Αναβρασμός στα Βαλκάνια λόγω του Προσφυγικού ζητήματος και ο κομβικός ρόλος της Τουρκίας στις διαπραγματεύσεις

 Γράφει ο Γιάννης Ανδρονιδης απόφοιτος του τμήματος πολιτικής επιστήμης και ιστορίας του Παντειου πανεπιστημίου

Μετά την έκτακτη Σύνοδο κορυφής (πολλοί ηγέτες χωρών άφησαν να εννοηθεί ότι έπρεπε να προσκαλέσουν και την Τουρκία λόγω του κομβικού ρόλου, τον οποίο όντως διαδραματίζει) για τον αυξανόμενο αριθμό προσφύγων που καταφθάνουν στην Ευρώπη, χώρες οι οποίες η κάθε μια με την σειρά της προβαίνει σε διαφορετικά μέτρα για την αντιμετώπιση του προβλήματος πάρα πολλές φορές ακραία μέτρα που αντιβαίνουν με τον ανθρωπιστικό χαρακτήρα που χαρακτηρίζει την Ευρώπη. Η ξενοφοβία φυσικά και προΰπήρχε, δεν ήταν κάτι που μας ξάφνιασε και απειλή ανοιχτά πλέον και ολόκληρη την Ευρώπη. Ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η Σύνοδος Κορυφής τογεγονός που έκλεψε τα βλέμματα των ηγετών όχι με την καλή έννοια ήταν ο πολιτικός εκλογικός θρίαμβος ενός εθνικιστικού – Ξενοφοβικού  κόμματος της Πολωνίας ( κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη «PiS“ ), με τον ηγέτη του συγκεκριμένου κόμματος να χαρακτηρίζει τους πρόσφυγες ως Δυσεντερία και χολέρα. Ήταν λογικό η αύξηση των προσφύγων να παίζει καταλυτικό ρόλο στην άνοδο τέτοιων Ξενοφοβικών κομμάτων που δεν αποτελούν την εξαίρεση αλλά τον κανόνα.  Παρατηρήσαμε εκατέρωθεν λεκτικές διαμάχες μεταξύ των χωρών ιδιαιτέρως προς την Ελλάδα ( από την Ουγγαρία κυρίως και την Σλοβενία να ακολουθεί) , ότι δεν προστατεύει τα εξωτερικά της σύνορα όσο θα έπρεπε και πρέπει να το κάνει όλη η Ευρώπη, έχοντας ως αποτέλεσμα να εισέρχονται όλο και περισσότεροι πρόσφυγες. Το ζήτημα και πρόβλημα  είναι συλλογικό και καμία χώρα της Ευρώπης δεν μπορεί να βγάλει την ουρά της απ’ έξω ρίχνοντας τις ευθύνες στις υπόλοιπες και να διαχωρίζει ουσιαστικά την θέση της. Η Ε.Ε. αντιμετωπίζει ουσιαστικά μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση με αρκετή ασάφεια, χρειάζεται μεθοδικός αγώνας συνεργασίες και μηχανισμοί οικονομικής στήριξης για την σωστή επίλυση του προβλήματος. Με την λέξη «Αναβρασμό» θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε την κατάσταση στην Ευρώπη λόγω του προσφυγικού ζητήματος αυτή την στιγμή, η οποία αντιμετωπίζεται όχι μεθοδικά και με βεβιασμένες ενέργειες (αντιπαροχές που δίνονται στην Τουρκία). Ορισμένες χώρες (Βουλγαρία-Σερβία-Ρουμανία) απειλούνε με κλείσιμο των συνόρων τους αδυνατώντας να αντιμετωπίσουν την αυξανόμενη εισροή των προσφύγων αν κλείσουν τα σύνορα τους η Γερμανία και η Αυστρία βλέποντας τις δυνατότητες τους όλο και λιγότερες εξαιτίας των πολλών αφίξεων. Η Ουγγαρία έχει προβεί ήδη σε κλείσιμο των συνόρων της και να υποστηρίζει ότι δεν πρόκειται να δώσει ασφαλή δίοδο στους πρόσφυγες, η Κροατία επίσης λαμβάνοντας το ζήτημα δραματικές εξελίξεις εγκλωβίζοντας τους πρόσφυγες στα Βαλκάνια (Σερβικό έδαφος) προκαλώντας τους ασφυξία. Η Αυστρία από την άλλη δείχνει αλληλεγγύη στην Ελλάδα για τους πρόσφυγες στους οποίους δέχεται καθώς ασφυκτυούν τα νησιά της Ελλάδος και από την άλλη δέχεται από πολιτικούς της Γερμανίας κριτική για ελλιπή συντονισμό της εισροής προσφύγων ανάμεσα στις δύο χώρες και χάνονται οι καλές σχέσεις που έχουν σαν χώρες όπως αναφέρεται. Η καγκελάριος Μέρκελ έκανε λόγο για μια ευρωπαική  Συνοριοφυλακή που θα φυλάσσει τα σύνορα καθώς δεν είναι δτνατόν στην Ελλάδα και την Τουρκία  επίσης. Στην Γερμανία επίσης οι συμπλοκές μεταξύ των ακροδεξιών κομμάτων με τα αριστερά κόμματα έχει φτάσει στο απροχώρητο, όπως και οι διαφωνίες κομμάτων εναντίον της καγκελάριου για την προσέγγιση της στο θέμα των προσφύγων με τους περισσότερους να δηλώνουν φανερά την ενόχληση και