Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια από την ίδρυση του ΚΚΕ, η Τ.Ε Ημαθίας πραγματοποίησε εκδήλωση-βιβλιοπαρουσίαση των  των βιβλίων «Φασισμός και κοινωνική επανάσταση» και «Ποιος βοήθησε τον Χίτλερ;» στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Βέροιας το απόγευμα της Τετάρτης 20/5. Ομιλήτρια ήταν η Θεανώ Καπέτη μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ.

Αποσπάσματα από την ομιλία της Θεανώς Καπέτη, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ:

Μελετώντας το έχουμε την ευκαιρία να δούμε τι σημαίνει «φασισμός γέννημα του συστήματος». Σε ποια φάση της εξέλιξής του εμφανίζεται, ποιος είναι ο μόνος δρόμος για την κατάργηση του φασισμού.

Ο φασισμός γεννιέται στα σπλάχνα του καπιταλιστικού συστήματος και όχι απλώς ως αποτέλεσμα μιας μορφής διαχείρισης, π.χ. της νεοφιλελεύθερης πολιτικής όπως ισχυρίζονται οι οπορτουνιστικές και σοσιαλδημοκρατικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Αποτελεί μορφή άσκησης της εξουσίας των μονοπωλίων. Υπερασπίζεται κι αυτός την καπιταλιστική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Ιδιαίτερα σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, φτώχειας, ανεργίας και φθοράς των αστικών κυβερνητικών κομμάτων, η αστική τάξη αξιοποιεί πολλαπλά τα ναζιστικά κόμματα, ως προκεχωρημένα φυλάκια εξυπηρέτησης των συμφερόντων της. Αξιοποιεί τη ναζιστική δράση που, με τον ακραίο εθνικισμό και τη δήθεν «αλληλεγγύη», ενσωματώνει λαϊκές δυνάμεις, άνεργους, κατεστραμμένα μικροαστικά στρώματα.

Η αστική τάξη και το καπιταλιστικό κράτος καταλύουν ή παραμερίζουν την αστική δημοκρατία, τον αστικό κοινοβουλευτισμό και νομιμότητα,  όταν το συμφέρον της το απαιτεί και κρίνουν αναγκαίο. Προχωρούν σε στρατιωτικά και πολιτικά πραξικοπήματα, σε αναστολή των δικών τους νόμων, προκειμένου να ενταθεί η κρατική και οποιαδήποτε άλλης μορφής βία και καταστολή, περιστολή, των όποιων πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών. …….

Στο βιβλίο του Ντατ, βλέπουμε ότι οι αστοί πολιτικοί και διπλωμάτες έχουν πάντα καθαρά τα ζητήματα της ταξικής πάλης.

Σχετικά με τους λόγους που οι μη φασιστικές κυβερνήσεις της Αγγλίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ ανέχθηκαν το φασιστικό μιλιταρισμό της Γερμανίας, της Ιταλίας, της Ιαπωνίας ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τα λόγια του αστού φιλελεύθερου Λόιντ Τζορτζ, το 1933 (σελ. 189):

«Αν οι δυνάμεις κατάφερναν να ανατρέψουν τον ναζισμό στη Γερμανία, τι θα ακολουθούσε; Οχι ένα συντηρητικό, σοσιαλιστικό ή φιλελεύθερο καθεστώς, αλλά ο ακραίος κομμουνισμός. Σίγουρα αυτό δεν θα μπορούσε να είναι ο στόχος τους. Η κομμουνιστική Γερμανία θα ήταν απείρως πιο τρομακτική από την κομμουνιστική Ρωσία. Οι Γερμανοί θα ήξεραν να διευθύνουν τον κομμουνισμό τους αποτελεσματικά».

Γνωρίζετε ότι το Κόμμα μας έχει προβληματιστεί στο θέμα της ετοιμότητας του κομμουνιστικού κινήματος για την έκβαση της ταξικής πάλης κατά την έξοδο από τον πόλεμο στη χώρα μας, αλλά και σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Ισπανία, εξετάζοντας κυρίως τον «προσανατολισμό της πρωτοπορίας του κύριου όγκου της εργατικής τάξης».

Σε όλο το βιβλίο, ο Ντατ πραγματεύεται αυτό το θέμα, όχι μόνο το φασισμό, αλλά τη στρατηγική του επαναστατικού εργατικού κινήματος απέναντι στο φασισμό. Δεν είναι τυχαίος ο τίτλος του βιβλίου του «Φασισμός και κοινωνική επανάσταση». Το ίδιο απασχολεί και το Ποιος βοήθησε το Χίτλερ.

Ο Ντατ βάζει το ζήτημα της πάλης του επαναστατικού εργατικού κινήματος απέναντι σε δύο διαφορετικά ιδεολογικοπολιτικά ρεύματα, μπορεί κανείς να πει και εκ διαμέτρου αντίθετα:

το οπορτουνιστικό - ρεφορμιστικό

και το φασιστικό - ναζιστικό.

