3 έωλα επιχειρήματα για το νέο μνημόνιο

Για να «χρυσώσουν το χάπι» της νέας αντιλαϊκής επίθεσης που αυτή τη φορά έχει τη σφραγίδα της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, εστιάζουν βασικά σε τρία ζητήματα χρησιμοποιώντας έωλα επιχειρήματα: Το νέο πρόγραμμα, λένε, θα ανοίξει τη συζήτηση για τη βιωσιμότητα του χρέους, θα διασφαλίσει την πρόσβαση στα «αναπτυξιακά» και «επενδυτικά πακέτα» της ΕΕ και θα διασφαλίσει σταθερότητα λόγω της 3χρονης διάρκειάς του.

1. Ξεκινώντας από το ζήτημα του κρατικού χρέους, μια ματιά στο ίδιο το αίτημα της κυβέρνησης προς τον ESM είναι χαρακτηριστική: Εκεί ξεκαθαρίζεται ότι και το νέο δάνειο που θα φορτωθεί ο λαός θα χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά για «να εκπληρωθούν οι δανειακές υποχρεώσεις της Ελλάδας» και για τη «σταθερότητα του χρηματοπιστωτικού συστήματος». Ούτε δεκάρα για τις λαϊκές ανάγκες! Επιπλέον, υπάρχει σαφής δέσμευση για αποπληρωμή των «υποχρεώσεων» απέναντι σε όλους τους δανειστές «πλήρως και εγκαίρως». Ταυτόχρονα, ως στόχος μπαίνει η επιστροφή στην «πλήρη χρηματοδότηση από τις αγορές», η επιβάρυνση δηλαδή του λαού με νέα δάνεια για το κεφάλαιο, αφού καμιά καπιταλιστική οικονομία δεν μπορεί λειτουργήσει χωρίς αυτά.

Σε αυτό το πλαίσιο, η αναφορά στη «δυνατότητα να υπάρξουν πιθανά μέτρα, ώστε το χρέος να καταστεί διατηρήσιμο και βιώσιμο μακροπρόθεσμα», αφορά στην προσπάθεια εξοικονόμησης πόρων, όχι για τις λαϊκές ανάγκες, αλλά για την παραπέρα κρατική στήριξη της προσπάθειας του εγχώριου κεφαλαίου για ανάκαμψη της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητάς του. Ακόμα και αν προχωρήσουν δηλαδή αυτά τα «πιθανά μέτρα» για τη «βιωσιμότητα» του κρατικού χρέους - ζήτημα που περιπλέκεται στο πλαίσιο των ενδοκαπιταλιστικών αντιθέσεων εντός και εκτός Ευρωζώνης - ο λαός δηλαδή θα συνεχίσει να πληρώνει ένα χρέος που δεν είναι δικό του και το κεφάλαιο θα εξασφαλίσει νέα προνόμια...

2.Το ίδιο ισχύει και για τα περιβόητα «αναπτυξιακά» και «επενδυτικά πακέτα» της ΕΕ. Οπως και τα προηγούμενα ευρωενωσιακά πακέτα (ΕΣΠΑ, Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης κ.τ.λ.), στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους αφορούν στη χρηματοδότηση και την πολύμορφη στήριξη του μεγάλου κεφαλαίου, ενώ ένα ελάχιστο κομμάτι τους («λιγοστοί πόροι», όπως έλεγε χαρακτηριστικά η προηγούμενη αναλυτική πρόταση της συγκυβέρνησης) θα κατευθύνεται σε προγράμματα διαχείρισης της ακραίας φτώχειας, η έκταση και το βάθος της οποίας θα ενταθούν ακριβώς λόγω της εφαρμογής των νέων αντιλαϊκών μέτρων που θα περιλαμβάνει το νέο μνημόνιο.

3.Οσο για την 3ετή διάρκεια του νέου δανείου και του αντίστοιχου «προγράμματος», η κυβερνητική προπαγάνδα προβάλλει το γεγονός ότι μέσω αυτής εξασφαλίζεται ένα ενιαίο πακέτο προαπαιτούμενων μέτρων που δε θα αλλάζει κάθε 3μηνο ή 5μηνο, καθώς και ένα πιο «σταθερό περιβάλλον», με λιγότερες «αβεβαιότητες» για τους επιχειρηματικούς ομίλους, τις επενδύσεις τους κ.τ.λ.

Πράγματι, από τη σκοπιά του κεφαλαίου, όλα αυτά έχουν μια βάση. Για το λαό όμως; Είτε με 3μηνα, είτε με 5μηνα, είτε με 3ετή «προγράμματα», είτε με «συμφωνίες - γέφυρα», είτε συμφωνίες «μακροπρόθεσμες», ο πήχης των αντιλαϊκών μέτρων ανεβαίνει συνεχώς. Ταυτόχρονα, η συνθήκη του ESM προβλέπει τη διατήρηση στο ακέραιο όλου του εκβιαστικού σκηνικού που έχει ζήσει ο λαός όλα αυτά τα χρόνια, με τη συνεχή εποπτεία, τις αξιολογήσεις και το γνωστό «σίριαλ της δόσης» κάθε λίγο και λιγάκι...

Με δυο λόγια, το νέο μνημόνιο που ζητά η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, μπορεί να είναι καλύτερο ή χειρότερο μόνο σε ό,τι αφορά το εγχώριο κεφάλαιο και τα ιδιαίτερα συμφέροντά του έναντι άλλων τμημάτων του ευρωενωσιακού κεφαλαίου.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Μέτρα για το κεφάλαιο και όχι για το λαό

Επόμενο άρθρο

Αν έχεις τέτοιους «φίλους και συμμάχους»…