Το ειδύλλιο Τσίπρα-Ολαντ

Το ειδύλλιο ανάμεσα στη γαλλική και την ελληνική κυβέρνηση αναπτύχθηκε το προηγούμενο καλοκαίρι. Ενώ εξελισσόταν η διαπραγμάτευση ανάμεσα στην ελληνική κυβέρνηση και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς της ΕΕ και του ΔΝΤ, η γαλλική αστική τάξη «είδε» τον κίνδυνο η Γερμανία να αξιοποιήσει την ελληνική περίπτωση προκειμένου να διαμορφώσει ένα ακόμα πιο αυστηρό μοντέλο λειτουργίας της ΕΕ και της Ευρωζώνης, έτσι όπως επιθυμούν τμήματα του γερμανικού κεφαλαίου. Μια τέτοια εξέλιξη θα σήμαινε ότι μπαίνουν στο στόχαστρο αυτά τα κράτη της ΕΕ που δυσκολεύονται να τηρήσουν τους σημερινούς δημοσιονομικούς κανόνες, που απαιτούν μια χαλάρωση του Συμφώνου Σταθερότητας, που είναι και αυτά υπερχρεωμένα, όπως είναι η Γαλλία και η Ιταλία, προκειμένου να στηρίξουν τις προσπάθειες ανάκαμψης της καπιταλιστικής οικονομίας των χωρών τους. Ετσι, λοιπόν, η Γαλλία με τη συγκατάθεση και των ΗΠΑ ενεπλάκη ενεργά στη διαπραγμάτευση της ελληνικής κυβέρνησης με τους δανειστές της, σε σημείο που να λέγεται ότι η συμφωνία που επετεύχθη τον Ιούλη και το νέο μνημόνιο είναι γραμμένα από χέρια Γάλλων εμπειρογνωμόνων. Η «βοήθεια», λοιπόν, για την οποία ευγνωμονεί ο Τσίπρας τον Ολάντ, δε δόθηκε βεβαίως με κριτήριο τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα, που άλλωστε δεν ήταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων σε καμιά φάση, αλλά με κριτήριο τη στήριξη των συμφερόντων των γαλλικών μονοπωλίων, στην αντιπαράθεσή τους με τη Γερμανία. Συμφέροντα που συμπίπτουν με αυτά του ελληνικού κεφαλαίου, που διεκδικεί κι αυτό από την πλευρά του μια κάποια χαλάρωση, μια διευθέτηση του ελληνικού χρέους, προκειμένου να μπορούν να στηριχτούν οι προσπάθειες ανάκαμψης των κερδών και των επενδύσεών του.

Προηγούμενο άρθρο

Η «ισοδύναμη» απάτη

Επόμενο άρθρο

Καλύτερη προστασία (με αφορμή το μπλακ- άουτ στη Βέροια)