Το Brexit, οι «ευρωλάγνοι», οι «ευρωσκεπτικιστές» και η διέξοδος για τους λαούς

του Αλέκου Χατζηκώστα

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στη Μ. Βρετανία σίγουρα αποτελεί σημαντικό κοινωνικό- πολιτικό γεγονός, με αλυσιδωτές συνέπειες που βρίσκονται σε εξέλιξη και δεν θα πρέπει να υποτιμηθούν, ενώ δικαιολογημένα και στη χώρα μας προκαλούν έντονη συζήτηση μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων, των κάθε είδους «αναλυτών» αλλά και προβληματισμό στον ίδιο το λαό. Φυσικά από τις πρώτες ώρες ανακοίνωσης του αποτελέσματος, η συζήτηση πάει να διοχετευθεί σε  «κανάλια» που δεν ξεφεύγουν από τα «καθιερωμένα» του αστικού συστήματος. Ας δούμε ορισμένες πλευρές:

1.Από την πλευρά των κάθε είδους «ευρωλάγνων» εμφανής είναι τόσο η κατήφεια, όσο και η προσπάθεια το αποτέλεσμα να αντιμετωπιστεί ως μία «νόσος» που θα πρέπει να θεραπευτεί ώστε το συνολικό «ευρωπαϊκό οικοδόμημα» να διατηρηθεί έστω και με «αλλαγές». Έτσι από τη μια κάνουν λόγο «για σεβασμό της λαϊκής θέλησης», από την άλλη όμως κάνουν λόγο για «επαναθεμελίωση της Ευρώπης», «περισσότερη δημοκρατία σ’αυτή» ώστε οι λαοί να πειστούν και να μην ακολουθήσουν το παράδειγμα της Μ. Βρετανίας. Σίγουρα οι απόψεις που με κάθε τρόπο καλλιεργούσαν για «μονόδρομο», για «λιμούς και καταποντισμούς» που θα σήμαινε η έξοδος μιας χώρας από την Ε.Ε , δέχονται ισχυρό χτύπημα. Το ίδιο και το οικοδόμημα της Ε.Ε, μιας και η καλλιεργούμενη θέση ως «κοινό σπίτι των λαών» δέχεται «εκ των έσω χτύπημα» από μία χώρα με το οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό μέγεθος της Μ. Βρετανίας. Ως αιτία για το αποτέλεσμα εμφανίζουν «την ακροδεξιά», τους «Λαϊκιστές», τους «ρατσιστές και το προσφυγικό» κ.α αποφεύγοντας προφανώς να αποδείξουν π.χ γιατί τα λαϊκά στρώματα δεν θα έπρεπε να αντιδράσουν για τα όσα χρόνια πληρώνουν στο όνομα της «Ενωμένης Ευρώπης»…

2. Εμφανής είναι και η προσπάθεια αστικών πολιτικών δυνάμεων που εμφανίζονται ως «ευρωσκεπτιστικά» να «καρπωθούν» το αποτέλεσμα. Με τον όρο αυτό εννοούμε κόμματα  όπως το Κόμμα για την Ανεξαρτησία της Βρετανίας (UKIP) του Φάρατζ, το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν στη Γαλλία, η Εναλλακτική για τη Γερμανία και παρόμοια σχήματα στην Αυστρία, στην Ουγγαρία και στην Ελλάδα, π.χ. η φασιστική Χρυσή Αυγή κ.α  Τα κόμματα αυτά , εκφράζοντας κοινωνικά κομμάτια της αστικής τάξης των χωρών που δραστηριοποιούνται, που για τα δικά τους ιδιαίτερα ταξικά συμφέροντα έρχονται σε αντίθεση με τη γενικότερη στρατηγική του κεφαλαίου των χωρών τους «για πάση θυσία παραμονή της χώρας στην Ε.Ε», απλά είτε προτείνουν άλλα μείγματα διαχείρισης στην ίδια την Ε.Ε, είτε μια πιο χαλαρή σχέση μ’αυτήν, είτε και απόσχιση απ’ αυτήν και επιλογή άλλων συμμαχιών. Η ουσία είναι ότι τα κόμματα αυτά προφανώς και δεν θέλουν ανατροπή του κοινωνικού συστήματος των χωρών τους, προφανώς και δεν έχουν φιλολαϊκή πολιτική γι’αυτό και τα λαϊκά στρώματα δεν θα πρέπει να «μπουν κάτω από τις δικές τους σημαίες» όσο και αν αυτές προβάλλονται ως «πατριωτικές».

3. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, πέρα από το στοιχείο του «διχασμού» της αστικής τάξης της Μ. Βρετανίας όσον αφορά τις προτεραιότητες στις διεθνείς συμμαχίες, των αντιθέσεων-ανταγωνισμών και στο εσωτερικό της χώρας αλλά και σε επίπεδο Ε.Ε, εκφράζει και τη μεγάλη λαϊκή δυσαρέσκεια για την ακολουθούμενη πολιτική της Ε.Ε συνολικά έστω και όχι ολοκληρωμένα όσον αφορά τις πραγματικές αιτίες, τις προοπτικές κ.α. Άλλωστε η απουσία επαναστατικού φορέα που θα έδινε πραγματικά φιλολαϊκή διέξοδο είναι εμφανής… Όμως δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί το γενικότερο μήνυμα που στάλθηκε. Ελπίδα έστω και «θολή» απέναντι στον «μονόδρομο», χαμόγελο «αντίστασης», αλλά και αυταπάτες και προσπάθεια η ελπίδα να σβήσει στα κανάλια μιας «άλλης»  απλά διαχείρισης του καπιταλισμού.

4. Η Ε.Ε είναι μία μορφή διακρατικής συνεργασίας καπιταλιστικών χωρών, που δεν είναι κάτι το «νομοτελειακό» όσον αφορά την μορφή της, τη διάρκεια της κ.α. Πολύ περισσότερο είναι ένα αντιδραστικό μονοπωλιακό κατασκεύασμα , «φυλακή των λαών», που δεν μπορεί δήθεν  να «εξανθρωπιστεί», είτε «αλλάξει από τα μέσα». Το DNA της δεν αλλάζει (συνολική εξυπηρέτηση του κεφαλαίου) όπως δεν αλλάζει η ανισομετρία και οι αντιθέσεις που διαπερνούν την Ε.Ε. Οι λαοί δεν πρέπει να περιμένουν τίποτε καλό γι’αυτούς από την παρουσία τους στην Ε.Ε. Η διέξοδος βρίσκεται στην αποδέσμευση από την Ε.Ε, μία επιλογή που θα πρέπει να δένεται στενά με την απόφαση από τον ίδιο τον λαό για άλλο δρόμο, ριζικά διαφορετικό από αυτόν του καπιταλισμού. Δρόμος που έχει ως απαίτηση άλλη εξουσία σε οικονομικό-πολιτικό επίπεδο, με το λαό δηλαδή στο τιμόνι και χωρίς κεφαλαιοκράτες!

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Για το αποτέλεσμα του Βρετανικού δημοψηφίσματος

Επόμενο άρθρο

ΘΟΥΛΗ- ΧΡΥΣΑΝΘΗ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ: Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΑΝΔΡΕΑΣ