του Αλέκου Χατζηκώστα

Με αφορμή τα 50 χρόνια της λεγόμενης Μεταπολίτευσης, δηλαδή για να είμαστε ακριβείς τα 50 χρόνια από την πτώση της Χούντας και την επαναφορά της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, στα διάφορα ΜΜΕ είχαμε πλήθος αφιερωμάτων (άρθρων, ένθετων κ.α). Κάτι φυσικό μιας και αυτό συχνά συμβαίνει σε «στρόγγυλες επετείους» σημαντικών ιστορικών γεγονότων.

Η πλειοψηφία από αυτά ήταν μία προσπάθεια να «ξαναγραφεί η ιστορία» ή καλύτερα να ερμηνευτεί προκειμένου να εξυπηρετηθούν σημερινές πολιτικές σκοπιμότητες…

Αφορμή για τις παρακάτω σύντομες σκέψεις είναι άρθρο με τίτλο «Η γενιά της Μεταπολίτευσης» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 25/8, Α. Πετρουλάκης) μιας και εγώ ανήκω ηλικιακά σ’αυτή τη «γενιά». Ας δούμε ορισμένα στιγμιότυπα:

Ο αρθρογράφος κάνει μία προσπάθεια ωραιοποίησης της κατάστασης. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η γενιά αυτή «έζησε την πληρέστερη και ωριμότερη Δημοκρατία…» Προφανώς ο αρθρογράφος ξεχνά το είδος της δημοκρατίας αυτής (αστικής) και κυρίως τον αυταρχισμό που συνόδεψε την περίοδο αυτή. Να θυμίσω τον Ν. 330, τα ΜΑΤ και τις αύρες στις κινητοποιήσεις, τη δολοφονία Κουμή-Κανελοπούλου στο Πολυτεχνείο του 1980 κ.α μόνο στην περίοδο ’70.

Αναφέρει ο αρθρογράφος: «…Οι περισσότεροι δεν χρειάστηκε να δουλέψουμε για να σπουδάσουμε όπως οι γονείς μας…». Φυσικά αυτό έχει ισχύ μόνο για τα παιδιά των μεσαίων και πάνω στρωμάτων. Γιατί οι υπόλοιποι δουλεύαμε τουλάχιστον τα καλοκαίρια, οι επαρχιώτες στα εργοστάσια και τα χωράφια, για να ζήσουμε (μαζί με συγκάτοικους συνήθως) στοιχειωδώς στα ανήλια ημιυπόγεια που κατοικούσαμε στις μεγαλουπόλεις των σπουδών μας κάνοντας αιματηρή οικονομία. Άλλωστε και τότε η περίφημη δημόσια Παιδεία κάθε άλλο παρά δωρεάν ήταν.

Τον αρθρογράφο φαίνεται πως ενοχλεί η έντονη ριζοσπαστικοποίηση των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης γιαυτό και τους λοιδορεί. Γράφει χαρακτηριστικά «… Έτσι πέρασαν τα χρόνια και η δική μου γενιά έβγαλε τους περισσότερους αγωνιστές της Δημοκρατίας από οποιαδήποτε άλλη, αφού αγώνας θεωρείτο η συμμετοχή σε διαδηλώσεις, γενικές συνελεύσεις, προεκλογικές συγκεντρώσεις….». Άλλωστε, ακόμη και όσοι –ες συμμετείχαν σε αυτές και έχουν αλλάξει πορεία τα επόμενα χρόνια θεωρούν την περίοδο αυτή τα καλύτερα τους χρόνια.

Η περίοδος αυτή χαρακτηρίστηκε ακόμη, αφενός επαιτείας της πίεσης των λαϊκών αγώνων και αφετέρου της προσπάθειας ενσωμάτωσες του λαϊκού παραγώνια από την εφαρμογή μιας σειράς αστικών εκσυγχρονισμών, στην λειτουργία των αστικών θεσμών, στην οργάνωση και το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, στο εργατικό και οικογενειακό δίκαιο κ.α. . Ο αρθρογράφος εστιάζει όλα αυτά στην περίφημη αντιαυταρχική εκπαίδευση για να καταλήξει στο βολικό συμπέρασμα ότι .. «πάντως, η τωρινή ακραία εικόνα παιδιών που δέρνουν καθηγητές υποψιάζομαι ότι έχει το σπέρμα της στη μαζική εκβαράθρωση των καθηγητών που έγινε το 74’.»

Ο αρθρογράφος αναπολεί, προφανώς τον «νόμο και την τάξη» παντού κάνοντας λόγο ότι «..η Μεταπολίτευση ήταν μια υπερπροστατευτική μαμά που δεν ήθελε να αφήσει τα παιδιά της να μεγαλώσουν με τις δυνάμεις τους στην άγρια πίστα της ζωής και φρόντιζε πάντα να φτιάχνει ένα προστατευτικό κατώφλι γύρω τους…». Και φυσικά κάτι τέτοιο ούτε τότε, ούτε πολύ περισσότερο τώρα, εξαιτίας της ακολουθούμενης πολιτικής ισχύει. Όσο δε γράφονται περί της ατομικής ευθύνης ως «τον πυρήνα της Δημοκρατίας» απλά να τονίσουμε ότι αποτελούν άλλοθι για τον αντιλαϊκή χαρακτήρα του αστικού κράτους και των κυβερνήσεων τους.

Τελειώνοντας, και εγώ ως παιδί της Μεταπολίτευσης, όπως και ο αρθρογράφος, αισθάνομαι τυχερός γιατί έζησα μεγάλες στιγμές του λαϊκού κινήματος, γιατί διαδήλωσα δίπλα σε αγωνιστές της αντίστασης, του Δ.Σ.Ε. και του Πολυτεχνείου και κυρίως γιατί συνεχίζω στον δρόμο αυτόν για μένα και για τα παιδιά μου, γιατί πολύ περισσότερο, σήμερα η κοινωνία απαιτεί λύσεις που το σάπιο σύστημα δεν μπορεί, ούτε θέλει να δώσει.

πρώτη δημοσίευση atexnos.gr

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.