Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Χρόνια τώρα από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, ακούμε ότι πράττουν με βάση το «εθνικό συμφέρον». Ποιο άραγε είναι, ποιος το καθαρίζει και εάν τελικά υπάρχει αντικειμενικά;

Ας δούμε την περίπτωση της ουσιαστική εμπλοκής ης χώρας μας στον συνεχιζόμενο πόλεμο στη ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής μετά την επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ σε βάρος του Ιράν. Κυβέρνηση αλλά και μια σειρά κόμματα υιοθετούν άθλια προσχήματα. Από τη μία μιλούν για έλλειμμα δημοκρατίας στο Ιράν και από την άλλη μια χαρά στηρίζουν τις σχέσεις της αστικής τάξης της χώρας με τις μοναρχίες του Κόλπου και με το κράτος κατακτητή - εισβολέα - γενοκτόνο και τρομοκράτη, το Ισραήλ.

Σήμερα και χωρίς δόση κινδυνολογίας βρισκόμαστε σε περίοδο κλιμάκωσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου, που για πρώτη φορά μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, προβάλλει μπροστά μας ένας ενδεχόμενος Γ' Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η εμπλοκή της χώρας στους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ - Ισραήλ σε βάρος των ανταγωνιστών τους, του υπό διαμόρφωση ευρασιατικού άξονα με επικεφαλής την Κίνα, είναι «τρόπος ύπαρξης» για την ελληνική αστική τάξη, τον ελληνικό καπιταλισμό.

Για να προστατεύει τους εφοπλιστές βρίσκεται φρεγάτα του Πολεμικού Ναυτικού στην Ερυθρά Θάλασσα, την ώρα που η ΕΕ και η κυβέρνηση εξετάζουν τα πώς και πότε μπορεί να σταλεί πιο πέρα, στα Στενά του Ορμούζ.

Για να προστατεύουν τις υποδομές της Βρετανίας, των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην Κύπρο, βρίσκονται ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις στο νησί που παραμένει υπό κατοχή από τη ΝΑΤΟική σύμμαχο Τουρκία και με την ανοχή της ΕΕ και του ΝΑΤΟ.

Για να προστατεύουν τους πετρελαιάδες της Σαουδικής Αραβίας, ελληνικοί Patriot όχι μόνο έχουν σταλεί σε αυτή τη χώρα, αλλά χρησιμοποιήθηκαν κιόλας για να αναχαιτίσουν ιρανικούς πυραύλους, σηματοδοτώντας πλέον την ενεργή συμμετοχή της Ελλάδας σε έναν πόλεμο βρώμικο, ιμπεριαλιστικό.

Και ερχόμαστε στον τίτλο του άρθρου που ίσως φανεί σε ορισμένους «ξύλινος». Έχει αποδειχθεί ιστορικά και στη χώρα μας και σε κάθε χώρα με ταξικές αντιθέσεις ότι: Τόσο σε περίοδο πολέμου, όσο και σε περιόδους ειρήνης σε μία ταξική κοινωνία υπάρχει από τη μια η πατρίδα των εκμεταλλευτών, που κατέχουν την εξουσία, που βγάζουν αμύθητα κέρδη. Και από την άλλη, υπάρχει η πατρίδα των εργαζόμενων, που ζει φτωχικά με μεγάλους κόπους από την ίδια τη δουλειά της, παρακολουθώντας τη ζωή της να γίνεται χειρότερη χρόνο με τον χρόνο, παρότι από τα χέρια και το μυαλό της παράγονται τα πάντα.

Ανάμεσα σε αυτές τις δύο πατρίδες δεν υπάρχει τίποτα κοινό, ποτέ, σε καμία συνθήκη. Κι όποτε εμφανίζεται κάτι ως επιφανειακά κοινό, διαψεύδεται αμέσως από την ίδια τη ζωή και την πραγματικότητα.

Οι εκμεταλλευτές που έχουν την εξουσία, επιστρατεύουν την πιο άθλια και επίμονη προπαγάνδα στις πιο κρίσιμες στιγμές, για να πείσουν ότι τάχα όλοι, καταπιεστές και καταπιεζόμενοι, έχουν κοινό συμφέρον, που το ονομάζουν «εθνικό συμφέρον». Βαφτίζουν εθνικό συμφέρον ό,τι συμφέρει τους ίδιους, ακόμα και αν βυθίζει σε μεγάλους κινδύνους τον λαό.

Τώρα ο λαός να απορρίψει κάθε είδους σχεδιασμούς που του παρουσιάζονται ως «εθνικοί στόχοι». Να υπερασπιστεί τα δικά του αυτοτελή συμφέροντα και να διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν.Η πάλη του λαού για τη δική του πατρίδα, η πάλη για την υπεράσπιση της ζωής του, της οικογένειάς του, του σπιτιού του, για την ικανοποίηση των αναγκών του, είναι πάλη για ένα άλλο μέλλον χωρίς την εξουσία του κεφαλαίου, το οποίο έχει ως «πατρίδα» την εκμετάλλευση και τα κέρδη και όπου αυτά υπηρετούνται.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση στη ψηφιακή εφημερίδα InVeria