«Με την αμερικανική κυβέρνηση υπήρξε δυσαρέσκεια για τον τρόπο με τον οποίο σημαντικοί σύμμαχοι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα στήριξης των επιχειρήσεων (σ.σ. στη Μέση Ανατολή). Ήταν όμως επίσης σαφές πως ένας αριθμός Ευρωπαίων συμμάχων - ανάμεσά τους και η Ελλάδα - προσέφεραν στήριξη στον ισχυρότερο σύμμαχο, με επιμελητεία, βάσεις και μέσ... Περισσότερα
Οι διαπρεπείς οικονομολόγοι «φίλοι» μας…
Τελευταία ενημέρωση από Η Άλλη Άποψη
Με αφορμή το «σήριαλ Βαρουφάκη» που ξεδιπλώνεται τις τελευταίες μέρες , ήρθαν στη επιφάνεια και μια σειρά ονόματα διαπρεπών οικονομολόγων. Λόρδος Νόρμαν Λαμόντ, στέλεχος του Συντηρητικού Κόμματος της Μ. Βρετανίας, που είχε υπηρετήσει στην κυβέρνηση Μέιτζορ. Τζέιμς Κ. Γκαλμπρέιθ, Αμερικανός οικονομολόγος που υπηρέτησε στο προσωπικό του αμερικανικού Κογκρέσου το διάστημα 1982 - 1983, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Τέξας. Ζόζεφ Στίγκλιτς, Αμερικανός οικονομολόγος, πρώην επικεφαλής του «ευαγούς» ιδρύματος της Παγκόσμιας Τράπεζας. Πολ Κρούγκμαν, Αμερικανός οικονομολόγος, καθηγητής σε διάφορα αμερικανικά πανεπιστήμια (ΜΙΤ, Γέιλ κ.λπ.), είχε διατελέσει μέλος της συμβουλευτικής ομάδας του Λευκού Οίκου επί Προεδρίας Ρίγκαν. Χάινερ Φλάσμπεκ, Γερμανός οικονομολόγος, καθηγητής σε γερμανικά πανεπιστήμια, είχε διατελέσει μέλος του Γερμανικού Συμβουλίου Οικονομολόγων - σώμα συμβούλων της γερμανικής κυβέρνησης, επίσης είχε διατελέσει στέλεχος του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, επί Σρέντερ. Ο κατάλογος είναι σίγουρα μεγάλος. Είναι τα ονόματα των διεθνών μας «φίλων» που προβάλλουν μία «άλλη» πορεία για τη χώρα μας .
Τι όμως εκφράζουν πολιτικά όλοι αυτοί;. Στην ουσία προβάλλουν μία πολιτική που μπορεί να παρουσιάζεται ως «εναλλακτική» στην ουσία της όμως είναι «αλλαγή μείγματος» της ακολουθούμενης αντιλαϊκής πολιτικής και όχι κατάργηση της. Για παράδειγμα προτείνουν μία Ελλάδα εκτός ευρώ αλλά μέσα στην Ε.Ε. Να υπακούει δηλαδή και να εφαρμόζει το σύνολο των κατευθύνσεων της Ε.Ε που από τη κατασκευή της είναι όργανο (οικονομικό και πολιτικό) της κυριαρχίας του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, αυτή τη φορά με «εθνικό νόμισμα». Στα γραπτά τους δεν αμφισβητούν στο ελάχιστο τον καπιταλιστικό δρόμο «ανάπτυξης» απλά προτείνουν διαφορετικό δρόμο για την επίτευξη του μέσω της «χαλάρωσης» και όχι της «δημοσιονομικής πειθαρχίας». Για το λαό μικρή διαφορά έχουν όλα αυτά. Γιατί και τα δύο «σενάρια-σχέδια» προϋποθέτουν τη συντριβή των κοινωνικών-οικονομικών δικαιωμάτων.