Φόρα παρτίδα

Σε άλλο επίπεδο έχει περάσει τις τελευταίες ώρες η «αντιπαράθεση» ανάμεσα στην κυβέρνηση, στο ΠΑΣΟΚ και το κόμμα Τσίπρα, με αφορμή τις προχτεσινές εξαγγελίες του πρωθυπουργού για την ενεργειακή ακρίβεια.

Τσακώνονται φόρα παρτίδα για την πατρότητα των «κοστολογημένων» μέτρων και για το ποιος μπορεί καλύτερα να διαφυλάξει από τη μια τη δημοσιονομική ευστάθεια και να ενσωματώσει από την άλλη τη λαϊκή δυσαρέσκεια που μεγαλώνει, μπροστά στον δύσκολο χειμώνα.

Ολα αυτά, για να μην αμφισβητηθεί ή απειληθεί η «σταθερότητα» στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου, όπως η εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, η ανάδειξη της χώρας σε ενεργειακό κόμβο και πυλώνα της «ενεργειακής κυριαρχίας» των ΗΠΑ, η στήριξη των ομίλων της Ενέργειας και της κερδοφορίας τους στην «απελευθερωμένη» ευρωπαϊκή αγορά.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι 120 δόσεις που ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός για το ιδιωτικό χρέος. Το ΠΑΣΟΚ καταγγέλλει την κυβέρνηση ότι του έκλεψε το μέτρο (!) και ότι το εφαρμόζει «λειψό». Ισχυρίζονται μάλιστα ότι «δικαιώθηκε», επειδή το είχε προτείνει στη ΔΕΘ και η ΝΔ το απέρριψε. Το δε κόμμα Τσίπρα λέει ότι τέτοια μέτρα είχαν εφαρμοστεί επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Τι εμφανίζουν ξεδιάντροπα ως «ανακούφιση» των χρεωμένων νοικοκυριών και των αυτοαπασχολούμενων; Το «άπλωμα» σε περισσότερες δόσεις της θηλιάς που τους έχει βάλει στον λαιμό η πολιτική της φοροληστείας, της ανταγωνιστικότητας και της στήριξης των καπιταλιστικών κερδών, η οποία συνεχίζεται ακάθεκτη και δημιουργεί νέο κύκλο χρεών!

Επικαλούνται τα «δημοσιονομικά περιθώρια» και τις κατευθύνσεις της ΕΕ για να κοροϊδέψουν τα χρεοκοπημένα νοικοκυριά ότι αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να γίνει... Δεν επιβεβαιώνουν μόνο τη στρατηγική τους ταύτιση, αλλά συντονίζονται και στην προσπάθεια να πείσουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική για εργαζόμενους και βιοπαλαιστές, από το να ...τραμπαλίζεται το χρέος τους από τις 72 στις 120 δόσεις, ενώ δημιουργείται νέο.

«Το μέτρο αυτό το ζητούσε η αγορά», λένε με ένα στόμα κυβέρνηση, ΠΑΣΟΚ και Τσίπρας, εννοώντας τις τράπεζες και το κράτος, που προσπαθούν να εισπράξουν απ' αυτά που δεν έχει ο λαός και να βγάλουν από τη μύγα ξίγκι.

Επιχειρούν συγχρονισμένα να βάλουν ταφόπλακα στις διεκδικήσεις του εργατικού - λαϊκού κινήματος για πραγματικά μέτρα ανακούφισης από τα χρέη, όπως: Κατάργηση της τεκμαρτής φορολόγησης, κατάργηση του ΦΠΑ και των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης, αφορολόγητο 12.000 ευρώ, προσαυξημένο κατά 3.000 ευρώ για κάθε παιδί, διαγραφή τόκων και προσαυξήσεων και δραστική μείωση των χρεών σε εφορία, ασφαλιστικά ταμεία και τράπεζες, με το υπόλοιπο να εξοφλείται σε άτοκες δόσεις, ανάλογα με το πραγματικό εισόδημα.

Η αντιπαράθεση για την πατρότητα των μέτρων που ανακυκλώνουν τα αδιέξοδα για τον λαό, ένα πράγμα επιβεβαιώνει. Οτι το κεφάλαιο και τα συμφέροντά του έχουν την πατρότητα της πολιτικής που όλοι υλοποιούν και στηρίζουν. Γι' αυτό σκοντάφτουν ο ένας πάνω στον άλλο, κρατώντας το υποδεκάμετρο της «κοστολόγησης» και το μοιρογνωμόνιο των ευρωπαϊκών βέλτιστων πρακτικών, που είναι «κανονικότητα» σε όλα τα κράτη - μέλη της ΕΕ.

Σε καμιά από τις προτάσεις τους - που είτε ταυτίζονται, είτε μοιάζουν σαν σταγόνες νερού - δεν μπορεί ο λαός να βρει πραγματική ανακούφιση. Το κλίμα αναμονής ότι κάτι καλύτερο μπορεί να προκύψει, ή ότι «θα βελτιωθεί η κατάσταση» στα μέτωπα του πολέμου και της ακρίβειας, ισοδυναμεί με χάσιμο χρόνου στην οργάνωση της πάλης, που η ανάγκη της προβάλλει επιτατικά.

Για να κερδίσει έστω και μια ανάσα ο λαός πρέπει να χάσει το κεφάλαιο! Κι αυτό σημαίνει σύγκρουση με την πολιτική του, με την κερδοφορία των ομίλων, το κράτος και την ΕΕ.

Αυτόν τον δρόμο δείχνει το ΚΚΕ με τις δυνάμεις του στο κίνημα, αλλά και με την τροπολογία που κατέθεσε στη Βουλή. Καμιά έκπληξη δεν προκαλεί ότι αυτή απορρίφθηκε ασυζητητί από την κυβέρνηση, ενώ και τα άλλα κόμματα έκαναν την πάπια, ανταλλάσσοντας άσφαιρα πυρά για το ποιος κοστολογεί καλύτερα τη διαχείριση της φτώχειας του λαού και των συνεπειών από την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο.

Το κοινό πρόγραμμα των «ματωμένων πλεονασμάτων» και των «κοστολογημένων προτάσεων», των «δημοσιονομικών ορίων» και του κάθε λογής κόφτη της ΕΕ, των «εθνικών στόχων» στήριξης των επιχειρηματικών ομίλων και του πολέμου... Με αυτά πρέπει να συγκρουστεί ο λαός για να πάρει ανάσα, να αντεπιτεθεί, να νικήσει!

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του «Ριζοσπάστη», Παρασκευή 2 Οκτώβρη 2026

Επόμενο άρθρο

Οι δύο όψεις