Του Αλέκου Χατζηκώστα

 

«Σαν πείσμα, σαν μια φλέβα αίμα
σαν περηφάνια πριν λυγίσει
μέσα από όλα τα χαμένα
κάτι είπε απόψε θα νικήσει.»

(Από το τραγούδι του β. Παπακωνσταντίνου σε στίχους Ο. Ιωάννου)

 

 

Η «νίκη» της κυβέρνησης απέναντι στο λαό , με την ψήφιση του αντιασφαλιστικού νόμου είναι «πύρρεια». Είναι  βαθιά γελασμένη, αν νομίζει ότι, μετά την ψήφιση του θα απαλλαγεί από τις λαϊκές κινητοποιήσεις, που αναπτύχθηκαν το προηγούμενο διάστημα, άσχετα αν για μια σειρά αιτίες δεν βρέθηκαν στο απαιτούμενο επίπεδο ώστε να είναι αντίστοιχες της κυβερνητικής επίθεσης.

Είναι γεγονός ότι οι ανατροπές που ψηφίστηκαν σε βάρος των κοινωνικών αναγκών του λαού είναι βαθιές και οι επιπτώσεις θα φανούν έντονο το επόμενο διάστημα που θ’αρχίσει η εφαρμογή των ψηφισθέντων στην πράξη.

Και μπορεί οι κυβερνόντες από τα βουλευτικά έδρανα να χειροκρότησαν γιατί η κυβερνητική πλειοψηφία έμεινε συμπαγής στην κρίσιμη ψηφοφορία, όμως ο λαός έχει κάθε λόγο να είναι όχι απλά προβληματισμένος, αλλά αγανακτισμένος.

Επιβεβαιώθηκε, περίτρανα ότι η πολιτική αυτής της κυβέρνησης και στο Ασφαλιστικό είναι συνέχεια των προηγούμενων και προπάντων συνιστά πιστή εφαρμογή των κατευθύνσεων της ΕΕ σε ό,τι αφορά τις ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση και την επέκταση του ρόλου των ιδιωτικών συστημάτων. Είναι μία πολιτική ταξική υπέρ των συμφερόντων των οικονομικά ισχυρών, μία πολιτική που όσα και στολίδια την ντύσουν είναι αντιλαϊκή!

Η αντιλαϊκή πολιτική δεν γνωρίζει ανάπαυλα. Νέα μέτρα έρχονται στο Φορολογικό, με το μνημόνιο - «κάβα» των 3,6 δισ. ευρώ. Επιπλέον περικοπές θα υπάρξουν και στο Ασφαλιστικό, ενώ Εργασιακά, συνδικαλιστικός νόμος και ομαδικές απολύσεις παίρνουν άμεσα σειρά. Επομένως, καμιά καθυστέρηση δεν πρέπει να υπάρξει στην οργάνωση της πάλης απέναντι σ' αυτά τα νέα μέτρα, αλλά και ενάντια σ' αυτά που ψηφίστηκαν.

Από αυτή την άποψη αξιοποιώντας την πείρα που αποχτήθηκε από τους αγώνες των τελευταίων μηνών, παίρνοντας υπόψη τα «νέα δεδομένα» θα πρέπει να συνεχιστεί ο αγώνας. Να μην κυριαρχήσει η απογοήτευση ότι «τίποτε πια δεν γίνεται» ότι ο καθένας θα πρέπει να σωθεί από μόνος του. Με καλύτερη οργάνωση και με ξεκάθαρο προσανατολισμό θα πρέπει οι αγώνες του αύριο να ενταθούν γιατί το «αδηφάγο θηρίο» - η κερδοφορία του κεφαλαίου- θέλει συνεχώς και «νέο αίμα» για να λειτουργεί. Επομένως δεν θα πρέπει να τους κάνουμε τη χάρη και να γίνουμε ιδανικοί αυτόχειρες. Στους δρόμους του αγώνα θα κριθεί το δίκιο μας!