Αν έχεις τέτοιους «φίλους και συμμάχους»…

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Οι τελευταίες δραματικές εξελίξεις επιβεβαιώνουν για μία ακόμη φορά ορισμένες απλές αλήθειες σχετικά με την Ε.Ε, τον χαρακτήρα της και τη στάση που πρέπει να έχουμε μαζί της.

1. Η Ε.Ε δεν είναι τόπος «αλληλεγγύης, δημοκρατίας και ισότητας» όπως χρόνια μας προπαγάνδιζαν. Κυριαρχεί η ανισοτιμία, οι ανταγωνισμοί, τα τελεσίγραφα, το «δίκιο του ισχυροτέρου». Και αυτό όχι γιατί οι ηγέτες των χωρών – μελών είναι «ανθέλληνες» ή «συντηρητικοί» αλλά γιατί τέτοιος είναι ο χαρακτήρας της Ε.Ε ως διακρατική-καπιταλιστική «ένωση». Στον πυρήνα της ΕΕ βρίσκεται η καπιταλιστική εκμετάλλευση, ο μονοπωλιακός ανταγωνισμός, η οικονομική ανισομετρία, η δικτατορία των μονοπωλίων. Αυτή είναι η "δημοκρατία" των μονοπωλίων, που είναι ενάντια στους λαούς. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι η ΕΕ επανειλημμένα έχει ακυρώσει δημοψηφίσματα, που έβγαλαν αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που ήθελε, επιβάλλοντας την επανάληψή τους, μέχρι το "ΟΧΙ" να γίνει "ΝΑΙ". Έχει δηλαδή στο  DNA τα παραπάνω χαρακτηριστικά που δεν αλλάζουν!

2.Στο πλαίσιο της Ε.Ε δεν μπορείς να κάνεις «παιχνίδια», ούτε και να υπογράφεις μέσω «σκληρών διαπραγματεύσεων» «φιλολαϊκές συμφωνίες». Τη σφραγίδα σε κάτι τέτοιο θα βάζουν πάντα τα ταξικά συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου .  Στην πραγματικότητα σήμερα η ηγεσία της Κομισιόν και ιδιαίτερα η άρχουσα τάξη της Γερμανίας, θέτει στις υπερχρεωμένες χώρες όπως η Ελλάδα, το δίλημμα: αυστηρή τήρηση των κανόνων και στόχων της Ευρωζώνης ή εξαναγκασμός σε αποχώρηση. Το δίλημμα αυτό είναι δίλημμα για το κεφάλαιο κι όχι για το λαό, γιατί και η μία και η άλλη περίπτωση είναι εχθρική γι’ αυτόν.

3. Η παραμονή της χώρας εκεί δεν είναι «μονόδρομος» , δεν είναι νομοτελειακή. Μπορεί να είναι στρατηγική επιλογή της άρχουσας τάξης για να εξυπηρετηθούν τα οικονομικά-πολιτικά της συμφέροντας, όμως δεν μπορεί να είναι και ο δρόμος του λαού. Ο δρόμος για την εξυπηρέτηση των σύγχρονων αναγκών του λαού βρίσκεται σε ριζικά διαφορετική ρότα. Αυτή θα πρέπει να προβλέπει αποδέσμευση από την ΕΕ, τη μονομερή διαγραφή του χρέους, την οργάνωση της οικονομίας και της κοινωνίας με κοινωνική ιδιοκτησία με κεντρικό σχεδιασμό και εργατικό - λαϊκό έλεγχο. Μία πορεία εξαιρετικά δύσκολη όμως αναγκαία και ρεαλιστική!

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

3 έωλα επιχειρήματα για το νέο μνημόνιο

Επόμενο άρθρο

Οι περιπέτειες της ερμηνείας…