Τι λένε...και τι εννοούν

Το παραμύθι πάει κάπως έτσι: Ο λαός, μετά από μια πορεία ατελείωτων θυσιών, θα πρέπει να ρίξει κι άλλο τις απαιτήσεις και τις διεκδικήσεις του, στο όνομα του νέου «εθνικού στόχου» που είναι η «επενδυτική βαθμίδα». Και τότε θα ανοίξουν οι κρουνοί των επενδύσεων, από τις οποίες θα αυξηθεί ο πλούτος, άρα και το μέρισμα του λαού σε καλύτερους μισθούς. Το ψέμα τους έχει κοντά ποδάρια και αρκεί να ανατρέξει κανείς στην πολύ κοντινή πείρα για να το διαπιστώσει: Μόνο πέρυσι οι Αμεσες Ξένες Επενδύσεις σημείωσαν ιστορικό ρεκόρ, με αύξηση 20%. Τι είδε όμως ο λαός;

Μισθούς καθηλωμένους εκεί που ήταν 10 χρόνια πριν, ζούγκλα στις εργασιακές σχέσεις, εισόδημα που τελειώνει στις 15 του μήνα, φοροληστεία «στο ύψος της», φοροαπαλλαγές και προνόμια στους ομίλους. Τα περί «πολλών και καλών θέσεων εργασίας» αποδείχθηκαν εξίσου φούμαρα, πρώτα πρώτα στους κλάδους «αιχμής» των νέων επενδύσεων. Στην Ενέργεια, για παράδειγμα, οι τεράστιες νέες επενδύσεις πήγαν «πακέτο» με 8% μείωση των εργαζομένων, χώρια το σμπαράλιασμα των εργασιακών σχέσεων στον κλάδο. Στις «νέες τεχνολογίες» οι «μεγάλες επενδύσεις» σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη απέφεραν μετρημένες στα δάχτυλα νέες θέσεις εργασίας και ένταση της εκμετάλλευσης. Για να μην πούμε για τον Τουρισμό, με τους εργαζόμενους - «δύτες» και την άγρια εκμετάλλευση. Οσο λοιπόν κι αν προσπαθούν να το χρυσώσουν, το χάπι της καπιταλιστικής ανάπτυξης είναι πικρό για τον λαό και αυτό δεν αλλάζει. Τίποτα δεν έχει να περιμένει από τους στόχους του κεφαλαίου, παρά μόνο από τον δικό του αγώνα, σε σύγκρουση με αυτήν τη στρατηγική.

Προηγούμενο άρθρο

Νέο «άλμα» στις τιμές των τροφίμων

Επόμενο άρθρο

Τρύπιο σωσίβιο