Η δράση του αντιφασιστικού κινήματος

Του Σίμου Ανδρονίδη, υποψήφιου διδάκτορα ΑΠΘ

 Η διεύρυνση της κοινωνικής επιρροής του νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής, με βάση και τα αποτελέσματα των τελευταίων Ευρωεκλογών, (9.39%) επιβάλλουν την καθημερινή δραστηριοποίηση του αντιφασιστικού κινήματος και των αντιφασιστικών συλλογικοτήτων που επιδιώκουν την «εξαΰλωση» του νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής. Χρειάζεται και απαιτείται μία συγκροτημένη και αρθρωμένη μέσα στους μαζικούς χώρους κινητοποίηση η οποία και θα στοχεύει ακριβώς την κοινωνική «κίνηση» του νεοναζιστικού μορφώματος. Και αντίθετα από ότι έχουν αναφέρει διάφοροι δημοσιογράφοι και αναλυτές, τα τάγματα εφόδου και καταστολής δεν έχουν αναστείλει την δράση τους. Η έμφαση που δίδεται πλέον στην κοινοβουλευτική παρουσία της Χρυσής Αυγής επ’ουδενί δεν σημαίνει ότι τα τάγματα εφόδου και καταστολής έχουν αναστείλει την δράση τους.

 Πλέον, η βίαιη δράση του, η επιδίωξη της αποκρυστάλλωσης της λεκτικής και σωματικής βίας στο «χώρο» του κοινωνικού, «φιλτράρεται» και διαμεσολαβείται μέσω μίας μετατόπισης η οποία συμβάλλει όχι στην αλλαγή, αλλά στη «συμπλήρωση» των ατομικών υποκειμένων που αποτελούν «στόχο». Τα τάγματα εφόδου ασκούν  λεκτική και σωματική βία και σε άτομα που έχουν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό. Όμως, την ίδια στιγμή, η εγκιβώτιση της βίας και της βίαιης νεοναζιστικής «δράσης» στο πεδίο του κοινωνικού πράττειν, λαμβάνει και την μορφή μίας «εξατομικευμένης» δράσης η οποία υιοθετείται ακριβώς για να μην υπάρξουν υπόνοιες περί οργανικής «συνέχειας» της βίαιης δράσης των ταγμάτων εφόδου μετά από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. (Σεπτέμβριος 2013).

 Η «εξατομίκευση» της βίας νοείται και ορίζεται ως οργανικό υποσύνολο που ενσωματώνεται στην «συλλογική» βία που ασκούν τα μέλη των ταγμάτων εφόδου και καταστολής. Οι μετασχηματισμοί της βίας, οι επάλληλες πολώσεις μεταξύ λεκτικής και σωματικής βίας συμφύονται οργανικά με την βία ως θεσμοποιημένο και κανονιστικό «σύνολο» που ασκείται με στόχο να «συνετίσει» τους απείθαρχους και τους περιώνυμους «άλλους». ( φυλετικά, ιδεολογικά, σεξουαλικά). Και ακριβώς οι μετασχηματισμοί της βίας παράγουν τους όρους για την δομική μεταβολή του τρόπου και της μορφή άσκησης βίας από τα τάγματα εφόδου του νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής.

 Η «εξατομικευμένη» βία συμπληρώνει την «συλλογική» βία που ασκούν και «πράττουν» τα μέλη των ταγμάτων εφόδου, η «ατομική» βία, δεν ισούται και δεν ισοδυναμεί με την άρση των ιδεολογικών όρων συγκρότησης αφενός μεν του νεοναζιστικής οργάνωσης, αφετέρου δε των ταγμάτων εφόδου της. Και ο βασικός στόχος παραμένει η ανασυγκρότηση της κοινωνικής «ολότητας» προς την κατεύθυνση του «υγιούς» εθνικού «υποδείγματος» και «προτύπου».

 Μετά την δολοφονία των Σαχζάτ Λουκμάν και Παύλου Φύσσα η Χρυσή Αυγή και τα τάγματα εφόδου υιοθετούν μορφές και τύπους «βίαιης» νεοναζιστικής «πράξης» που επ’ουδενί δεν σημαίνουν την αναστολή λειτουργίας των ταγμάτων εφόδου, ήτοι την αναστολή των όρων «παραγωγής» και «αναπαραγωγής» λεκτικής και σωματικής βίας που νοούνται και νοείται (η βία ως «όλο», ως «ολική δομή») ως τα κοινωνικά σημαίνοντα της δραστηριοποίησης του νεοναζιστικού μορφώματος στο χώρο του κοινωνικού, με το σημαίνον να παραμένει η ιδεολογία και ο λόγος του ρατσισμού και του μίσους που εκπορεύονται από την «μητρική» οργάνωση. Έτσι, τα τάγματα εφόδου και άσκησης θανατηφόρας βίας συγκροτούνται και ανασυγκροτούνται έχοντας ως βασικό αρμό την ναζιστική ιδεολογία της Χρυσής Αυγής. 

