Μάχη ζωής

Η μάχη απέναντι στο κέρδος, στην πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων που το υπηρετούν, είναι μάχη ζωής για την εργατική τάξη και τον λαό.

Οι αποδείξεις που μαζεύονται όλο και περισσότερο, θέτουν επιτακτικά σε κάθε εργαζόμενο που δεν ξέρει τι θα του ξημερώσει, αν και πώς θα γυρίσει από το μεροκάματο, το δίλημμα: `Η με τα κέρδη μιας χούφτας μετόχων, καπιταλιστών ή με τη ζωή και τις ανάγκες της τάξης μας, της τεράστιας πλειοψηφίας του λαού.

Μάχη ζωής δίνουν οι εργαζόμενοι με τα σωματεία τους, που παλεύουν σε όλη τη χώρα για να γυρίζουν σώοι στα σπίτια τους. Που διεκδικούν σταθερό, μειωμένο ημερήσιο εργάσιμο χρόνο, κόντρα στην εντατικοποίηση, την εργολαβοποίηση, τη δουλειά ως τον τάφο, κατάργηση των αντεργατικών νόμων όλων των κυβερνήσεων, σύγχρονους όρους δουλειάς και αμοιβής. Που παλεύουν για μέτρα υγείας και ασφάλειας, απέναντι στη διάλυση και των πιο στοιχειωδών ελέγχων από τον μηχανισμό του κράτους.

Δίνουν αγώνα ζωής, που σημαίνει αγώνας ενάντια στους στόχους της «ανταγωνιστικότητας», της «εξωστρέφειας», του «νέου» - παμπάλαιου παραγωγικού μοντέλου. Ενάντια στην καπιταλιστική κερδοφορία, που οδηγεί σε νέα καθημερινά εγκλήματα απέναντι στην εργατική τάξη.

Αγώνα ζωής δίνουν τα σωματεία και οι φορείς που διαδηλώνουν ξανά αυτές τις μέρες για να απομακρυνθούν τα καζάνια του θανάτου από το Πέραμα. Μια ωρολογιακή βόμβα λίγα μέτρα από τα σπίτια και τις δουλειές τους, που δηλητηριάζει την υγεία και τη ζωή τους. Αγώνας ζωής για τον λαό είναι και η διεκδίκηση σύγχρονων και ασφαλών μεταφορών, για να μην κινδυνεύει από Τέμπη του σιδηρόδρομου και του αέρα, όπως τις προάλλες με το μπλακάουτ στο FIR Αθηνών, όπου αναδείχτηκαν οι τεράστιοι κίνδυνοι από το πεπαλαιωμένο σύστημα ασφάλειας και τις ελλείψεις σε προσωπικό.

Αγώνας ζωής είναι ο αγώνας του λαού για υποδομές αντιπλημμυρικής, αντιπυρικής και αντισεισμικής προστασίας, για να μην πνίγεται από μια νεροποντή και να μην καίγεται το καλοκαίρι, να μην κινδυνεύουν τα παιδιά του στα σχολεία και σε δημόσιους χώρους.

Αγώνας ζωής σημαίνει οργανωμένη πάλη ενάντια στις Οδηγίες και τους κανονισμούς της ΕΕ, στα «θέσφατα» της καπιταλιστικής κερδοφορίας, τους «δημοσιονομικούς κόφτες», συνολικά την πολιτική του αστικού κράτους που λογαριάζει τις ανάγκες και την ασφάλεια του λαού ως «κόστος».

Αγώνας ζωής είναι αυτός που δίνουν τα σωματεία και οι φορείς σε Πειραιά και Ελευσίνα στις 6 Φλεβάρη, κηρύσσοντας απεργία για να μη γίνουν τα λιμάνια ορμητήρια θανάτου των ΑμερικανοΝΑΤΟικών και των ευρωατλαντικών σχεδιασμών. Τα σωματεία και τα Εργατικά Κέντρα, όπως του Πειραιά και του Λαυρίου, που σταματάνε τα φορτία του θανάτου μέσα στις πόλεις, μια ανάσα από σχολεία, χώρους δουλειάς και κατοικίας.

Οι εργαζόμενοι από την Αλεξανδρούπολη και τη Λάρισα έως την Κρήτη, που απαιτούν να ξεκουμπιστούν οι ευρωατλαντικές βάσεις από τους τόπους τους, να μη γίνονται οι ίδιοι στόχοι των ανταγωνισμών. Γιατί αγώνας ζωής σημαίνει και εδώ να μη δεχτούν οι εργαζόμενοι καμία θυσία για τους πολέμους και τα κέρδη των καπιταλιστών.

Όλα το φωνάζουν: Η δουλειά με δικαιώματα, οι σύγχρονες, ασφαλείς για τον λαό υποδομές και μεταφορές, η ολοκληρωμένη, επιστημονική πρόληψη, η ειρήνη και η φιλία με τους γειτονικούς λαούς είναι «ασύμβατες» με το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα.

Προϋποθέτουν μια κοινωνία όπου παντού ο λαός θα ξηλώσει την «καρδιά» του κτήνους, το κέρδος. Θα οργανώσει την κοινωνικοποιημένη παραγωγή με κεντρικό επιστημονικό σχεδιασμό, στο έδαφος της δικής του εξουσίας, για να παράγει και να σχεδιάζει με γνώμονα τις δικές του ανάγκες, «απογειώνοντας» όλες τις σύγχρονες δυνατότητες. Τον δρόμο αυτόν, δρόμο ζωής, έχει μπροστά του να βαδίσει ο λαός και να τον πάει μέχρι τέλους, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ!

Το άρθρο αυτό αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Τετάρτης 28 Γενάρη 2026.

Προηγούμενο άρθρο

Θρασίμια

Επόμενο άρθρο

Το κέρδος στάζει αίμα