Πόλεμος

Δίπλα στον ακήρυχτο πόλεμο στους χώρους δουλειάς, που αφήνει πίσω του νεκρούς και σακατεμένους, κυβέρνηση και εργοδοσία εξαπολύουν άλλον ένα πόλεμο, στη συνείδηση της εργατικής τάξης και όλου του λαού, για να συνηθίσουν ως «κανονικότητα» τον θάνατο στον βωμό του κέρδους. Ο πόλεμος αυτός φουντώνει ξανά τις τελευταίες μέρες με αφορμή το έγκλημα στο μπισκοτάδικο «Βιολάντα».

«Ο εργοδότης βάζει λεφτά και δίνει δουλειές», λένε με ένα στόμα η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της. Τίποτα δεν δίνει ο εργοδότης! Παίρνει τα πάντα και μάλιστα τα κλέβει! Πάνω απ' όλα, κλέβει την εργατική δύναμη των εργαζομένων στην επιχείρηση, που την περασμένη χρονιά έκανε ρεκόρ κερδοφορίας. Οπως επιβεβαιώθηκε, μάλιστα, στο κυνήγι του μεγαλύτερου κέρδους η εργοδοσία δεν διστάζει να «κλέψει» ακόμα και τη ζωή των εργαζομένων.

«Μην πυροβολείτε την υγιή επιχειρηματικότητα», αναμασούν οι μπροστινοί κυβέρνησης και εργοδοσίας, για να υπερασπιστούν τον «αυτοδημιούργητο» ιδιοκτήτη. Προκαλούν ξεδιάντροπα τους εργαζόμενους και τον λαό...

Το μόνο που «υγιαίνει» στην επιχειρηματικότητα είναι τα κέρδη των καπιταλιστών και η στήριξη που τους προσφέρει το κράτος με αντεργατικούς νόμους, προνόμια και ζεστό χρήμα, που πληρώνει από την τσέπη του ο λαός. Έτσι γιγαντώθηκε η «αυτοδημιούργητη» «Βιολάντα». Άλλωστε το κεφάλαιο επενδύει μόνο εκεί που μυρίζει κέρδος και με τον ίδιο τρόπο κατεβάζει ρολά όταν αυτό δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του...

«Το κράτος δεν φταίει. Αν τηρούνταν οι νόμοι το ατύχημα θα είχε αποφευχθεί», είναι η επόμενη γραμμή άμυνας της κυβέρνησης, τώρα που το ξέπλυμα της εργοδοσίας κατέρρευσε από τις αποκαλύψεις για τις εγκληματικές ευθύνες της.

Χρειάζεται θράσος για να λες ότι το κράτος και οι κυβερνήσεις δεν φταίνε για τα εργοδοτικά εγκλήματα, όταν με δικούς τους νόμους βαθαίνει η εκμετάλλευση και μεγαλώνουν οι παγίδες στους χώρους δουλειάς από την εντατικοποίηση και το σμπαράλιασμα του εργάσιμου χρόνου. Οταν οι ίδιοι νόμοι ευθύνονται για τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και με τη βούλα τους δεν τηρούνται ούτε τα στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας, επειδή θεωρούνται κόστος.

Όταν οι κρατικοί μηχανισμοί που έχουν την ευθύνη για τους ελάχιστους τυπικούς ελέγχους είναι ξεδοντιασμένοι, για να μη γίνονται ούτε κι αυτοί. Το κράτος έχει βαμμένα τα χέρια του με το αίμα καθενός ξεχωριστά των νεκρών της εργατικής τάξης, και αυτό δεν αλλάζει με τίποτα.

«Μη βιάζεστε να κατηγορήσετε τον εργοδότη. Αφήστε πρώτα να μιλήσει η Δικαιοσύνη», είναι το τελευταίο ...ξέπνοο επιχείρημά τους. Για ποια Δικαιοσύνη μιλάνε; Γι' αυτήν που υπηρετεί τα συμφέροντα και το «δίκαιο» της εργοδοσίας, όπως όλο το κράτος. Αυτή η Δικαιοσύνη, στην οποία στέλνουν τους εργάτες για να βρουν το δίκιο τους, βγάζει παράνομες και καταχρηστικές 9 στις 10 απεργίες, ποινικοποιεί τη συνδικαλιστική δράση και τους αγώνες για μέτρα υγείας και ασφάλειας, καταδικάζει τους εργαζόμενους - θύματα των εργοδοτικών εγκλημάτων αντί για τους εργοδότες - θύτες!

Αυτή η Δικαιοσύνη κρίνει με τους ίδιους αντεργατικούς - αντιλαϊκούς νόμους που ευθύνονται για το μακέλεμα των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Το «κράτος δικαίου» είναι πέλεκυς για τον λαό και τυφλό για το κεφάλαιο.

Έχουμε πόλεμο λοιπόν. Και η μάχη που δίνουν σαν ένα σώμα η κυβέρνηση, το κράτος, τα συνδικαλιστικά δεκανίκια και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου δεν είναι μόνο για την υπεράσπιση του μεγαλοεργοδότη στα Τρίκαλα, που το εργοστάσιό του έγινε τάφος για τις 5 εργάτριες, αλλά για την αστική τάξη συνολικά και το «δικαίωμά» της να ξεζουμίζει για το κέρδος, να σακατεύει και να εγκληματεί σε βάρος ακόμα και της ίδιας της ζωής.

Υπερασπίζονται με νύχια και με δόντια τον σάπιο κόσμο τους, που σκοτώνει αδιάκριτα στους χώρους δουλειάς και ετοιμάζεται να κάνει το ίδιο στα σφαγεία των ιμπεριαλιστικών πολέμων. Αυτός ο παλιός και αποκρουστικός κόσμος έχει φάει τα ψωμιά του. Ο αγώνας για να γυρίζουν οι εργαζόμενοι ασφαλείς και ζωντανοί από το μεροκάματο είναι αγώνας ενάντια στην καρδιά του κτήνους, το καπιταλιστικό κέρδος, και πρέπει να φτάσει μέχρι τέλους: Στην ανατροπή του!

Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Παρασκευής 30 Γενάρη 2026.

Προηγούμενο άρθρο

Η τραγωδία δεν είναι «κακιά στιγμή»

Επόμενο άρθρο

Θρασίμια