Εφιάλτη για τον λαό προβλέπουν τα σενάρια της Τράπεζας της Ελλάδας για το 2023!

Εναν εφιάλτη για τον λαό προβλέπουν τα σενάρια της Τράπεζας της Ελλάδας για το 2023 και τα επόμενα χρόνια, προκειμένου να θωρακιστεί η καπιταλιστική κερδοφορία και οι επενδύσεις να συνεχίσουν να «τρέχουν» «με ρυθμούς 10% κατά μέσο όρο ετησίως, υποστηριζόμενες από την ενίσχυση της ρευστότητας στον τραπεζικό τομέα και από την αξιοποίηση των διαθέσιμων ευρωπαϊκών πόρων».

Δηλαδή, από τα «πακέτα» στους ομίλους που θα συνεχίσουν να πληρώνουν οι λαοί. Ολα αυτά με προϋπόθεση ότι «οι εξελίξεις στο μισθολογικό κόστος θα διατηρήσουν τα οφέλη σε όρους ανταγωνιστικότητας που επιτεύχθηκαν την τελευταία δεκαετία». Θα διατηρήσουν δηλαδή τους μισθούς στον πάτο, την ώρα που ο πληθωρισμός θα «τρέχει» και θα «αντιμετωπιστούν οι υφιστάμενες στρεβλώσεις στην αγορά εργασίας», με νέο κρεσέντο αντεργατικών μέτρων.

Αλλη προϋπόθεση είναι να συνεχίζεται «το πρόγραμμα των μεταρρυθμίσεων που περιλαμβάνονται στο Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας "Ελλάδα 2.0", ιδιαίτερα όσων αφορούν θεσμικές παρεμβάσεις που υποβοηθούν την περαιτέρω απελευθέρωση των αγορών αγαθών και υπηρεσιών». Την παραπέρα δηλαδή εμπορευματοποίηση βασικών λαϊκών αναγκών για να ανοίξουν νέα πεδία κερδοφορίας. Μια τρίτη προϋπόθεση είναι να συνεχιστούν «η επιτάχυνση της μετάβασης σε πράσινη ενέργεια και η ενίσχυση της ενεργειακής ασφάλειας». Η πολιτική δηλαδή που βυθίζει βαθιά τον λαό στην ενεργειακή φτώχεια και στους κινδύνους από τη συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.

Βάζει κι άλλους «όρους» η Τράπεζα της Ελλάδας. Οπως να ενισχυθεί «η ανθεκτικότητα του τραπεζικού συστήματος, ώστε να χρηματοδοτεί απρόσκοπτα τις ελληνικές επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά», με «παραπέρα μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων». Δηλαδή, με μαζικούς πλειστηριασμούς και εκβιασμούς στα λαϊκά νοικοκυριά. Επίσης, «οι εισοδηματικές ενισχύσεις για τον μετριασμό των πληθωριστικών επιπτώσεων θα πρέπει να είναι στοχευμένες και προσωρινού χαρακτήρα (...) χωρίς να μεταβάλλεται η περιοριστική κατεύθυνση της δημοσιονομικής πολιτικής». Που σημαίνει ότι τα όποια ψίχουλα για τη «διαχείριση» των κοινωνικών αντιδράσεων και της φτώχειας, θα είναι πάντα κοστολογημένα και θα επιβαρύνουν την άλλη τσέπη του λαού, όπως ακριβώς προβλέπει και η «ευρωπαϊκή κανονικότητα».

Προηγούμενο άρθρο

Αντικομμουνισμός ..."δευτέρα φύσις"…

Επόμενο άρθρο

Οι...φιλάνθρωποι και η πολιτική τους!