Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Έχει κάτι «μυστηριακό και μεγάλο» πάντα αυτός ο Νοέμβρης, ως ο ενδέκατος μήνας της χρονιάς. Μια σειρά γεγονότα τον σημάδεψαν από τα μικρά  μου χρόνια.

«Απόψε είναι ο καιρός για όλα λέει
απόψε είναι η συνέχεια όλων λέει
αύριο για όλο τον άνθρωπο για όλο το μέλλον
έτσι είπε πάνω στη στέγη» 
(Γιάννης Ρίτσος)

Ήταν ο Νοέμβρης του ’73 που φλογίζει την καρδιά ακόμη πολλών «εφήβων» σαν και μένα και που κρατά ζωντανό το νήμα της ανάγκης συνεχούς πάλης για να πάρουν τα «όνειρα» εκδίκηση επιτέλους!

“Είδα το Λένιν.
Τον είδα να τρέχει χέρι – χέρι με τη ζωή.
Να σπρώχνει κατά τον ανήφορο, με τον ώμο, την Ιστορία.
Τον είδα να λαχανιάζει και να βιάζεται.
Γιατί όλα τότε ήταν βιαστικά. Ολα.
Οι ώρες, οι σελίδες, οι στιγμές.
“Σήμερα νωρίς – αύριο θα ‘ν’ αργά”.

Η Επανάσταση κοίταξε το παιδί της στα μάτια.

Ναι. Ήταν καιρός.
Το φώναξε κι η “Αβρόρα” από το ποτάμι.
Ήταν καιρός. Θολός σιγόψελνε δίπλα της κι ο Νέβας.
Τον ακολούθησαν σιγοψέλνοντας και τα κανάλια.
Ήταν καιρός.
Η πόλη σώπαινε πνιγμένη στα σκότη.
Και μόνο το “Σμόλνυ” έφεγγε.
Μόνο το “Σμόλνι” έφεγγε σαν φανάρι.
Για να δείξει στο μέλλον να περάσει».
(Μ. Λουντέμης)

Ήταν ο Νοέμβρης του 1917 που 100 χρόνια τώρα δείχνει προς τα πού θα πρέπει να στραφεί η κοινωνική εξέλιξη. «Ο πάγος έσπασε, ο δρόμος χαράκτηκε» και αν προσωρινά πισωγύρισε, η πυξίδα της πορείας την ανθρωπότητα  δείχνει καθημερινά την αναγκαιότητα να ξαναπιάσουμε το νήμα και να το οδηγήσουμε μέχρι το τέλος.

«Χθες είδα πάλι στον ύπνο μου τον πατέρα.
Καθόμασταν οι δυο μας σ’ ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντιλο.
Κάποιος μας έφερε δυο ποτηράκια και κρασί.
– Είσαι καλά; Του λέω.
– Καλά, καλά, και μου ‘πιασε το χέρι.
– Άντε, στην υγειά σου, είπε.
Σήκωσε το ποτήρι, τσούγκρισε και το άφησε πάνω στο τραπέζι.
– Δεν πίνεις; Ρώτησα.
– Εσύ να πιεις, απάντησε. Εγώ δε θέλω να ξεχάσω…»
(Γιάννης Βαρβέρης, Ο πατέρας δεν πίνει στους ουρανούς)

Ήταν Νοέμβρης του 2014 όταν έφυγε για  πάντα από κοντά μας ο χαμογελαστός πατέρας μου, πάντα όμως παρών στη ζωή μας αλλά και στην υπόσχεση που του έδωσα ότι «ποτέ δεν θα φιλήσω κατουρημένες ποδιές»…

Η ζωή συνεχίζεται και τον Δεκέμβρη, περιμένοντας να προϋπαντήσει τον νέο χρόνο. Όνειρα, ελπίδες αλλά και βάσανα και καθημερινός αγώνας επιβίωσης. Και περιμένοντας ξανά τον Νοέμβρη της καρδιάς μου για να μας διδάξει, συγκινήσει και κυρίως για να μας οδηγήσει

(Δημοσιεύτηκε στην  έντυπη "Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ")

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.