Απόγνωση,αναμονή, ανάθεση: Και η λύση;

Άρθρο του Αλέκου Χατζηκώστα που δημοσιεύτηκε στην έντυπη «ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ»

Η Ελλάδα δεν αναστενάζει πια στα γήπεδα ή μόνο σ’αυτά (όπως λέει και το σχετικό τραγούδι)  αλλά κυρίως στα γκισέ των τραπεζών προκειμένου να πληρώσει τα αλλεπάλληλα φορολογικά φορτία. Η απόγνωση είναι αυτό που χαρακτηρίζει την ζωή των πολλών. Και φυσικά τα αντιλαϊκά μέτρα κυβέρνησης-Ε.Ε δεν έχουν σταματημό. Όλα δείχνουν ότι η  κυβέρνηση σχεδιάζει με την τρόικα το επόμενο κύμα των αντεργατικών - αντιασφαλιστικών μέτρων. Ανεξάρτητα από το εύρος των ανατροπών στις οποίες θα καταλήξουν σε αυτήν τη φάση, η τάση είναι δεδομένη για τους εργαζόμενους και το λαό: Μικρότερες συντάξεις, αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης άμεσα για ορισμένες κατηγορίες ασφαλισμένων, ενίσχυση του ανταποδοτικού χαρακτήρα της Ασφάλισης. Επίσης, παραπέρα  ελαστικοποίηση των  εργασιακών σχέσεων, στην οποία θα συντελέσει και η πλήρης απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων. Για «κερασάκι στην τούρτα», έρχεται η πρόθεση της κυβέρνησης να αλλάξει σε πιο αντιδραστική κατεύθυνση το νόμο για το συνδικαλισμό, με στόχο να βάλει περισσότερα εμπόδια στη συνδικαλιστική δράση και άρα στην οργάνωση των αγώνων.

Απέναντι στη κατάσταση αυτή, μέχρι τώρα τουλάχιστον και για το μεγαλύτερο κομμάτι των λαϊκών στρωμάτων δεν υπάρχουν ουσιαστικές αγωνιστικές αντιδράσεις. Η αναμονή και κυρίως η ανάθεση είναι αυτά που κυριαρχούν και που καλλιεργούνται πολύμορφα από το ίδιο το σύστημα και τα πολιτικά κόμματα που το στηρίζουν. «Κάντε υπομονή βγαίνουμε από το τούνελ» μας λένε σε όλους τους τόνους οι συγκυβερνώντες. Από την άλλη οι διεκδικούντες την κυβερνητική εξουσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καλλιεργούν και αυτοί την αναμονή μαζί με την προσμονή ότι μία αλλαγή κυβέρνησης είναι αρκετή για να μας απαλλάξει από τα βάσανα μας ή τουλάχιστον να μας ανακουφίσει απ’ αυτά. Όμως όταν ένα κόμμα ακολουθεί πολιτική (πέρα από τα στολίδια που τη φορτώνει) που είναι δεσμευμένη στο δρόμο του κεφαλαίου και της ΕΕ, δεν μπορεί (ούτε θέλει) να ανασχέσει αυτές τις αντιλαϊκές κατευθύνσεις. Οι «προσαρμογές του στο ρεαλισμό», η εμφανής στρατηγική σύμπλευση με τη συγκυβέρνηση στα κρίσιμα ζητήματα, από την «αδιαμφισβήτητη» συμμετοχή  της Ελλάδας σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, την υπεράσπιση της «ανταγωνιστικότητας», μέχρι τις τελευταίες δηλώσεις για «επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους», δίνουν τον τόνο. Γι’ αυτό, το μόνο που κάνει, είναι να ανταγωνίζεται την κυβέρνηση σε μέτρα διαχείρισης της ακραίας φτώχειας, που  γεννάει ο καπιταλισμός και εκτοξεύεται σε συνθήκες κρίσης του συστήματος. Σωτηρία σε αυτόν το δρόμο δεν υπάρχει για το λαό. Επενδύοντας την προσδοκία του για ουσιαστικές αλλαγές στο ένα ή το άλλο μείγμα διαχείρισης, είναι σαν να αλλάζει κανείς λωρίδα, χωρίς όμως να αλλάζει κατεύθυνση.

Οι εκλογές από μόνες τους δεν αρκούν. Οι κυβερνήσεις όλα τα προηγούμενα χρόνια μπορεί ν’ άλλαζαν αλλά η ουσία της ακολουθούμενης πολιτικής έμενε η ίδια. Πάλι «κουμάντο» έκαναν οι «έχοντες» ντόπιοι και ξένοι. Υπάρχει φυσικά και ο άλλος δρόμος. Αυτός όμως δεν  περνά από «τον καναπέ», ούτε  από τις εκλογικές αυταπάτες, ούτε και από την ανάθεση της λύσης των προβλημάτων μας από κάποιους «σωτήρες». Η «σωτηρία» μας θα προέλθει από εμάς τους ίδιους. Η δύναμη μας βρίσκεται στην ενότητα και στον αγώνα μας. Περνά μέσα από την ουσιαστική ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος, από την αλλαγή των συσχετισμών παντού, υπέρ των δυνάμεων εκείνων που θέλουν να αντιμετωπίσουν τις αιτίες των προβλημάτων μας και όχι απλά τα αποτελέσματα…

Προηγούμενο άρθρο

Να υπάρχει αγωνιστική αντίδραση επιτέλους για τα παλιά δικαστήρια της Βέροιας!

Επόμενο άρθρο

Για την ψήφο εμπιστοσύνης