Η πραγματική πολιτική σημασία της απεργίας στις 27/11

Έντονη δράση παρατηρούμε από μέρους της τοπικής οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την πανεργατική απεργία στις 27/11. Είδαμε κομματικές αφίσες σε διάφορες, περιοχές, μοίρασμα φυλλαδίων από την συνδικαλιστική του παράταξη ΜΕΤΑ και γενικότερα μία κινητικότητα που δεν υπήρχε σε άλλες κινητοποιήσεις τα χρόνια αυτά που είναι στην αξιωματική αντιπολίτευση. Θα μπορούσε να ρωτήσει κανείς: Και πού είναι το μεμπτό την υπόθεσης; Ας μας επιτραπεί λοιπόν να κάνουμε ορισμένα πολιτικά σχόλια:

1.Η ανάδειξη –για μια σειρά λόγους που δεν είναι του παρόντος να αναλύσουμε- του ΣΥΡΙΖΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης εκτινάσσοντας τα ποσοστά του στις βουλευτές εκλογές , δεν σήμαινε και εκτίναξη του λαϊκού κινήματος τοπικά και πανελλαδικά. Το αντίθετο συμβαίνει. Το λαϊκό κίνημα υποχώρησε, δημιουργήθηκαν (και με ευθύνη του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ) αυταπάτες ότι αρκούν οι εκλογές και η αλλαγή της κυβέρνησης για να λυθούν τα προβλήματα. Ταυτόχρονα ο ΣΥΡΙΖΑ ολοένα μοιάζει σε πολιτικό επίπεδο ολοένα και πιο πολύ με…ΠΑΣΟΚ, ενώ δεν έχει κοπεί όπως δείχνουν μια σειρά παραδείγματα από ολόκληρη την Ελλάδα σε συνδικαλιστικό επίπεδο ο «ομφάλιος λώρος» με τον εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό…

2.Η προσπάθεια αξιοποίησης της κινητοποίησης αυτής στον γενικότερο εκλογικό σχεδιασμό του ΣΥΡΙΖΑ-άσχετα εάν δεν το ομολογεί-  είναι εμφανής και φυσικά δεν μπορεί κανείς να τον κατηγορήσει γι’αυτό. Κάθε απεργία, πολύ περισσότερο πανελλαδική χαρακτήρα προφανώς και έχει και ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ. Η συζήτηση επομένως θα πρέπει να περιστραφεί σε αυτόν ακριβώς τον πολιτικό χαρακτήρα. Αρκεί για παράδειγμα απλά η καταδίκη της κυβερνητικής (και πραγματικά βάρβαρης) πολιτικής ή και του «μνημονιακού καθεστώτος» όπως αναφέρει σχετικά η ανακοίνωση του ΜΕΤΑ; Μπορεί να γίνει μία πολιτική φιλολαϊκή χωρίς π.χ τη σύγκρουση με το κεφάλαιο ντόπιο και ξένο ή χωρίς τη σύγκρουση με την ίδια της Ε.Ε που εφαρμόζει σε όλες της χώρες μέλη της την ίδια αντεργατική-αντιλαϊκή πολιτική άσχετα εάν υπάρχουν μνημόνια ή όχι; Αρκεί η αλλαγή «μείγματος» πολιτικής διαχείρισης του συστήματος για να δει «ανακούφιση» ο αλός και κυρίως να δει λύσεις στα οξυμένα του προβλήματα; Η άποψη μας ξεκάθαρα είναι πως ΟΧΙ! Δυστυχώς όμως ο ΣΥΡΙΖΑ και ανεξάρτητα από το τι πιστεύουν οι ψηφοφόροι του στο όνομα του «ρεαλισμού» έχει ρίξει τόσο νερό στο κρασί του που πια έχει χάσει την …γεύση του. Επομένως και η προσπάθεια «πολιτικοποίησης» της κινητοποίησης στις 27/11 έχει αυτά τα στοιχεία.

3. Κατά τη γνώμη μας η εναπόθεση ελπίδας σε κυβερνητικές εναλλαγές αποδείχτηκε πως δε φέρνει πίσω κατακτήσεις. Το εργατικό-λαϊκό κίνημα δε μπορεί να κάνει πίσω από το αίτημα για μονομερή διαγραφή του χρέους, για κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων και αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και εδώ βρίσκεται η πραγματική πολιτική σημασία της πανεργατικής κινητοποίησης στις 27/11 που θα πρέπει να έχει μαζικότητα, αγωνιστικότητα και επιτυχία!

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Περιφέρεια Κ. Μακεδονίας: Την αυταρχικότητα της διοίκησης καταγγέλλει η «Λαϊκή Συσπείρωση»

Επόμενο άρθρο

Κάλεσμα του ΠΑΜΕ για την Πανεργατική Απεργία στις 27 Νοέμβρη