ΑΕΙ: Έρχεται αντιεκπαιδευτικό, αντιδημοκρατικό «τσουνάμι»

Του Αλεκου Χατζηκώστα *

Το νέο Νομοσχέδιο «σκούπα» που κατέθεσε για τα ΑΕΙ και που «κουβέντα» δεν γίνεται σα ΜΜΕ είναι βαθύτατο αντιεκπαδευτικό-αντιδημοκρατικό και θα πρέπει να αποσυρθεί! Ακολουθώντας την πάγια πλέον τακτική της, όπως και των προηγούμενων κυβερνήσεων, το φέρνει μέσα στο κατακαλόκαιρο, με κλειστές σχολές, για να αποφύγει τις αντιδράσεις. Η εικονική πραγματικότητα που παρουσιάζει, μιας «άγριας δύσης» μέσα στα πανεπιστήμια, αξιοποιώντας - στημένα - προσχήματα, δεν μπορεί να κουκουλώσει ούτε τα πραγματικά προβλήματα των πανεπιστημίων, που διατηρούνται στο ακέραιο, ούτε ότι αυτό που στην πραγματικότητα επιδιώκει είναι η καταστολή των φοιτητικών αγώνων, προκειμένου να «ασφαλίσει» τη λειτουργία των πανεπιστημίων για σκοπούς ξένους και εχθρικούς προς τις κοινωνικές ανάγκες. Ας δούμε ορισμένες πλευρές:

1. Η κυβέρνηση παρουσιάζει μια εικονική πραγματικότητα ότι δήθεν στα ΑΕΙ «κυριαρχεί η βία και η ανομία»  Σύμφωνα με έρευνες, μόλις το 0,05% των αξιόποινων πράξεων που διαπράττονται σε δημόσιους χώρους καταγράφονται σε πανεπιστήμια.Εργαλειοποιεί μεμονωμένες, καταδικαστέες ενέργειες, που καμία σχέση δεν έχουν τους φοιτητές, γι' αυτό και τις έχουν καταδικάσει. Η κυβέρνηση τις συντηρεί και τις αξιοποιεί για να αποπροσανατολίσει από τα πραγματικά προβλήματα των ΑΕΙ και να δικαιολογήσει νέα, πρωτοφανή μέτρα αυταρχισμού.

Αντίθετα, "βία" και "ανομία" φέρνει με την πολιτική της!

Πραγματική βία είναι το να στερεί το δικαίωμα στις σπουδές από χιλιάδες φοιτητές, με το τεράστιο κόστος σπουδών και στέγασης, με σχεδόν έναν στους δύο φοιτητές να αναγκάζεται να εργάζεται παράλληλα με τις σπουδές του.

Πραγματική ανομία είναι τα πάρτι εκατομμυρίων των εργολάβων και τα φαινόμενα διαφθοράς στις διαμάχες διασφάλισης κονδυλίων στο πανεπιστήμιο - επιχείρηση, οι διοικήσεις σε ρόλο manager και η συνεργασία των πανεπιστημίων με οπλοβιομηχανίες, στο πλαίσιο των δολοφονικών σχεδίων του ΝΑΤΟ και του κράτους - δολοφόνου Ισραήλ.

2. Ποινικοποιεί την πολιτική και συνδικαλιστική δράση, ακόμα και την έκφραση διαφορετικής άποψης. Αυστηροποιεί τα πειθαρχικά εργαζομένων και φοιτητών, επιταχύνει τις διαδικασίες εφαρμογής των πειθαρχικών διώξεων, σε ένα πλαίσιο που τσουβαλιάζει εγκληματικές πράξεις του κοινού ποινικού δικαίου, για παράδειγμα τη διακίνηση ναρκωτικών, με την έκφραση και τη δράση των φοιτητικών συλλόγων, «φωτογραφίζοντας» μορφές πάλης που μπορεί να επιλέγει το φοιτητικό κίνημα. Τροποποιεί άρθρα του Ποινικού Κώδικα, μετατρέποντας σε ιδιώνυμο αδίκημα ακόμα και την έκφραση κριτικής ως προς τα τεκταινόμενα στα πανεπιστήμια, αν το ΥΠΑΙΘ κρίνει πως αυτή η κριτική είναι «διχαστική». Προβλέπει ότι μπορεί να ασκήσει ο ίδιος ο υπουργός Παιδείας (!) πειθαρχική δίωξη σε φοιτητή, ενώ καταργεί ακόμα και στοιχειώδη δικαιώματα, όπως το τεκμήριο της αθωότητας, αφού θα αφαιρείται η φοιτητική ιδιότητα κατά την άσκηση δίωξης, χωρίς καταδικαστική απόφαση. Η αφαίρεση της φοιτητικής ιδιότητας είναι κάτι που δεν προβλέπεται ούτε για καταδικασμένους για δολοφονίες.