Οπως ξέρετε, συνήθως το οπορτουνιστικό ρεφορμιστικό ρεύμα καλεί σε ένα μέτωπο για τη σωτηρία του καπιταλιστικού συστήματος από τη φασιστική εκδοχή του.

Ομως, ο φασισμός έρχεται πιο κοντά στο ενδεχόμενο να κυβερνήσει, όταν η σοσιαλδημοκρατική πολιτική αδυνατεί να διαφοροποιηθεί από τη φθαρμένη στις λαϊκές συνειδήσεις φιλελεύθερη διαχείριση.

Οταν η σοσιαλδημοκρατία υπόσχεται ρυθμίσεις που τελικά αδυνατεί να πραγματοποιήσει, γιατί σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες δεν τις χρειάζεται, δεν τις θέλει το κεφάλαιο.

Τότε η απογοήτευση κατεστραμμένων λαϊκών στρωμάτων, αυταπασχολούμενων, αγροτών, ανέργων, ανώριμων τμημάτων της εργατικής τάξης, κυρίως νέων, στρέφεται στο φασισμό.

Δηλαδή, τμήμα λαϊκών μαζών αντιδραστικοποιείται σε συνθήκες αδυναμίας της αστικής εξουσίας, κρίσης στα κόμματά της με τη φιλελεύθερη ή σοσιαλδημοκρατική εκδοχή τους, αδυναμίας στη λειτουργία του αστικού κοινοβουλευτισμού.

Σε αυτές τις συνθήκες η πρωτοπορία του εργατικού κινήματος, του κύριου όγκου της εργατικής τάξης, πρέπει να κρατήσει καλά το τιμόνι, να μην τα διπλώνει, να μην υποχωρήσει στις πιέσεις και τις ταλαντεύσεις των μαζών, με σταθερότητα να τις οδηγήσει στην επαναστατική γραμμή.

Αν το εργατικό - λαϊκό κίνημα δε γίνει αμείλικτο απέναντι στο ρεφορμισμό - οπορτουνισμό, στην παλιά ή νέα σοσιαλδημοκρατία, είτε λέγεται «Αριστερά» είτε «Αριστερά του δημοκρατικού σοσιαλισμού» είτε «Κομμουνιστική Αναγέννηση», τότε ο ρεφορμισμός - οπορτουνισμός θα εξελιχθεί σε δύναμη αναχαίτισης, ακόμα και προδοσίας και αιματοκυλίσματος του εργατικού κινήματος.

Το δεύτερο βιβλίο συμβάλει στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας απέναντι στις αστικές προσπάθειες διαστρέβλωσης και αναθεώρησης της Ιστορίας. Ο Ιβάν Μάισκι διετέλεσε πρεσβευτής της Σοβιετικής Ενωσης στη Βρετανία την κρίσιμη περίοδο 1932 - 1943 και υπήρξε στενός συνεργάτης του Επιτρόπου Εξωτερικών Υποθέσεων, Μαξίμ Λιτβίνοφ.

Το βιβλίο αυτό αποτελεί την εξιστόρηση των γεγονότων μέσα από τη θέση που είχε εκείνη την εποχή, σαν πρεσβευτής της Σοβιετικής Ένωσης στη Μεγάλη Βρετανία και γι αυτό αποτελεί μια πολύτιμη αυθεντική ιστορική πηγή για τις αιτίες και την πορεία προς το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Μπορούμε μέσα από το βιβλίο αυτό να ξεχωρίσουμε δύο σημαντικές πλευρές.

Η μία αφορά ακριβώς την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας απέναντι στις προσπάθειες διαστρέβλωσης και αναθεώρησης της Ιστορίας που κάνει η α.τ..

Στο επίκεντρο της διαπάλης με τις αστικές προσεγγίσεις βρίσκεται ο ψευδής ισχυρισμός ότι η Σοβιετική Ένωση είναι συνένοχη για το ξέσπασμα του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου γιατί υπέγραψε το Σύμφωνο μη επίθεσης με τη ναζιστική Γερμανία, το γνωστό Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότοφ. Έτσι η αστική αναθεώρηση επιχειρεί να εμφανίσει ως μόνους ειλικρινείς αντιπάλους του φασισμού τις αστικές δημοκρατίες όπως της Βρετανίας και της Γαλλίας. Αυτός ο ισχυρισμός αποτελεί το βασικό ιστορικό υπόβαθρο της αντιδραστικής θεωρίας των δύο άκρων που επιχειρεί να ταυτίσει τους φασίστες με τους κομμουνιστές και το ταξικό εργατικό κίνημα, δηλαδή με τις μοναδικές δυνάμεις που παλεύουν για την εξάλειψη της αιτίας που γεννά το φασιστικό ρεύμα, το μονοπωλιακό καπιταλισμό.

