“Επενδυτές” και “επενδύσεις”

του Αλέκου Χατζηκώστα

Χρόνια τώρα ακούμε για «επενδυτές που θα έρθουν» για να μας δώσουν δουλειά, Χρόνια τώρα ακούμε για τις «θυσίες» που θα πρέπει να κάνουμε προκειμένου να δημιουργήσουμε «ελκυστικό περιβάλλον για επενδύσεις». Τα ακούμε όλα αυτά άφθονα με αφορμή την ψήφιση του «Αναπτυξιακού Νόμου» στη Βουλή τις μέρες αυτές.
Η ζωή έχει αποδείξει περίτρανα ότι: Δεν έρχονται “επενδυτές” στην Ελλάδα με τον κίνδυνο κάποια μέτρα που πέρασαν τα μνημόνια να παρθούν αύριο πίσω αλλά το αντίθετο αν αυτά συνεχιστούν και γίνουν πιο βάρβαρα για τους εργαζόμενους. Οι «“επενδυτές” δεν θα έρθουν αν δεν λειτουργήσουν οι σμπαραλιασμένες εργασιακές σχέσεις (μεροκάμτα πείνας, χωρίς ωράρια, με εύκολες απολύσεις κ.α)  και αν δεν ξέρουν ότι θα χρησιμοποιήσουν την κρατική περιουσία (που βγαίνει στο σφυρί) για 99 χρόνια. Δεν εκδηλώνουν ενδιαφέρον να κάνουν επενδύσεις αν δεν έχουν μια πολύ φθηνή και κυρίως χειραγωγημένη εργατική δύναμη και αν δεν περιμένουν ένα νέο συνδικαλιστικό νόμο που να παρεμποδίζει ακόμη πιο επίσημα και πιο ανοικτά τις συνδικαλιστικές, τις δημοκρατικές ελευθερίες των εργαζομένων.
Αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία που παρουσιάζει ο ίδιος ο ΣΕΒ για τη συνεισφορά των προηγούμενων «αναπτυξιακών νόμων» στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Σύμφωνα με αυτά, την περίοδο 1982 - 2009, οι τέσσερις «αναπτυξιακοί νόμοι» (1982, 1990, 1998 και 2004) έφεραν επενδύσεις ύψους 11,6 δισ. ευρώ, από τα οποία 38% ήταν κρατικές ενισχύσεις, χωρίς να υπολογίζονται άλλα προνόμια, όπως φοροαπαλλαγές, εκπτώσεις, επιδοτούμενα δάνεια κ.ά. Από αυτές τις επενδύσεις προέκυψαν μόλις 160.206 θέσεις εργασίας μέσα σε 27 χρόνια! Αντίστροφα, από το 2009 έως το 2014, καταγράφηκαν 800.000 νέοι άνεργοι, 160.000 κατά μέσο όρο κάθε χρόνο. Δηλαδή, όσες θέσεις εργασίας δημιούργησαν οι επενδυτικοί νόμοι σε 27 χρόνια, τόσες θέσεις χάθηκαν μόλις στον ένα χρόνο της καπιταλιστικής κρίσης... Με βάση και τα στοιχεία του ΣΕΒ, δηλαδή τη δημιουργία 800.000 ανέργων την περίοδο της κρίσης, και με δεδομένο ότι οι άνεργοι είναι τώρα 1,5 εκατ., αποκαλύπτεται ότι την περίοδο της καπιταλιστικής ανάπτυξης στην Ελλάδα και μάλιστα με τους μεγαλύτερους ρυθμούς στην Ευρωζώνη και στην ΕΕ, κοντά στο 5%, διπλάσιος του μέσου όρου της ΕΕ, υπήρχαν - δημιουργήθηκαν 700.000 άνεργοι.
Αρα η ανεργία είναι σύμφυτη του συστήματος, σε όποια φάση, ανάπτυξη ή κρίση (στην κρίση αυξάνεται με γοργούς ρυθμούς). Επομένως, κανένας «αναπτυξιακός νόμος» και καμιά επιχειρηματική ανάπτυξη, όπως παραμυθιάζει η κυβέρνηση τους εργαζόμενους, δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει. Αλλωστε, τι θα δώσει ο «αναπτυξιακός νόμος» με τους κυβερνητικούς υπολογισμούς; Περίπου 15.000 θέσεις εργασίας. Σταγόνα στον ωκεανό του 1,5 εκατ. ανέργων.
Επομένως χρέος των εργαζόμενων αποκρούοντας τη σχετική προπαγάνδα να έρθουν σε σύγκρουση με την ακολουθούμενη πολιτική για την ανατροπή της τελικά. Δουλειά για όλους και με δικαιώματα είναι ουτοπία να πιστεύει κανείς ότι μπορεί να υλοποιηθεί ταυτόχρονα με την κερδοφορία των διαφόρων καπιταλιστών «επενδυτών»!

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Τροπολογίες που αφορούν σε αγρότες και υποψήφιους οδηγούς… ηλικιωμένους και μη

Επόμενο άρθρο

Καρασαρλίδου: «Στόχος του νέου αναπτυξιακού νόμου να τονώσει υγιείς επιχειρήσεις»