Ταξικό και αγεφύρωτο

Μία ακόμα σκιαμαχία αναμένεται σήμερα στη Βουλή ανάμεσα στην κυβέρνηση και στα άλλα αστικά κόμματα, στη συζήτηση για το περιβόητο «κράτος δικαίου». Στη σκιά των σκανδάλων που παράγει με το τσουβάλι η πολιτική της, η κυβέρνηση ανακάλυψε «χρόνιες παθογένειες» του κράτους και υπόσχεται μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, την ώρα που η συστημική αντιπολίτευση της κουνάει το δάχτυλο ότι καταλύει το «κράτος δικαίου» και ότι αποτελεί εξαίρεση από την «κανονικότητα» της ΕΕ.

Χαράσσουν κάλπικες διαχωριστικές γραμμές την ώρα που η στρατηγική τους σύμπλευση μεγαλώνει για τη στήριξη των σχεδιασμών και των συμφερόντων της αστικής τάξης, που στην προμετωπίδα τους έχουν τη βαθύτερη εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και το βάθεμα της εκμετάλλευσης για τη θωράκιση της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Αυτό είναι άλλωστε και το έδαφος πάνω στο οποίο ανθίζει ο σπόρος των σκανδάλων και της διαφθοράς, μέσα από τη διαπλοκή του κυβερνητικού - κρατικού μηχανισμού με ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα. Προβάλλουν την ΕΕ ως «θεματοφύλακα» του «κράτους δικαίου» και την πολιτική της ως αντίδοτο στα σκάνδαλα και στη διαφθορά, όταν η ίδια η ιμπεριαλιστική συμμαχία σπαράσσεται από αμέτρητες τέτοιες υποθέσεις και η πολιτική της - όπως για παράδειγμα η ΚΑΠ - είναι φυτώρια γι' αυτές.

Για ποιο «κράτος δικαίου» μιλάνε όλοι αυτοί; Πώς μπορεί να υπάρξει τέτοιο κράτος, όταν ο ρόλος του στον καπιταλισμό είναι να υπηρετεί τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών ενάντια στους εκμεταλλευόμενους και να επιβάλλει με ενσωμάτωση και καταστολή το «δίκιο» του κεφαλαίου; Κανένα «κράτος δικαίου» δεν μπορεί να γεφυρώσει τις δύο πατρίδες που υπάρχουν μέσα στην ίδια χώρα και που τα συμφέροντά τους συγκρούονται παντού και πάντα, σε ιμπεριαλιστική ειρήνη και πόλεμο...

Τα παραδείγματα πολλά: Από τη μια η «πατρίδα» των εφοπλιστών, που από τα πολυτελή γραφεία τους βλέπουν τα κέρδη τους να εκτοξεύονται, σπάνε ρεκόρ παραγγελιών νέων πλοίων, απολαμβάνουν σωρεία παροχών και απαλλαγών από το κράτος και την ΕΕ.

Από την άλλη η πατρίδα των χιλιάδων ναυτεργατών που τσακίζονται στα πλοία τους και αγωνιούν να μη βρεθούν στις ζώνες του πολέμου. Εκεί που συνάδελφοί τους απ' όλο τον κόσμο βρίσκονται εγκλωβισμένοι και σε ομηρία, επειδή «είναι πολλά τα λεφτά» για τους πλοιοκτήτες από τις «ευκαιρίες» που απογειώνει ο πόλεμος.

Από τη μια η «πατρίδα» των μεγάλων ενεργειακών ομίλων, που θησαυρίζουν και ακονίζουν μαχαιροπίρουνα για το ξαναμοίρασμα της ενεργειακής «πίτας». Που ετοιμάζουν συμπράξεις για γεωτρήσεις στο Ιόνιο, βάζοντας τον λαό ακόμα πιο βαθιά στη στενωπό των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των σχεδιασμών για ενεργειακή κυριαρχία των ΗΠΑ.

Από την άλλη η πατρίδα των εκατομμυρίων εργαζομένων και βιοπαλαιστών, που δεν βγάζουν τον μήνα με τους μισθούς πείνας και χάσκουν σαστισμένοι μπροστά στα ράφια των σούπερ μάρκετ από τις πολεμικές ανατιμήσεις. Που βλέπουν τους ανταγωνισμούς για την Ενέργεια να ντύνονται στο χακί και να σέρνουν τη χώρα πιο βαθιά στον πόλεμο.

Από τη μια η «πατρίδα» του 13ωρου για τα κέρδη των ομίλων, της δουλειάς ήλιο με ήλιο για 770 ευρώ καθαρά στον κατώτατο μισθό. Των εργατοπατέρων που βάζουν πλάτη στην εργοδοτική και κυβερνητική σαπίλα, των «αγροτοδικείων» για τους βιοπαλαιστές αγρότες και κτηνοτρόφους, που παλεύουν να επιβιώσουν απέναντι στην πολιτική των κυβερνήσεων και της ΕΕ που τους ξεκληρίζει.

Από την άλλη η πατρίδα των εργαζομένων και των συνδικάτων που πρωταγωνιστούν στην οργάνωση της πάλης μέσα στους χώρους δουλειάς, συγκρούονται με την πολιτική που εξοντώνει τον λαό, πρωτοστατούν στην κοινή δράση και στη συμμαχία με τους βιοπαλαιστές της πόλης και του χωριού. Οι σπουδαστές που δεν συμβιβάζονται με τα «πανεπιστήμια ΑΕ» - ερευνητικά παραρτήματα των μονοπωλίων του πολέμου.

Μπροστά σ' αυτό το ταξικό και αγεφύρωτο χάσμα, καμία αυταπάτη δεν μπορεί να σταθεί ότι υπάρχει κράτος να το γεφυρώσει, με καλύτερη τάχα «λειτουργία των θεσμών» και «θωράκιση της δικαιοσύνης», με χρεοκοπημένες «λύσεις» που προτείνουν η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα. Ούτε ιστορική πρωτοτυπία, ούτε ευρωπαϊκή μοναδικότητα αποτελούν. Αντίθετα, έρχονται και επανέρχονται κάθε φορά που το σάπιο σύστημα στομώνει από τα αδιέξοδά του και «στενεύουν τα περάσματα» για το ξεγέλασμα και τη χειραγώγηση του λαού.

Αυτό το σύστημα και το κράτος του κεφαλαίου πρέπει να βάλει στο στόχαστρο της πάλης του ο λαός. Δυναμώνοντας το ρεύμα χειραφέτησης από την κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική του κέρδους, της εκμετάλλευσης και του πολέμου. Χαράσσοντας πορεία ανατροπής, σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, για το δικό του εργατικό κράτος, που θα πρωταγωνιστεί στην αντιστοίχιση της ζωής του λαού με τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα να ευημερήσει.

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Πέμπτη 16 Απρίλη 2026

Προηγούμενο άρθρο

Αφαντες

Επόμενο άρθρο

Δύο κόσμοι