Ο μόνος δρόμος

Και ξαφνικά, άνοιξαν οι ουρανοί! Τα αστικά κόμματα ανταγωνίζονται στην κοροϊδία ότι κάτι μπορεί να αλλάξει προς το καλύτερο στη ζωή του λαού μπροστά στις εκλογές, είτε από τα κοστολογημένα μέτρα - πυροτεχνήματα που ανακοινώνουν ΠΑΣΟΚ και κόμμα Τσίπρα, είτε από τον «δημοσιονομικό χώρο» που υπόσχεται να αξιοποιήσει η κυβέρνηση της ΝΔ από Σεπτέμβρη.

Προσπαθούν να ξεγελάσουν τον λαό και τη νεολαία, την ώρα που ορκίζονται αιώνια πίστη στη «δημοσιονομική πειθαρχία» και στην ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου. Σ' αυτά δηλαδή που διαμορφώνουν τους βασικούς όρους που ζουν και δουλεύουν τα λαϊκά στρώματα, επιδρώντας καθοριστικά σε κάθε πτυχή της λεγόμενης «καθημερινότητας».

Ακόμα και τα ψίχουλα που υπόσχονται συνοδεύονται από πολλά «αν» και «εφόσον», ανάλογα με τις εξελίξεις στην οικονομία - που στην Ευρώπη αγκομαχάει μέσα στο «χειρότερο σενάριο» του στασιμοπληθωρισμού - και στα μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Αυτά τα «μεγάλα» είναι που θέτουν τα όρια και καθορίζουν την πολιτική τους.

Η ...μετρολογία του «ρεαλισμού» και του «τζάμπα» απευθύνεται στους πιο φτωχούς, στα μεγαλύτερα θύματα της αντιλαϊκής πολιτικής, που οι ζωές τους κατρακυλάνε διαρκώς στην αστάθεια, λόγω της σταθερότητας των κερδών και της πολεμικής εμπλοκής, που εγγυώνται όλα τα αστικά κόμματα.

Δεν υπάρχει άλλωστε μέτρο που να μην το έχει πληρώσει ο λαός διπλά και τρίδιπλα από την άλλη τσέπη. `Η που να μην εγγράφεται σε κάποιον μελλοντικό λογαριασμό που θα του χτυπήσει την πόρτα. Από αυτή τη σκοπιά, καμιά ουσιαστική ανακούφιση δεν μπορούν να προσφέρουν στην εργατική - λαϊκή οικογένεια, όταν ο μισθός τελειώνει στα μέσα του μήνα, η ακρίβεια και τα χρέη εκτοξεύονται.

Ο «δημοσιονομικός χώρος» της ΝΔ είναι η φοροαφαίμαξη του λαού με τα πρωτογενή πλεονάσματα που δεσμεύουν όλα τα κόμματα. Ενα απειροελάχιστο μέρος των κρατικών εισπράξεων, που καταλήγουν στο κεφάλαιο ως μέτρα στήριξης της κερδοφορίας του, αποσπάται τώρα για να εμπαίζουν τον λαό ότι «έχει λαμβάνειν» από το απόθεμα της άγριας οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής σε βάρος του.

Είναι όλα υποσχέσεις και μέτρα που δεν αλλάζουν στο ελάχιστο την τάση για μεγαλύτερη φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων, διεύρυνση της σχετικής και απόλυτης φτώχειας, ένταση της εκμετάλλευσης, ως αποτέλεσμα της αντιλαϊκής επίθεσης που δυναμώνει σε όλα τα μέτωπα, με την επιτάχυνση στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου σε συνθήκες πολεμικής οικονομίας και προετοιμασίας, σφοδρών συγκρούσεων ακόμα και μέσα στην ευρωατλαντική συμμαχία για την Ενέργεια, το εμπόριο, τους εξοπλισμούς του ΝΑΤΟ.

Κανένα από αυτά τα μέτρα δεν «ακουμπάει» - αντίθετα θωρακίζει από τη λαϊκή δυσαρέσκεια και ενισχύει - το συνολικότερο αντεργατικό και αντιλαϊκό πλαίσιο, που όλα τα κόμματα, ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση, έχουν οικοδομήσει, για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η «κοστολογημένη» πρόταση ΠΑΣΟΚ και Τσίπρα για δωρεάν μετακινήσεις στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, πίσω από την οποία κρύβουν τη συνενοχή τους για τη λειτουργία των συγκοινωνιών με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Τσίπρας και ΠΑΣΟΚ έχουν ψηφίσει και υπηρετήσει μαζί με τη ΝΔ τους νόμους της «απελευθέρωσης» και ιδιωτικοποίησης των Μεταφορών, που ευθύνονται για το σημερινό χάλι.

Ψάχνουν βαλβίδες εκτόνωσης της αγανάκτησης για τα αδιέξοδα και τους κινδύνους που ανακυκλώνουν η άγρια οικονομική πολιτική και τα σχέδια μεγαλύτερης εμπλοκής στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Προσπαθούν να αποκόψουν δυνάμεις από τις δυνατότητες που διαμορφώνονται να ανέβει η εργατική - λαϊκή πάλη, όσο καταρρέουν οι μύθοι ότι τα καπιταλιστικά κέρδη μπορούν να συνυπάρξουν με τις λαϊκές ανάγκες.

Ειδικά η σοσιαλδημοκρατία αποσπά επιμέρους αιτήματα των εργαζομένων από το πλαίσιο και τη γραμμή πάλης και εμφανίζεται ως αυτή που μπορεί τάχα να ανταποκριθεί στις εργατικές - λαϊκές προσδοκίες αν γίνει κυβέρνηση, την ώρα που τις σπρώχνει ακόμα πιο κάτω και «δουλεύει» για τον επόμενο γύρο απογοήτευσης και αποστράτευσης, έχοντας στο στόχαστρο κυρίως τη νεολαία.

Καμιά εμπιστοσύνη να μη δείξει ο λαός σε παλιούς και νέους σωτήρες, που διεκδικούν την εμπιστοσύνη του κεφαλαίου για την επόμενη κυβερνητική θητεία. Με οργάνωση της πάλης, να νιώσει κλονισμούς και αστάθεια η πολιτική που εγγυάται τη σταθερότητα των συμφερόντων και των κερδών των καπιταλιστών.

Αντεπίθεση με ΚΚΕ ισχυρό παντού - και στις εκλογές! - που με το Πρόγραμμά του φωτίζει τη διέξοδο στον δρόμο της ανατροπής, απέναντι στην επίθεση που κλιμακώνεται από το κεφάλαιο και τα κόμματά του, για να σύρουν τον λαό στη δίνη των επόμενων κρίσεων και πολέμων. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος για να αξιοποιήσει ο λαός τις δυνατότητες που υπάρχουν και να δημιουργήσει νέες για την ικανοποίηση των διευρυμένων κοινωνικών αναγκών.

• Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Παρασκευής 19 Ιούνη 2026.

Προηγούμενο άρθρο

PouToPaei;

Επόμενο άρθρο

Πενήντα αποχρώσεις