Η σφαγή συνεχίζεται...

Στους 73.000 Παλαιστίνιους που έχασαν τη ζωή τους από τα ισραηλινά πυρά στη Γάζα προστίθενται άλλοι 7.300 Ιρανοί και Λιβανέζοι που σκοτώθηκαν σε αμερικανοϊσραηλινές επιδρομές από την έναρξη του πολέμου τον περασμένο Φλεβάρη. Μέχρι τα μέσα Απρίλη τουλάχιστον 3.468 Ιρανοί - ανάμεσά τους 499 γυναίκες - είχαν σκοτωθεί από πυραυλικές επιθέσεις. Αλλοι 3.912 σκοτώθηκαν στον Λίβανο, όπου συνεχίζονται οι θηριωδίες του ισραηλινού στρατού, ανάμεσά τους 366 γυναίκες και 247 παιδιά. Τα στοιχεία αυτά είναι πολύ πίσω από την πραγματικότητα, αποτυπώνουν όμως τη φρίκη που σπέρνουν Αμερικανοί και Ισραηλινοί σε όλη τη Μέση Ανατολή. Τα δυτικά ΜΜΕ δεν δίνουν δεκάρα για τους νεκρούς του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Αντίθετα, τον χαρακτηρίζουν «ανόητο» και «αχρείαστο» επειδή οι ΗΠΑ δεν πέτυχαν τους στρατιωτικούς τους στόχους! Αν είχαν καταφέρει να ισοπεδώσουν το Ιράν και να εξανδραποδίσουν τον λαό του, θα αποθεώνονταν από τους απολογητές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του «δικαιώματος του Ισραήλ στην αυτοάμυνα».

Κοινή είναι πάντως η διαπίστωση ότι υπάρχει μετατόπιση του συσχετισμού σε βάρος των ΗΠΑ και των συμμάχων τους στη Μέση Ανατολή, με παγκόσμια μάλιστα εμβέλεια. Ακόμα και στον ελληνικό (ευρωατλαντικό) Τύπο γράφονται απόψεις όπως η παρακάτω («Τα Νέα»): «Ο πιο αχρείαστος πόλεμος έχει προκαλέσει τραυματικές γεωπολιτικές συνέπειες, τόσο στους άμεσα εμπλεκόμενους (ΗΠΑ, Ισραήλ, Ιράν) όσο και στην ευρύτερη περιοχή του Κόλπου / Μέσης Ανατολής, στην Ευρώπη και το παγκόσμιο γεωπολιτικό σύστημα (...) Η συμφωνία Ιράν - ΗΠΑ ουσιαστικά βγάζει ασθενέστερες ΗΠΑ και Ισραήλ, δύο δηλαδή κύριους συμμάχους της Ελλάδας. Οι δύο χώρες απέτυχαν στην επίτευξη όλων των στόχων που είχαν θέσει όταν ξεκινούσαν τον πόλεμο (...) Οι χώρες του Κόλπου (ΗΑΕ, Σ. Αραβία, Κατάρ κ.ά.) βρίσκονται σε μεταβατική περίοδο σε ό,τι αφορά το καθεστώς ασφάλειας της περιοχής, καθώς ο έσχατος εγγυητής, οι ΗΠΑ, έχει χάσει σε αξιοπιστία και αποτελεσματικότητα. Ο παραδοσιακός αντίπαλος (...) το Ιράν, βγαίνει κερδισμένο από τον πόλεμο και πολιτικά ενισχυμένο (...) Η Τουρκία βγαίνει γενικώς πιο ενισχυμένη, αν και η αντιπαλότητά της με το Ισραήλ βρίσκεται σε νέο επίπεδο οξύτητας». Ολα αυτά καταλήγουν σε ερωτήματα για τη θέση της Ελλάδας στη νέα φάση της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης, χωρίς να κρύβουν την ανησυχία τους για το πού σπρώχνουν τα πράγματα οι ανταγωνισμοί που οξύνονται και η μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς.