Αρρυθμίες

«Το κυβερνητικό έργο δεν μπορεί να έχει ασυνέχειες, διακοπές και αρρυθμίες με πρόφαση τον προεκλογικό διάδρομο. Τώρα είναι που τα έργα πρέπει να ολοκληρωθούν και η μεταρρυθμιστική πνοή να μην ανακοπεί. Η εικόνα μιας κυβέρνησης που εργάζεται (...) αποστέλλει σήμα εξωστρέφειας και αναπτυξιακής τροχιάς, πράγμα απόλυτα συνδεδεμένο και με την προσέλκυση επενδύσεων στη χώρα».

Τέτοιες «ανησυχίες» εκφράζουν «διά του Τύπου» τα αστικά επιτελεία, προσυπογράφοντας την προχτεσινή αναφορά του πρωθυπουργού στο υπουργικό συμβούλιο ότι το κυβερνητικό έργο συνεχίζεται «χωρίς να πέσουν οι ρυθμοί» τους μήνες που απομένουν μέχρι τις εκλογές.

Ποιος όμως έχει την πρεμούρα να μη διαταράσσεται από «αρρυθμίες» το αντιλαϊκό έργο, αν όχι εκείνοι που κερδίζουν από αυτό; Το κεφάλαιο, επομένως, είναι που ανησυχεί για το ενδεχόμενο ενόψει εκλογών να ανακοπεί η «μεταρρυθμιστική πνοή» που θωρακίζει την κερδοφορία του.

Ο προγραμματισμός της κυβέρνησης μέχρι το τέλος της τετραετίας περιλαμβάνει 90 τουλάχιστον «παραδοτέα», τα 27 μέχρι το τέλος του χρόνου. Σε ποιον «παραδίδει» η κυβέρνηση το δείχνουν οι εκκρεμότητες του επόμενου διαστήματος.

Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν «η ολοκλήρωση επενδύσεων και η αποτελεσματικότερη εφαρμογή των αναπτυξιακών κινήτρων», κάτι που σημαίνει μεγαλύτερη κρατική στήριξη στο κεφάλαιο. Σ' αυτήν την κατεύθυνση σχεδιάζονται «νέοι κύκλοι ενισχύσεων για μεγάλες επενδύσεις, τη μεταποίηση, την εφοδιαστική αλυσίδα και τις περιοχές ειδικής ενίσχυσης».

Η κυβέρνηση «ιδρώνει τη φανέλα» για να διαμορφώσει καλύτερους όρους επένδυσης συσσωρευμένων κεφαλαίων, με προνόμια, φοροαπαλλαγές και διοικητικές «διευκολύνσεις», δίπλα στα άλλα αντεργατικά μέτρα που αυξάνουν τον βαθμό εκμετάλλευσης. Για να μη χάνεται χρόνος, στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο παρουσιάστηκε νομοσχέδιο για την «άρση διοικητικών εμποδίων που καθυστερούν την ολοκλήρωση επενδύσεων και την αποτελεσματικότερη εφαρμογή των αναπτυξιακών κινήτρων».

Τέτοιο πεδίο επενδύσεων είναι για παράδειγμα η στέγη... Από τη μια νομοθετείται το παραπέρα ξήλωμα της όποιας προστασίας για την πρώτη κατοικία, ώστε να διευκολύνονται πλειστηριασμοί και εκβιασμοί από τις τράπεζες και τα funds, και από την άλλη ετοιμάζονται «αντιπαροχές» σε μεγάλους κατασκευαστικούς ομίλους, που θα χτίζουν σχεδόν τζάμπα και θα αποκτούν σίγουρη πελατεία, με τον φερετζέ της «προσιτής κατοικίας».

«Εκκρεμότητα» είναι και η περαιτέρω θωράκιση του κράτους απέναντι στους εργαζόμενους και στον λαό. Εκεί αποσκοπεί ο Ενιαίος Κώδικας Προσωπικού Δημοσίου Τομέα, που ενισχύει την έννοια της «κρατικής υπαλληλίας», με στόχο να διαμορφώνεται ένα πειθήνιο προσωπικό, στρατευμένο στην επιτάχυνση της αντιλαϊκής πολιτικής και στα προτάγματα του κεφαλαίου, ειδικά σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας.

Στο ίδιο πνεύμα είναι η στρατιωτικοποίηση της Δικαστικής Αστυνομίας, που μετατρέπεται σε ένοπλο Σώμα Ασφαλείας. Στο Μεταναστευτικό - Προσφυγικό η κυβέρνηση έχει «παραδοτέο» την ένταση της καταστολής και την υλοποίηση του νέου αντιδραστικού Συμφώνου της ΕΕ, προωθώντας μαζί με άλλες χώρες στρατόπεδα συγκέντρωσης σε χώρες της Αφρικής και της Ασίας.

Κυρίως, όμως, αυτό που «τρέχει» και δεν επιτρέπει καμία «ασυνέχεια» στο κυβερνητικό έργο είναι η μεγαλύτερη εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και στον πόλεμο, η επιτάχυνση της πολεμικής προετοιμασίας, στην οποία καλεί και το νέο πολεμικό εγχειρίδιο της Κομισιόν.

Δεν είναι μόνο η παραλαβή μέρους των νέων εξοπλισμών και η ΝΑΤΟική αναδιάρθρωση των Ενόπλων Δυνάμεων που πρέπει να προχωρήσουν... Είναι και καθετί άλλο που ενισχύει την πολεμική οικονομία και προσθέτει στην καλλιέργεια «κουλτούρας φέρετρων», που αποκτά επείγοντα χαρακτήρα για το κράτος, υπό το φως των εξελίξεων στα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου και των ανταγωνισμών που οξύνονται.

Για το κεφάλαιο, η απρόσκοπτη συνέχεια και κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής είναι στοιχείο της «σταθερότητας» που έχει ανάγκη η κερδοφορία του. Κυβέρνηση προσηλωμένη στο έργο της και αντιπολίτευση «εκπαιδευμένη» στον ρόλο της είναι προαπαιτούμενα για να ανανεώνονται οι θυσίες του λαού στον βωμό των κερδών και του ιμπεριαλιστικού πολέμου.

Γι' αυτούς είναι προτεραιότητα το τσάκισμα του λαού, η στράτευση ή η απόσπαση ανοχής στα επικίνδυνα σχέδιά τους. Για τους εργαζόμενους, τους βιοπαλαιστές και τη νεολαία προτεραιότητα είναι να τα εμποδίσουν, να τα αχρηστεύσουν, να τα ανατρέψουν. Και μπορούν να τα καταφέρουν, βαθαίνοντας τη συμπόρευση με το ΚΚΕ, τη συμφωνία και τη δράση με το Πρόγραμμα και την ανατρεπτική πολιτική του!

• Το άρθρο αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Τετάρτης 4 Νοέμβρη 2026.

Επόμενο άρθρο

Πόλεμος και μπίζνες