 Το ευρύτερο αντιφασιστικό κίνημα πρέπει να κινηθεί προς την κατεύθυνση της άμεσης πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης με το λόγο του ρατσιστικού μίσους. Και η συγκεκριμένη αντιπαράθεση οφείλει και πρέπει να είναι δομική. Να στοχεύει δηλαδή σε εκείνες τις «δομές» που ορίζουν και συγκροτούν την δραστηριοποίηση του νεοναζιστικού μορφώματος της Χρυσής Αυγής.

Σε αυτό το πλαίσιο με τη δική τους «ολική» και προσίδια κοινωνική κίνηση οφείλουν: 1. Να μπλοκάρουν τους όρους κοινωνικής αναπαραγωγής της ναζιστικής-νεοναζιστικής ιδεολογίας μέσα στους μαζικούς χώρους, ( χώρους εργασίας, σχολεία, κ.α). Η ως άνω δράση νοείται και ως «αποκοπή» της Χρυσής Αυγής από το πεδίο του κοινωνικού, 2. Να ενεργοποιήσουν τα αντιφασιστικά ανακλαστικά του μπλοκ των λαϊκών-υποτελών τάξεων, ώστε να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για την αντιφασιστική και πολύτιμη «κίνηση» προς τα εμπρός του μπλοκ των λαϊκών-υποτελών τάξεων, 3. Να αποκαλύπτουν συνεχώς τον ψευδεπίγραφο «αντισυστημισμό» μίας ιδεολογίας και «πρακτικής» που συμφύονται οργανικά με τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής. Σε αυτό το πλαίσιο απαιτείται η «αποκάλυψη» της διφυούς φύσης του φασισμού-ναζισμού ως κοινωνικής και πολιτικής μορφής που αντλεί «δυναμική» από ένα κομμάτι του μπλοκ των λαϊκών τάξεων και το «απευθύνει» στο άρχον αστικό μπλοκ εξουσίας ως συγκρότηση ενός «καθαρού-εθνικού» καπιταλισμού,  4. Να συνενώσουν τις κοινωνικές τους δυνάμεις με τις αντίστοιχες δυνάμεις των συνδικαλιστικών συσσωματώσεων, ώστε να παραχθούν οι όροι και οι προϋποθέσεις για την προσίδια και «ολική» κοινωνική και πολιτική απίσχναση του νεοναζιστικού μορφώματος, 5. Να αντιπαρατεθούν στα τάγματα εφόδου με όρους και χαρακτηριστικά που θα επιτρέπουν τον ταυτόχρονο μετασχηματισμό  του αντιφασιστικού κινήματος σε ένα μαζικό και εργατικό-κοινωνικό κίνημα που, διαρθρωμένο στο «χώρο», στο «χωρικό» πεδίο, θα σταματήσει την «αναπαραγωγή» λεκτικής και σωματικής βίας από πλευράς των ταγμάτων εφόδου. 6. Αυτό προϋποθέτει την άμεση ένταξη των μεταναστών στο ευρύτερο αντιφασιστικό κίνημα. Οι μετανάστες νοούνται και είναι αναπόσπαστό και οργανικό κομμάτι του εργατικού μπλοκ, και ταυτόχρονα, το πιο ευάλωτο στις διάφορες λεκτικές και «σωματικές» επιθέσεις, 7. Απαιτείται η ώσμωση της δράσης του αντιφασιστικού κινήματος με τα αντίστοιχα κινήματα που προωθούν και εκφράζουν την σεξουαλική «διαφορετικότητα». Ήδη, τέτοια κινήματα ενσωματώνουν οργανικά αντιφασιστικά χαρακτηριστικά δράσης και κινητοποίησης τέμνοντας και ανατέμνοντας τις «κρυμμένες» και «αθέατες» γωνίες του κοινωνικού γίγνεσθαι, και 8. Σύγκλιση με την αντιφασιστική κινητοποίηση αριστερών πολιτικών κομμάτων.

 Οι παραπάνω προϋποθέσεις αποτελούν εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για την «ολική» και δομική εξάλειψη του νεοναζιστικού μορφώματος και των ταγμάτων εφόδου του. Χρειάζεται και απαιτείται καθημερινή και συστηματική εργασία για την επίτευξη του κρίσιμου και «κρισιακού» στόχου εξάλειψης της εγκληματικής Χρυσής Αυγής, ιδίως τώρα που πλησιάζει και η δίκη των μελών της.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Η πολιτική στρατηγική της δικομματικής κυβέρνησης

Επόμενο άρθρο

Η «κρισιακή» πόλη