Συμπεράσματα από ένα δημοψήφισμα...

Το δημοψήφισμα του 2015, που προκήρυξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και το οποίο πραγματοποιήθηκε ακριβώς σαν σήμερα, αποτέλεσε ένα πραγματικό μνημείο εξαπάτησης, εκβιασμών, αποπροσανατολισμού και εγκλωβισμού των εργαζομένων και του λαού, στην πολιτική που φόρτωσε την κρίση στις πλάτες τους για λογαριασμό των επιχειρηματικών ομίλων.

ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ και άλλες εθνικιστικές δυνάμεις από τη μία, παίζοντας το παιχνίδι της «εθνικής υπερηφάνειας», και ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και άλλοι, παίζοντας το «χαρτί» της κινδυνολογίας. Το 'να χέρι ένιβε τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο.

Ουσιαστικά αυτό που κρίθηκε τον Ιούλη του 2015, το πραγματικό δίλημμα, ήταν η επιλογή του τρόπου με τον οποίο θα συνεχιστεί η σφαγή των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, του τρόπου με τον οποίο ο λαός, οι εργαζόμενοι θα πρέπει να αποδεχτούν, να συμβιβαστούν με αυτήν τη σφαγή.

Ποτέ δεν αμφισβητήθηκε επί της ουσίας η συνέχιση των μνημονίων. Αυτό που έγινε ήταν μια διαπραγμάτευση για λογαριασμό του κεφαλαίου, των επιχειρηματικών ομίλων, με στόχο να δοθούν «ανάσες» στη στήριξη και χρηματοδότηση των επενδύσεων.

Αποκαλύφθηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αναλάβει εργολαβικά (για λογαριασμό του κεφαλαίου και των διεθνών συμμάχων του), απ' όταν ήταν ακόμα στην αντιπολίτευση, το έργο της ενσωμάτωσης της λαϊκής διαμαρτυρίας. Με όχημα δηλαδή έναν θολό «αντιμνημονιακό» προσανατολισμό, εκσυγχρονίστηκε η σοσιαλδημοκρατία στον παλιό γνώριμο ρόλο της...

Εγινε φανερό ότι κάτι ήξεραν οι εκπρόσωποι του ΣΕΒ που δεν «αγχώνονταν» από τις «ριζοσπαστικές» διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ και στελεχών του και έλεγαν με σιγουριά ότι όποιος κι αν είναι κυβέρνηση, η οικονομία έχει τη δική της λογική (βλ. ο καπιταλισμός) και αυτή θα «οδηγήσει» τελικά τις κυβερνητικές αποφάσεις.

Αποδείχθηκε για άλλη μια φορά, δικαιώνοντας πλήρως την τοποθέτηση του ΚΚΕ, η οποία δέχτηκε μεγάλη επίθεση και συκοφάντηση, ότι καμία κυβέρνηση, ό,τι και να λέει, όπως και να ονομάζεται ή να αυτοπροσδιορίζεται, δεν μπορεί να εφαρμόσει πολιτική υπέρ του λαού σε συνθήκες κυριαρχίας των επιχειρηματικών ομίλων, στο έδαφος της εξουσίας του κεφαλαίου.

Εγινε επίσης φανερό ότι τα περίφημα «Προγράμματα της Θεσσαλονίκης» αποτέλεσαν ένα μείγμα κάλπικων υποσχέσεων και μέτρων που στόχο είχαν να εκπαιδεύσουν το λαό στο να μειώσει τις απαιτήσεις του, να μάθει να ζει με ψίχουλα.

Είδαμε κατάματα ότι η πολυδιαφημισμένη «ελεύθερη» λαϊκή ψήφος και ετυμηγορία, πολύ περισσότερο όταν εγκλωβίζεται σε ψευτοδιλήμματα, ερμηνεύεται, διορθώνεται, αποδίδεται, αξιοποιείται πάντα σύμφωνα με τα συμφέροντα της αστικής τάξης.

Οι εξελίξεις από τότε μέχρι σήμερα είναι γνωστές. Και πρέπει να αξιοποιηθούν από τους εργαζόμενους, ανθρώπους των λαϊκών στρωμάτων, ιδιαίτερα νεότερους ηλικιακά, για να βγουν συμπεράσματα.

Η λογική τού «άρα τίποτα δεν γίνεται», «τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει», η απογοήτευση και ο συμβιβασμός, δεν είναι απάντηση. Η λύση δεν είναι να εναλλάσσονται κυβερνήσεις του κεφαλαίου, λύση είναι να περάσει η εξουσία στα χέρια των εργαζομένων, της λαϊκής πλειοψηφίας, να γίνει ο παραγόμενος πλούτος λαϊκή ιδιοκτησία. Γι' αυτό χρειάζεται η ενίσχυση του ΚΚΕ παντού και η συμπόρευση μαζί του.

Προηγούμενο άρθρο

Παράσταση...

Επόμενο άρθρο

Η προπαγάνδα της «γραβάτας» δεν κρύβει το «μεταμνημονιακό» μνημόνιο