Με αφορμή το περίφημο «καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται..»

Το σχόλιο αυτό αφορά απόσπασμα από την κοινή ανακοίνωση των Ενώσεων Αστυνομικών Ημαθίας και Πιερίας σχετικά μετά γεγονότα του Σαββάτου 14/1 στη Βέροια όπου ανάμεσα στα άλλα επαναδιατυπώνεται μία πολυχρησιμοποιημένη έκφραση  (και από διάφορους πολιτικούς ή και συνδικαλιστικού χώρους) ότι  «καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται…»

Ας δούμε ορισμένα γενικότερα ζητήματα:

1.Η «βία» είχε και έχει πολλές μορφές στην ταξική κοινωνία που ζούμε. Είναι η πολύπλευρη βία του αστικού κράτους και των μηχανισμών του.  Είναι η βία του εκμεταλλευτή σε βάρος των εργαζομένων, η βία των μνημονίων, η βία της φτωχοποίησης, της ανεργίας η βία των ΜΑΤ ενάντια σε διαδηλωτές, είναι  η ίδια η βία μιας σειράς νόμων που οδηγεί στο κόψιμο του ΕΚΑΣ στους συνταξιούχους, το κόψιμο μισθών και δώρων στους μισθωτούς κ.α Αυτή φυσικά την «νόμιμη βία»της κυράρχης τάξης, την βαφτίζουν «νομιμότητα» και «δημοκρατία».

2.Δεν μπορεί να υπάρχει ίση απόσταση μεταξύ π.χ του «δικαιώματος» του καταπιεστή να καταπιέζει και στο δικαίωμα του καταπιεσμένου να αντιδρά. Να αντιστέκεται. Να μην συνθηκολογεί με την καταπίεση και με τον καταπιεστή του. Τα κάθε είδους «πασιφιστικά κηρύγματα» καταλήγουν ανεξάρτητα από προθέσεις στη διατήρηση της «υπάρχουσας τάξης πραγμάτων»

2. Οι πραγματικοί λαϊκοί αγώνες (που φυσικά δεν έχουν σχέση π.χ με την περίφημη «ατομική τρομοκρατία») αποτελούν την πιο κατηγορηματική, άρνηση-απάντηση της βίας που ασκείται πάνω στον καταπιεσμένο με στόχο την κατάργησή της. Η κατάργηση αυτής της βίας, που γεννά όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και το καθήκον της αντίστασης απέναντί της, είναι και ο μόνος δρόμος για την αντιμετώπιση της βία! Υποχρέωση, τελικά, του καθενός - εφόσον σέβεται τον εαυτό του - δεν είναι να εξαντλείται στην «καταδίκη της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται». Είναι η καταδίκη και η αντίσταση στη βία, αλλά από εκεί  που πραγματικά προέρχεται.

 4.Αν πάλι όλα αυτά δεν ισχύουν, τότε όχι μόνο θα πρέπει να «καταδικάσουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», αλλά θα πρέπει να ζητήσουμε και «συγγνώμη» για μια σειρά ιστορικά γεγονότα: Να ζητήσουμε «συγγνώμη», για παράδειγμα, για λογαριασμό του Βελουχιώτη και του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ γιατί άσκησαν… ένοπλη βία σε βάρος των καταχτητών. «Συγγνώμη» για λογαριασμό του Καραϊσκάκη και του Κολοκοτρώνη που με το γιαταγάνι και το ντουφέκι τα έβαλαν με τους Τούρκους.  «Συγγνώμη» για λογαριασμό των κολίγων στο Κιλελέρ...

(ΦΩΤΟ: Η βία των ισραηλινών τανκ και η «βία»του μικρού που τα πετροβολά..)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου: Επιστημονική ημερίδα για τα οφέλη της προσευχής (Ενα χρήσιμο ναρκωτικό ακόμα και στις σύγχρονες κοινωνίες;)

Επόμενο άρθρο

ΥΠΟΘΕΣΗ Α. ΣΩΡΡΑΣ: Ένας απατεώνας, βολικός για το σύστημα