Στο βιβλίο  φαίνονται τα γεγονότα που οδήγησαν στην ανάγκη για να υπογράψει η Σοβιετική Ένωση αυτό το σύμφωνο μη επίθεσης. Η Σοβιετική  Ένωση, έχοντας καθαρό ότι ο πόλεμος έρχεται,  έδινε μάχη τη δεκαετία του ’30 για να προλάβει να ολοκληρώσει την πολεμική της προετοιμασία και να καθυστερήσει όσο μπορούσε την αναμενόμενη γερμανική επίθεση.

Σ' αυτήν την κατεύθυνση, είχε ιδιαίτερη σημασία ν' αξιοποιηθούν από τη σοβιετική εξωτερική πολιτική όλες οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, ώστε να μη σχηματιστεί ένα ενιαίο μέτωπο από όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, στρατιωτικής επίθεσης ενάντια στην ΕΣΣΔ.

Στο βιβλίο, ο Ιβάν Μάισκι, αποδεικνύει τους πραγματικούς στόχους της Βρετανίας, της Γαλλίας και των ΗΠΑ,  που ήταν να προσανατολιστεί η γερμανική επίθεση μονομερώς προς τη Σοβιετική Ένωση και να διευκολυνθεί η κήρυξη πολέμου μεταξύ Γερμανίας και ΕΣΣΔ. Αυτή η στόχευση εξηγεί την περιβόητη πολιτική της "μη επέμβασης", του κατευνασμού της Γερμανίας, από τη Μ. Βρετανία, τη Γαλλία και τις ΗΠΑ, ενώ στην ουσία προετοίμαζαν τα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια. Αυτή η στόχευση φανερώνεται από το ότι οι αστικές κυβερνήσεις της Βρετανίας και της Γαλλίας ανέχθηκαν την προσάρτηση της Αυστρίας στη Γερμανία το '38, υπέγραψαν τη Συμφωνία του Μονάχου και την προσάρτηση τμήματος της Τσεχοσλοβακίας στη Γερμανία την ίδια χρονιά, δεν έριξαν ούτε ντουφεκιά ενάντια στη γερμανική εισβολή στην Πολωνία το '39, υπονόμευσαν τελικά κάθε προσπάθεια της ΕΣΣΔ για να υπογράψει τριμερές Σύμφωνο αμοιβαίας βοήθειας ενάντια στη ναζιστική προέλαση. Τα γεγονότα που περιγράφονται στο βιβλίο, αποδεικνύουν ότι ο ελιγμός της ΕΣΣΔ με την υπογραφή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ - Μολότοφ ήταν μονόδρομος για να εξασφαλιστούν 20 κρίσιμοι μήνες για τη σοβιετική πολεμική προετοιμασία, για να δοθούν με καλύτερους όρους οι μεγάλες μάχες της Μόσχας και του Στάλινγκραντ.

Η δεύτερη πλευρά που έχει ιδιαίτερη σημασία να τονιστεί είναι ότι το βιβλίο βοηθάει στην κατανόηση των ιστορικών συνθηκών, μέσα στις οποίες σημειώθηκαν σημαντικές αλλαγές κι εναλλαγές στη γραμμή της Κομμουνιστικής Διεθνούς εκείνη την περίοδο σε κρίσιμα ζητήματα όπως η στάση των Κομμουνιστικών Κομμάτων απέναντι στο φασισμό, στην αστική δημοκρατία, στη σοσιαλδημοκρατία και στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Μπορούμε να αντλήσουμε το συμπέρασμα  ότι ορισμένες συγκυριακές επιλογές κι ελιγμοί της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής δυστυχώς θεωρητικοποιήθηκαν κι ενσωματώθηκαν στη γραμμή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Έτσι εδραιώθηκαν προβληματικές, λαθεμένες προσεγγίσεις και στρατηγικές κατευθύνσεις. Ο Β΄ΠΠ απέδειξε ότι η αντιπαράθεση καπιταλισμού – σοσιαλισμού συνεχίζονταν αμείωτη στο πλαίσιο της αντιναζιστικής – αντιχιτλερικής συμμαχίας. Ο ιμπεριαλισμός δεν χάνει και δεν έχασε ποτέ τον στρατηγικό του στόχο. Οπότε καμιά προσωρινή συμμαχία με ένα τμήμα του για πολεμικούς σκοπούς δεν πρέπει να οδηγεί στην άμβλυνση του ταξικού κριτηρίου.

…….

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στις πολιτικές εξελίξεις στη χώρα μας, στην αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος, στον αντιλαϊκό χαρακτήρα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ….

Κλείνοντας σημείωσε τα εξής:

Κάποιοι που εμφανίζονται κριτικοί προς τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί ταλαντεύεται, δεν έχει καθαρή γραμμή απέναντι στην ΕΕ, όπως λένε, κατηγορούν το  Κόμμα μας ότι εγκατέλειψε ουσιαστικά τη θέση για αποδέσμευση από την ΕΕ ή ότι βάζοντας το ζήτημα αποδέσμευση - διαγραφή του χρέους με λαϊκή εξουσία παραπέμπει την αποδέσμευση στη δευτέρα παρουσία.

Το ΚΚΕ ήταν, είναι και θα είναι υπέρ της αποδέσμευσης.

Είναι όμως άλλο να γίνει με ηγετική δύναμη το κεφάλαιο, για τα δικά του συμφέροντα κι άλλο να γίνει με ηγετική δύναμη την εργατική τάξη και τους συμμάχους της. Μόνο στη δεύτερη περίπτωση θα έχει όφελος ο λαός, ενώ στην πρώτη θα είναι αποτέλεσμα των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων και πάλι το κεφάλαιο λυσσασμένα θα επιτίθεται στις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις.

Το να αποφασίσει το κράτος των καπιταλιστών να κάνει στάση πληρωμής του δημόσιου χρέους ή και ν' αλλάξει νόμισμα, δηλαδή νομισματική ισοτιμία στη διεθνή αγορά νομισμάτων, δε σημαίνει αύξηση μισθών, συντάξεων, βιοτικού επιπέδου.

Αυτά τα έκανε η Αργεντινή και ταυτόχρονα συνεχίστηκε η φτώχεια, ανέβηκαν στα ύψη οι τιμές, ο πληθωρισμός, έπεσε η αγοραστική δύναμη, ανεξάρτητα από το ονομαστικό ύψος των μισθών.

Μας κάνουν, λοιπόν, κριτική γιατί δεν καλούμε να ενωθούν οι εργατικές - λαϊκές δυνάμεις με τις αστικές δυνάμεις που κλείνουν το μάτι και στο ενδεχόμενο αποδέσμευσης από την Ευρωζώνη, αν και όταν οι αντιθέσεις μέσα στην Ευρωζώνη, στην ΕΕ συνολικότερα, στη διάταξη των συμμαχιών τους πάρουν οξυμένη μορφή.

Η θέση του Κόμματος είναι η μοναδική που δίνει λύση στα λαϊκά προβλήματα, η μοναδική διέξοδος από τον φαύλο κύκλο καπιταλιστικής κρίσης και ανάπτυξης. Παράλληλα είναι η μοναδική που μπορεί να κινητοποιήσει τον λαϊκό προβληματισμό έξω από τα αντιλαϊκά διλλήματα.

Στη δική μας αντίληψη δεν είναι η έξοδος από Ευρωζώνη- Ε.Ε (μέσα στα αστικά πλαίσια) αυτή που πυροδοτεί φιλολαϊκές εξελίξεις. Η αποδέσμευση  προκύπτει μέσα σε μια πορεία συγκρούσεων με τον ταξικό αντίπαλο, μέσα από τη συνειδητή απόφαση  της εργατικής τάξης να πάρει την εξουσία και τα κλειδιά της οικονομίας στα χέρια της. Την αποδέσμευση την αποφασίζει και τη δρομολογεί ο αποφασισμένος και απελευθερωμένος από τα καπιταλιστικά δεσμά λαός, η εργατική εξουσία, το προλεταριακό κράτος. Φυσικά η αποδέσμευση από την Ε.Ε είναι ουσιαστική προϋπόθεση για έναν φιλολαϊκό δρόμο ανάπτυξης, για την αξιοποίηση όλων των (σε μικρό ή σε μεγαλύτερο βαθμό) αναξιοποίητων παραγωγικών- αναπτυξιακών δυνατοτήτων της χώρας.

Άρα αυτό που προτείνουμε είναι: η οργανωμένη αποφασισμένη εργατική τάξη σε συμμαχία με τα λαϊκά στρώματα παίρνει την πραγματική εξουσία στα χέρια της, κοινωνικοποιεί τα βασικά και συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής εξασφαλίζοντας τα εργαλεία για μια φιλολαϊκή ανάπτυξη και παράλληλα αποδεσμεύει τη χώρα από όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και άρα και από την Ε.Ε.

Η πρόταση μας λοιπόν είναι η μοναδική που δε στοιχίζει τα λαϊκά συμφέροντα κάτω από ξένες σημαίες. Είναι μια συνειδητή, σχεδιασμένη πορεία για έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης, για έναν ανώτερο τρόπο οργάνωσης της κοινωνικής παραγωγής που στο τιμόνι της εξουσίας- διακυβέρνησης θα βρίσκεται η εργατική τάξη.

 

(Να σημειώσουμε ότι παρόμοια εκδήλωση είχε πραγματοποιηθεί και στην Αλεξάνδρεια)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.