Προηγούμενο άρθρο

Πόσο κοντά είναι οι «κόσμοι» τους...

Επόμενο άρθρο

Θρησκεία και πολιτική…