του Παύλου Μουρουζίδη

 

Ανοίγεις την τηλεόραση πρωί-πρωί, τι άτυχη ιδέα.

Τα δελτία των ειδήσεων τις τελευταίες βδομάδες, μοιάζουν με ημερολόγιο βαρυποινίτικης δράσης.

Τα θύματα παρελαύνουν, ο εφτάχρονος, η δεκατετράχρονη, η Γεωργία, ο Άλκης, θεέ μου, ο Άλκης…

 Αρχίζουν οι εμβριθείς ψυχαναλύσεις των τσιμτσιλήδων και όλων των εμετικών πρωινάδικων τηλεδικαστηρίων, το ανέμελο παρεάκι, έμπλεο ευαισθησίας και ενσυναίσθησης, ψάχνει να αποδώσει δικαιοσύνη, να βρει τον ένοχο πίσω από κάθε έγκλημα:

-        Ποιος φταίει για τον χαμό του εφτάχρονου; ο πατριός, για το βιασμό της δεκατετράχρονης; oθείος, για τη Γεωργία; τα ‘θελε ο κώλος της, αλλοίμονο, για τον Άλκη; οι διεστραμμένοι χούλιγκανς, τς, τς, τς, δεν είμεθα λαός, δε θα γίνουμε ποτέ κράτος, στας Ευρώπας εφαρμόζεται ο νόμος … Απεφάνθη και το Δόμνα, το Δόμνα είναι υφυπουργός, και είπε βαθυστόχαστα: για το εφτάχρονο παιδί, φταίνε οι τοπικές, δημοτικές υπηρεσίες που ξέρανε, άρα κάποιος δημόσιος υπάλληλος δεν έκανε, ως συνήθως, σωστά τη δουλειά του…

Ομοίως στα παιχνίδια ριάλιτυ,  ο διαγωνισμός των παιχτών έχει τα υλικά, δεδομένα και κοινά για όλους, έχει τον εξοπλισμό, έχει και το δεδομένο στόχο, φτιάξε αυτό ή ξάφνιασέ μας. Ξεχωρίζει εύκολα αυτός που δεν έκανε τόσα λάθη όσα οι άλλοι, οι οποίοι, ποιος τους φταίει; αυτοί δεν είναι αρκούντως ικανοί, καλοί. Το «υποδόριο» συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα, είναι φυσικό κι επόμενο, φταίει ο καθείς που δεν είναι αρκετά καλός να περάσει τον πήχη, ποιος του φταίει;

 To αλήτικο φιλελεύθερο δόγμα της «ατομικής ευθύνης», το κατάπτυστο στημένο κατασκεύασμα που στήνει δικαστήρια πάντα εντός του εαυτού μας, ψάχνει πάντα τον ένοχο εντός κάποιου ατομικού «εγώ», ποτέ σε καμία πολιτεία, ποτέ σε καμία πολιτική, σε καμία κυβέρνηση, σε καμία ανύπαρκτη πολιτική πρόνοιας ή εκπαιδευτικής, δημοσιονομικής, υγειονομικής πολιτικής, σε καμία άρχουσα ή ληστρική αστική τάξη. Η φιλελεύθερη «αριστεία» κοντεύει να μας πείσει, έχει σχεδόν καταργήσει στα μυαλά των καθημαγμένων υποταγμένων «εγώ», των ατομικών συμβάσεων και της ατομικής ευθύνης, κάθε έννοια επιστήμης: δεν υπάρχουν κοινωνικές επιστήμες στο κάτω-κάτω αφού δεν υπάρχει κοινωνία αλλά άπειρα εγωιστικά, ανίκανα να συνεννοηθούν μεταξύ τους, άπειρα ατομικά «εγώ», όπως δήλωνε το κτήνος - Θάτσερ. Αφού πάντα υπάρχει κάποιο “ατομικό” αντιπαράδειγμα που σε ανάλογη περίπτωση έπραξε αλλιώς, άρα;…

Πάντα φταίει κάποιος «άλλος», κάποιο διεστραμμένο ή απαίδευτο «εγώ», κάποιου χέρι, κάποιου ανώμαλο μυαλό, κάποιο βίαιο ένστικτο. Εκτός αν πρόκειται για τους κοπρίτες της άρχουσας τάξης για να κουκουλωθεί σ’ αυτή την περίπτωση άρον-άρον (πως τον λένε τον 3Eρε παιδιά;), που ορίζουν τις ζωές μας, αφού γι’ αυτές ευθυνόμαστε εμείς και ο καθένας για τον εαυτό του, έτσι δεν είναι;

Ή δεν είναι έτσι…

Υ.Γ1.: τα Lidl, της άτεγκτης εφαρμογής «του νόμου και της τάξης», του δικού τους «νόμου» και της δικής τους «τάξης», έστειλαν τη μήνυση για τη δύσμοιρη γιαγιά που αναγκάστηκε να κλέψει για να φάει… ο νόμος εφαρμόστηκε, η γιαγιά χαροπαλεύει και το Lidlθριαμβεύει.

Υ.Γ.2: Αυτό, δεν είναι κοινωνία, είναι μια (καπιταλιστική) αηδία!..     

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.