Θρασίμια

Κυβερνητικά θρασίμια, μαζί με δημοσιογράφους - βουβουζέλες της εργοδοσίας, κουνούν το δάχτυλο και κατηγορούν για «υπερβολές» και «τυμβωρυχία» όποιον καταγγέλλει το έγκλημα στη «Βιολάντα», που έγινε τάφος για 5 εργάτριες. Οι άθλιες επιθέσεις βάζουν στο στόχαστρο κυρίως το ΚΚΕ και τις δυνάμεις του στο συνδικαλιστικό κίνημα, που πρωταγωνιστούν στην αποκάλυψη του στυγερού εγκλήματος, αλλά και στην οργάνωση της πάλης των εργαζομένων για την υπεράσπιση της ζωής.

Ακόμα και τώρα που επιβεβαιώνεται ότι το έγκλημα ήταν προδιαγεγραμμένο, οι άθλιοι κάνουν πως δεν βλέπουν, στη μανία τους να υπερασπιστούν τα ιερά και όσια της επιχειρηματικότητας και του κέρδους. Γιατί αυτή είναι η πραγματική αγωνία τους: Να μη γίνει συνείδηση σε περισσότερους εργάτες και εργάτριες ότι στο σαφάρι του κέρδους το θήραμα είναι αυτοί. Και ότι δεν υπάρχει έγκλημα που να διστάζει να διαπράξει το κεφάλαιο για το κέρδος.

Απάντηση δίνει η μαρτυρία - κόλαφος μιας εργάτριας που δούλευε στο εργοστάσιο και στο προχτεσινό μακελειό έχασε την κόρη και συναδέλφισσά της. Το θάρρος και η αξιοπρέπεια που μιλάει σε κάνουν να λυγίζεις. Τα λόγια της συγκλονίζουν... Ειδικά αν συγκριθούν με το εμετικό ξέπλυμα που κάνουν στην εργοδοσία άνθρωποί της μέσα από το εργοστάσιο, στελέχη της Τοπικής Διοίκησης και υπουργοί, χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα για τα θύματα.

Λέει η χαροκαμένη εργάτρια, που δουλεύει 28 χρόνια στην πρωινή βάρδια του εργοστασίου: «Εδώ και έναν μήνα και παραπάνω τους λέγαμε "μυρίζει υγραέριο, μυρίζει υγραέριο", αλλά δεν έδινε κανένας σημασία. Εκεί πέρα όλο καλώδια πεταμένα κάτω, δεν συντηρούνταν τίποτα, τίποτα! Να μας πετάει το ρεύμα πέρα. Πολύμπριζα κάτω στο δάπεδο να είναι, να μην ξέρουμε τι να κάνουμε και να λέμε, και να μην κάνουν τίποτα, να μην κάνουν τίποτα! Έχασα την κόρη μου εκεί, 13 χρόνια είχε η κόρη μου εκεί πέρα. Εγώ 28 χρόνια δουλεύω και έλεγα, θα αφήσω τα κόκαλά μου εγώ στη "Βιολάντα", αλλά άφησε το παιδί μου τα δικά της. Και έχω το εγγονάκι μου... Τι θα κάνω τώρα; Πού θα σταθώ; Το παιδί μου δεν γυρίζει πίσω, αλλά κανένας δεν έκανε τίποτα. Και τους τα λέγαμε κάθε μέρα, εδώ δεν δουλεύει, αυτό δεν δουλεύει. Μύριζε μέσα, είχε διαρροή εδώ και καιρό. Και η φωτιά δεν ήρθε από τον φούρνο. Οι κοπέλες που ήταν δίπλα στον φούρνο βγήκαν σώες. Η κόρη μου και τα άλλα κορίτσια που ήταν 30 μέτρα πέρα από τον φούρνο, αυτές σκοτώθηκαν. Μόνο αυτό έχω να πω... Όπου ήσουν εκεί μέσα μύριζε. Πήγαινες στα μπάνια, πήγαινες στη λάντζα, παντού μύριζε. Τους λέγαμε, αλλά δεν έκαναν τίποτα...».

Το μεγαλύτερο ερώτημα είναι: Αφού η εργοδοσία ήξερε, γιατί δεν πήρε μέτρα; Ήθελε να αποφύγει το κόστος; Δεν ήθελε να σταματήσει την παραγωγή, επειδή ο χρόνος είναι κέρδη; Τόσο κοστολογείται η ζωή των εργαζομένων; Μερικές χιλιάδες ευρώ;

Μαζί με το εργοστάσιο της «Βιολάντα», που προβαλλόταν ως πρότυπο, κατέρρευσε και ο μύθος της «υγιούς επιχειρηματικότητας», που δημιουργεί «πολλές και καλές» θέσεις εργασίας. Τόσο «καλές», που μανάδες αναγκάζονταν να δουλεύουν βράδυ, μέσα σε ναρκοπέδια, για να μπορούν να βλέπουν και να φροντίζουν τα παιδιά τους τη μέρα. Έτσι εννοούν την ...«εναρμόνιση της οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής», που με θράσος διαφημίζουν τα υπουργεία Εργασίας και Κοινωνικής Συνοχής.

Η έκρηξη το ξημέρωμα της περασμένης Δευτέρας ανατίναξε και το αφήγημα της «αυτοδημιούργητης επιχείρησης», όπου εργαζόμενοι και αφεντικά είναι «μια οικογένεια». Τόσο ...στοργική είναι η εργοδοσία, που αγνοούσε προκλητικά τις ανησυχίες των εργαζομένων ότι θα αφήσουν τα κόκαλά τους μέσα στο εργοστάσιο. Όπως και έγινε...

Ο σάπιος κόσμος τους είναι γεμάτος «Βιολάντες». Είναι ο καπιταλιστικός κόσμος της εκμετάλλευσης των πολλών για τα κέρδη των λίγων. Αυτόν τον κόσμο υπερασπίζονται η κυβέρνηση και όλα τα άλλα κόμματα, με τους αντεργατικούς νόμους, τις διευκολύνσεις και τις επιδοτήσεις στους ομίλους. Αυτός ο κόσμος δεν εξανθρωπίζεται. Γκρεμίζεται συθέμελα με την πάλη των εργαζομένων και όλου του λαού. Και αυτό είναι πλέον ζήτημα ζωής και θανάτου...

Προηγούμενο άρθρο

Πόλεμος

Επόμενο άρθρο

Μάχη ζωής