αντίδραση τους στην μαζική εισροή των προσφύγων (εσωτερικές συγκρούσεις). Πρέπει να σταθούμε ακόμη στο ταξίδι το οποίο έκανε η καγκελάριος Μέρκελ στην Τουρκία (συνάντηση με τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν) μια εβδομάδα μετά την αιματηρή Τρομοκρατική βομβιστική επίθεση και δέκα μέρες προ των εκλογών στην Τουρκία. Η Καγκελάριος ζήτησε ανοιχτά την βοήθεια και την συνεργασία από την Τουρκία για την επίλυση του ζητήματος (θεωρώντας την χώρα κλειδί για το προσφυγικό). Βέβαια η επίσκεψη της δημιούργησε αρκετές εντυπώσεις και σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως, διότι ενώ δέκα μέρες πριν ήταν αντίθετη με την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε. και δεν ήθελε κανένα διάλογο τώρα κάνει λόγο για ανανέωση των ενταξιακών συνομιλιών (ανασκευάζει τις απόψεις της). Πηγαίνοντας στην Τουρκία ως «ικέτης» θα μπορούσαμε να πούμε, δεν φαίνονται  παράλογες οι αντιπαροχές που ζητάει ουσιαστικά η Τουρκία, όπως και ότι κερδίζει πόντους η πολιτική του Ερντογάν (θα ασκηθεί λιγότερη κριτική εναντίον της απολυταρχικής του πολιτικής). Αντιπαροχές όπως η χρηματοδότηση της Τουρκίας για την επίλυση του θέματος (οικονομική βοήθεια 3 δις. Δολαρίων), χαρακτηρισμό της Τουρκίας ως ασφαλή χώρα, χαλάρωση καθεστώτος έκδοσης βίζας των Τούρκων πολιτών όταν θέλουν να ταξιδέψουν στην Ευρώπη και φυσικά την ανανέωση των ενταξιακών συνομιλιών για την είσοδο της χώρα στην Ε.Ε. . Βέβαια τα μέτρα που παίρνει η Τουρκία ως χώρα (κύριος εκφραστής των μέτρων ο Ερντογάν) δεν διέπουν μια Ευρωπαΐκή χώρα. Οτιδήποτε πρόσκεινται εναντίον του είτε τα ΜΜΕ είτε ο Τύπος απαγορεύονται. Όπως απαγορεύσεις υφίστανται και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με σκοπό οι άνθρωποι να χειραγωγούνται από τον ίδιο τον πρόεδρο της χώρας. Είναι αδιανόητο στην σημερινή εποχή να μιλάμε για λογοκρισία και για την μη ύπαρξη της ελευθερίας του τύπου, με εσωτερικές διαμάχες μεταξύ αστυνομίας και απλών πολιτών να αγγίζουν το κόκκινο με απαγορεύσεις παντού. Είναι δυνατόν μια τέτοια χώρα να ανήκει στην οικογένεια της Ευρώπης της συνεργασίας, της κάθε είδους ελευθερίας και της αλληλεγγύης ; Δεν υπάρχει μια τέτοια πιθανότητα…… Το προσφυγικό θεωρείται από πολλούς ηγέτες χωρών της Ε.Ε. σημαντικότερο θέμα από την Οικονομική κρίση. Φυσικά και η εμπιστοσύνη μεταξύ των κρατών έχει κλονιστεί (λεκτικές διαμάχες και υπεράσπιση των συμφερόντων τους ξεχωριστά και όχι ως ενιαία περισσότερη Ευρώπη) και η κάθε χώρα δρα μόνη της πολλές φορές όπως είπαμε παραπάνω με ακραία αποτελέσματα που δεν διέπουν τον ανθρωπιστικό χαρακτήρα της Ε.Ε. . Για να βρεθεί μια σωστή λύση οι χώρες θα πρέπει να ξαναβρούν την χαμένη εμπιστοσύνη τους και να συνεργαστούν. Το πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπιστεί στην βάση του και να υπάρξει μια δίκαιη κατανομή βαρών  και ένας επιμερισμός ευθυνών μεταξύ των κρατών-μελών και οικονομική υποστήριξη όπου κριθεί αναγκαία. Η δίκαιη κατανομή των προσφύγων εφαρμόζεται σύμφωνα με τις δυνατότητα της κάθε χώρας, υπάρχει σαφή διαφορά του Νότου με τον Βορρά. Πρέπει να δοθεί έμφαση σε μια ανθρώπινη μεταχείριση των προσφύγων από μια ενιαία Ευρώπη για μια κοινή λύση. Η προσφυγική κρίση φυσικά και δεν θα λυθεί  με την ανέγερση «τειχών ή φρακτών» και με την απαγόρευση και το κλείσιμο των συνόρων αλλά αν ακολουθηθεί μια κοινή γραμμή και μια συνεργασία μεταξύ των κρατών. ). Δεν μπορούμε να θυσιάσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα προς όφελος της Ευρωπαικής Ρεαλπολιτίκ.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Μεταξύ ιστορικής αμνημοσύνης και ανιστόρητης μνήμης

Επόμενο άρθρο

Η στιγμή της αλήθειας για την ΕΝΚΛΩ και την ελληνική βιομηχανία