Τρύπια δεκάρα

Δίπλα στην κυβέρνηση, που μάταια προσπαθεί να δικαιολογήσει το ένα μετά το άλλο τα βήματα της μεγαλύτερης πολεμικής εμπλοκής, αλλά και δίπλα στους μονοπωλιακούς ομίλους, που εμφανίζουν την κλιμάκωση ως ευκαιρία για τα κέρδη τους, διατάσσονται τα γνωστά παπαγαλάκια, που με την άθλια προπαγάνδα τους παίζουν ρόλο «επιταχυντή» στη διαμόρφωση «κουλτούρας φερέτρων».

Καθόλου τυχαία, στο στόχαστρο όλων βρίσκεται το ΚΚΕ, η αποκάλυψη και καταδίκη του ιμπεριαλιστικού πολέμου, η πρωτοπόρα δράση για «καμία εμπλοκή». Το κάλεσμα στον λαό να στρέψει τα πυρά στους πραγματικούς ενόχους και τις αιτίες, στην ίδια την αστική τάξη, το κράτος και τις συμμαχίες της, να παλέψει οργανωμένα για την ανατροπή του καπιταλισμού, που έχει γίνει προ πολλού το σύστημα της καταστροφής.

Το τελευταίο κατασκεύασμα της ευρωατλαντικής προπαγάνδας είναι πως όποιος δεν στηρίζει το ιμπεριαλιστικό μακελειό και τους ΝΑΤΟικούς φονιάδες, «είναι με το θεοκρατικό καθεστώς που καταπιέζει τον λαό του Ιράν». Να τι εφευρίσκουν οι αυτόκλητοι «σωτήρες» του ιρανικού λαού, που είναι ο μόνος αρμόδιος να καθορίσει την πολιτική και κοινωνική κατάσταση στη χώρα του!

Δολοφονούν τον λαό που στο όνομά του εξαπολύουν τη βρώμικη ιμπεριαλιστική επέμβαση, ξερνώντας φωτιά και μολύβι ενάντια σε αμάχους και μικρά παιδιά. Οπως προηγουμένως δολοφόνησαν πάνω από 60.000 Παλαιστίνιους, για να μετατρέψουν τη γη τους σε αμερικανο-ισραηλινό προτεκτοράτο.

Τα προσχήματά τους δεν αξίζουν ούτε μια τρύπια δεκάρα. Εχουν την ίδια αξία με τα «χημικά του Σαντάμ», τα «ναρκωτικά της Βενεζουέλας», τους «τρομοκράτες Ταλιμπάν», τους «τζιχαντιστές της Συρίας». Αλλωστε, με τους μουλάδες της Σαουδικής Αραβίας μια χαρά τα βρίσκουν οι δυτικοί ιμπεριαλιστές. Το ίδιο και με τους Ταλιμπάν που τώρα κυβερνούν το Αφγανιστάν, ή τον τζιχαντιστή πρόεδρο της Συρίας.

«Η Ελλάδα είναι πυλώνας σταθερότητας και μέρος της λύσης», επιμένουν τα βαποράκια του ιμπεριαλιστικού πολέμου, προσπαθώντας να σπείρουν εφησυχασμό και ...«εθνική υπερηφάνεια» στον λαό. Τόση είναι η «σταθερότητα», που οι ΝΑΤΟικές υποδομές και άλλοι στόχοι θωρακίζονται σαν αστακός για το ισχυρό ενδεχόμενο να δεχτούν αντίποινα!

Τόσο «μέρος της λύσης» είναι η Ελλάδα, που φρεγάτες και αεροσκάφη της συμμετέχουν σε ΝΑΤΟική αποστολή στην Κύπρο, για την προστασία των βάσεων Βρετανίας και ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν. Στον κόσμο που φλέγεται, καμιά σταθερότητα δεν μπορεί να υπάρξει για τον λαό από την εμπλοκή στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους. Το ακριβώς αντίθετο...

Η συμμετοχή σ' αυτούς είναι αιτία μεγαλύτερης αστάθειας και κινδύνων που καραδοκούν. Το παράδειγμα της Κύπρου είναι αποκαλυπτικό: Η ΝΑΤΟποίηση του νησιού πάει χέρι - χέρι με την κορύφωση των απειλών για τον λαό της, με αποκορύφωμα τις προειδοποιήσεις του Ιράν ότι «θα βρέξει πυραύλους», αν δεν πάψει να αποτελεί ΝΑΤΟικό ορμητήριο εναντίον του.

Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που καταγγέλλουν τον αιμοσταγή Τραμπ για να ξεπλύνουν την «ειρηνόφιλη, αλλά άτολμη ΕΕ». Που βρίσκουν «προβληματική» τη «μη νομιμοποίηση» της επίθεσης από το «διεθνές δίκαιο», για να πουν ότι υπάρχουν και «νόμιμες» ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Στο τέλος, καταλήγουν να ζητωκραυγάζουν πως «είναι με τον λαό».

Κάνουν ξεδιάντροπα ό,τι μπορούν για να κρύψουν τους ενόχους και προπάντων να θολώσουν τη διέξοδο για τον λαό. Τον θέλουν τυφλωμένο, να ψάχνει σωτήρες στον έναν ή στον άλλο ιμπεριαλιστή, στη μια ή στην άλλη εκδοχή της ίδιας αστικής πολιτικής, μακριά από την πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, που προβάλλει ως αναγκαιότητα από τις ίδιες τις εξελίξεις.

Η προπαγάνδα όλων αλληλοσυμπληρώνεται και καταλήγει στην ίδια αιχμή: Παρουσιάζει την εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ως «κανονικότητα», την υποταγή στον συσχετισμό δυνάμεων ως δεδομένη, την ταύτιση με τα συμφέροντα της αστικής τάξης ως αναγκαιότητα, την εναντίωση στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ως τρέλα και την πάλη για έναν νέο κόσμο, χωρίς πολέμους και εκμετάλλευση ως ουτοπία. Ετσι σπρώχνουν τον λαό πιο βαθιά στη δίνη του πολέμου. «Κούνια που τους κούναγε» να τους απαντήσει κι ο λαός...

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Τρίτη 3 Μάρτη 2026

Προηγούμενο άρθρο

Πολεμικές ... σπονδές στο «εθνικό συμφέρον»

Επόμενο άρθρο

Πίσω από το πέπλο