Οι δύο όψεις

«Τόσα αντέχει η οικονομία»... Αυτή είναι η πρώτη παραδοχή με την οποία ξεπετάει η κυβέρνηση τα υποτιθέμενα «μέτρα στήριξης» που ανακοίνωσε χθες για το ενεργειακό κόστος, ξεκαθαρίζοντας σαν δεδομένο ότι ο λαός θα ξεπαγιάσει τον χειμώνα και ότι τα καύσιμα θα ξεκοκαλίσουν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς.

Γιατί όπως έλεγε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, η στοιχειώδης ανάγκη των εργαζομένων για φτηνή και επαρκή Ενέργεια σημαίνει ...«εθνική κρίση» και «κίνδυνο για τη διεθνή εμπιστοσύνη»!

Δεν υπάρχει πιο κυνική ομολογία ότι η περιβόητη σταθερότητα της καπιταλιστικής οικονομίας και η θωράκιση των επενδύσεων, οι θετικές επιδόσεις και οι «αξιολογήσεις» χτίζονται πάνω στα συντρίμμια του λαϊκού εισοδήματος και στην εκμετάλλευση, με νοικοκυριά που εν έτει 2026 έχουν δίλημμα αν θα πληρώσουν το ρεύμα ή το σούπερ μάρκετ και τα φροντιστήρια...

Ακόμα χειρότερη είναι η δεύτερη παραδοχή που κάνει η κυβέρνηση. Οπως έλεγε χτες ο Μητσοτάκης, αφού η κατάσταση εξακολουθεί να είναι «εξαιρετικά ρευστή» οι όποιες παρεμβάσεις θα εξετάζονται «σε τακτά διαστήματα».

Με δεδομένες λοιπόν τις «αντοχές» της κερδοφορίας και ότι οι εξελίξεις στον ενεργειακό πόλεμο προμηνύουν τα ακόμα χειρότερα, είναι φως φανάρι ότι προετοιμάζουν τον λαό για νέες δυσβάσταχτες θυσίες.

Με μια τρίτη παραδοχή, η κυβέρνηση παραπέμπει τα όποια μέτρα στήριξης στην ΕΕ, αφού όπως λέει κάθε τέτοια πρωτοβουλία πρέπει «να έχει τη σφραγίδα» της. Μόνο που η ΕΕ έχει ήδη βάλει τη σφραγίδα της στην ενεργειακή φτώχεια για τους λαούς. Ηδη τους κουνάει το δάχτυλο να κάνουν τα κουμάντα τους, να κλείσουν τη θέρμανση και να μαζευτούν, να μην καταναλώνουν ρεύμα και καύσιμα. Ηδη απειλεί ότι οποιαδήποτε παρέκκλιση από τους προϋπολογισμούς υπονομεύει την «δημοσιονομική ευστάθεια».

Τα παραπάνω φανερώνουν με τι έχει να αναμετρηθεί ο λαός σε αυτές τις κρίσιμες ώρες, καθώς όλα συγκλίνουν σε μία και μόνη παραδοχή: Η θωράκιση των συμφερόντων και των κερδών του κεφαλαίου προϋποθέτει τη συντριβή των λαϊκών αναγκών.

Εκεί ακριβώς συναντιούνται όλα τα αστικά κόμματα, που τσακώνονται μεταξύ τους για την πατρότητα των ίδιων μέτρων, με την κριτική της «βολικής αντιπολίτευσης» να εξαντλείται στο αν θα είναι 40% ή 60% ακριβότερο το πετρέλαιο θέρμανσης, αφού η «ευελιξία» που προτείνουν είναι πάντα στα όρια των ευρωενωσιακών προβλέψεων.

Ενώνοντας τις «τελείες», βλέπει κανείς τι είναι αυτό που βάζει μπουρλότο στα λαϊκά νοικοκυριά: Η στρατηγική του κεφαλαίου και των κομμάτων του για Ενέργεια - κερδοφόρο εμπόρευμα και μοχλό αναβάθμισης της αστικής τάξης στην περιοχή.

Μ' αυτήν τη στρατηγική, τα κόμματα που τη στηρίζουν και την ΕΕ πρέπει να συγκρουστεί ο λαός για να πάρει ανάσα, διεκδικώντας κατάργηση των ληστρικών φόρων που απογειώνουν τους λογαριασμούς του ρεύματος και των καυσίμων, θέσπιση πλαφόν σε τιμές και κέρδη των ενεργειακών ομίλων, αξιοποίηση του λιγνίτη, εισροή φτηνότερου φυσικού αέριου από τη Ρωσία, με κατάργηση των ευρωπαϊκών κυρώσεων και του εμπάργκο.

Σήμερα είναι πιο καθαρό από ποτέ: Για να κερδίσει ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Τώρα που ξεπροβάλλει ακόμα πιο ατόφια η βαρβαρότητα αυτού του σάπιου συστήματος, είναι ώρα να δυναμώσει η συζήτηση με τα εργατικά - λαϊκά στρώματα για τον δρόμο που καλεί το ΚΚΕ με το ανατρεπτικό του Πρόγραμμα.

Για να ξηλωθεί το κριτήριο του κέρδους, που φέρνει μόνο συμφορές πάνω στις συμφορές. Να κινήσει ο λαός τα μέσα παραγωγής και κάθε πηγή Ενέργειας για τις δικές του ανάγκες, παίρνοντας την εξουσία στα χέρια του!

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Πέμπτη 1 Οκτώβρη 2026

Προηγούμενο άρθρο

Φόρα παρτίδα

Επόμενο άρθρο

Χειμώνας