Για το ζήτημα των βουλευτικών αποζημιώσεων: Μύθοι και πραγματικότητα

Για μία ακόμη φορά στην επικαιρότητα βρίσκεται το ζήτημα των βουλευτικών αποζημιώσεων και γενικότερα των «προνομίων» που απολαμβάνουν οι βουλευτές.

Για μία ακόμη φορά στην επικαιρότητα βρίσκεται το ζήτημα των βουλευτικών αποζημιώσεων και γενικότερα των «προνομίων» που απολαμβάνουν οι βουλευτές. Με βάση τα όσα νομικά προβλέπονται οι βουλευτικές αποζημιώσεις περιλαμβάνουν συγκεκριμένα: Την λεγόμενη μηνιαία βουλευτική αποζημίωση, τον μισθό. Την αποζημίωση που δικαιούται για τη συμμετοχή του σε άλλες επιτροπές. Τα έξοδα μετακίνησης του Βουλευτή. Τα έξοδα μίσθωσης κατοικιών και ξενοδοχείων. Χρηματοδοτική μίσθωση αυτοκινήτων. Στα λεγόμενα «προνόμια» συμπεριλαμβάνονται η ύπαρξη συνεργατών, φρουρών κ.α. Μάλιστα αναφορικά με δημοσιεύματα που κάνουν λόγο για αύξηση της βουλευτικής αποζημίωσης, πρόσφατα ο γενικός γραμματέας της Βουλής, Θανάσης Παπαϊωάννου, δήλωσε ότι «η βουλευτική αποζημίωση ήταν και είναι 5.700 ευρώ».

Από την αρχή να ξεκαθαρίσουμε ότι ο θόρυβος που έχει σηκωθεί και «πατά» στο μεγάλωμα της εξαθλίωσης των λαϊκών στρωμάτων εξαιτίας της ακολουθούμενης πολιτικής και στην δικαιολογημένη οργή και αγανάκτηση που δημιουργεί, είναι υποκριτικός. Κρύβει δηλαδή πλήθος σκοπιμοτήτων που ξεκινά από αυτούς που αρνούνται την ύπαρξη κοινοβουλίου (αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία- οπαδοί φασιστικών καθεστώτων) και φτάνουν σε όσους με μεγάλες δόσεις λαϊκισμού προσπαθούν να εμφανίσουν ως αιτία τις βουλευτικές αποζημιώσεις και τα «προνόμια» για τα όσα σήμερα βιώνει ο λαός. Πολύ απλά προσπαθούν να εμφανίσουν ως αιτία της κρίσης, του χρέους και των αντιλαϊκών μέτρων τα βουλευτικά προνόμια. Να τονίσουμε εδώ, σε κάθε είδους «αγανακτισμένους» ότι ακόμα και αν εξοικονομηθούν κάποια χρήματα από τη μείωση των βουλευτικών προνομίων, οι τσέπες των εργαζομένων θα συνεχίσουν να αδειάζουν, όσο συνεχίζεται η πολιτική, που στοχεύει να φορτώσει τα βάρη της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων.

Η βασική μας αντίληψη εδράζεται στο γεγονός ότι ο εκλεγμένος στα διάφορα αντιπροσωπευτικά σώματα (βουλή- Αυτοδιοίκηση κ.α) δεν θα πρέπει να έχει κανένα προνόμιο σε σχέση με την προηγούμενη κατάσταση του, (δεν είναι δηλαδή επάγγελμα αλλά λειτούργημα όπως θα λέγαμε και στα μαθητικά μας χρόνια) φυσικά όμως θα πρέπει να διευκολύνεται να παίξει ουσιαστικά τον ρόλο του, που θα είναι κοντά στο λαό, υπερασπιστής των συμφερόντων του. Επομένως κρίνουμε π.χ τους βουλευτές πρώτα και κύρια όχι με βάση τα όσα παίρνουν αλλά πρώτα και κύρια ποια πολιτική στηρίζουν, τι ψηφίζουν στην Βουλή.

Μπορούν όμως και σήμερα να κατοχυρωθούν ορισμένα άμεσα μέτρα όπως: Μείωση της βουλευτικής αποζημίωσης. Κατάργηση της αποζημίωσης για συμμετοχή βουλευτών σε κοινοβουλευτικές Επιτροπές. Κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης και συνταξιοδότηση των βουλευτών από το Ταμείο που ήταν ασφαλισμένοι πριν εκλεγούν.

Να τονίσουμε ακόμη ,για την ιστορία, ότι οι «300 της Βουλής» δεν έχουν την ίδια στάση απέναντι στη βουλευτική αποζημίωση. Για παράδειγμα οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δίνουν το μεγαλύτερο ποσοστό της στο κόμμα. Από την άλλη οι βουλευτές του ΚΚΕ πέρα από τις προτάσεις νόμων για την κατάργηση π.χ των «προνομίων», με βάση το καταστατικό τους αποδίδουν το σύνολο του στο κόμμα: «… Οι μισθοί, αποζημιώσεις και συντάξεις ή άλλα οικονομικά οφέλη που απορρέουν από την  θέση τους, είναι έσοδα του κόμματος και διατίθενται σε αυτό- άρθρο 39» και επίσης άρθρο 46 «…Τα επαγγελματικά στελέχη του κόμματος στηρίζονται οικονομικά με ποσό που δεν πρέπει να υπερβαίνει το μέσο μισθό των εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα..»

Προηγούμενο άρθρο

Τελικά δεν έχουμε πολλούς δημόσιους υπάλληλους…

Επόμενο άρθρο

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΑ ΜΝΗΜΟΣΥΝΑ…