3. Δημιουργεί νέα ταξικά εμπόδια στη μόρφωση των παιδιών των λαϊκών οικογενειών. Θωρακίζει την εφαρμογή του άδικου - αντιεκπαιδευτικού μέτρου των διαγραφών φοιτητών, υπό την απειλή πειθαρχικών σε εργαζόμενους των πανεπιστημίων. Είναι ψέμα ότι πρόκειται για εκκαθάριση φοιτητικών καταλόγων κάποιων απόμαχων των πανεπιστημίων, όπως σκόπιμα παρουσιάζει η κυβέρνηση. Κάτι που μπορεί να λυθεί με ορισμένα απλά διοικητικά μέτρα. Αντιθέτως, απειλεί με διαγραφή τους κόπους και τις προσπάθειες που καταβάλλουν για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους φοιτήτριες και φοιτητές που εισήχθησαν στα πανεπιστήμια για παράδειγμα το 2018, είναι δηλαδή μόλις 24 ετών.

4. Δεν αντιμετωπίζει τα πραγματικά προβλήματα των πανεπιστημίων.

Η κυβέρνηση της ΝΔ, ενώ διακηρύσσει πως η «ελεγχόμενη πρόσβαση» διασφαλίζει ότι δεν θα μπαίνουν στα πανεπιστήμια άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με αυτά, δίνει «ελευθέρας εισόδου» σε ΝΑΤΟικούς φονιάδες, σε οπλοβιομηχανίες, σε ομίλους και εταιρείες που «στήνουν» ακόμα και δικά τους προγράμματα σπουδών, σε στελέχη επιχειρήσεων και εκπροσώπους εργοδοτικών ενώσεων, οι οποίοι συμμετέχουν σε όργανα διοίκησης των πανεπιστημίων. Και μάλιστα ενώ έχει ήδη κόψει την πρόσβαση για τους φοιτητές σε υποδομές και εξοπλισμό των πανεπιστημίων, τα οποία χρησιμοποιούνται αποκλειστικά σε επί πληρωμή προγράμματα ή είναι προς εμπορική αξιοποίηση.

Εξαγγέλλει ότι στο όνομα της ασφάλειας θα χρηματοδοτήσει αδρά ένα πανεπιστήμιο - φρούριο, με κάμερες και drones σε live streaming μετάδοση, με είσοδο σε χώρους του πανεπιστημίου με σκανάρισμα, όταν την ίδια ώρα δεν παίρνει ούτε μισό μέτρο για την αντιμετώπιση των πραγματικών, σοβαρών κινδύνων που προκύπτουν για τη ζωή και την ασφάλεια εντός των πανεπιστημιακών χώρων. Για τα σοβαρά προβλήματα στις κτιριακές υποδομές, με απουσία αντισεισμικών - αντιπυρικών ελέγχων και μέτρων, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμα και στατικότητας, για την απουσία μέτρων αντιπυρικής προστασίας των δασών των πανεπιστημίων, εντός και εκτός πανεπιστημιουπόλεων, για τα προβλήματα ασφάλειας σε πολλά εργαστήρια, για την τραγική κατάσταση στις φοιτητικές εστίες κ.λπ., όχι μόνο δεν υπάρχει γενναία χρηματοδότηση, στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου σχεδίου προστασίας και αναβάθμισης των πανεπιστημιακών χώρων και υποδομών, αλλά αντίθετα αφήνονται έρμαιο σε εταιρείες - εργολάβους, όποτε κι αν προβλεφθεί κάποιο κονδύλι.

Οι νέες και οι νέοι που σπουδάζουν, οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και οι εργαζόμενοι των πανεπιστημίων, μπορούν να δουν μέσα από την πείρα τους ότι το πανεπιστήμιο που επιδιώκει να περιφρουρήσει η κυβέρνηση, μέσα από την ένταση διαφόρων μηχανισμών παρακολούθησης και καταστολής, είναι ξένο με την ικανοποίηση των αναγκών της κοινωνικής πλειοψηφίας. Και όσο πιο ξένο γίνεται, τόσο πιο πολύ επιδιώκεται να το «προστατεύσουν» από τη νεανική συλλογική αμφισβήτηση και διεκδίκηση.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

Πρώτη δημοσίευση στη ψηφιαή εφημερίδα InVeria

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Και πάλι για το Προσφυγικό,Μεταναστευτικό

Επόμενο άρθρο

Το γράμμα μιας Μαρίας για τα «δώρα» της πολύωρης εργασίας