Ευρώ ή δραχμή κινδυνολογία και αποπροσανατολισμός!

Γράφει ο Αλέκος χατζηκώστας

Το τελευταίο διάστημα συνεχίζεται με ένταση η συζήτηση γύρω από το νόμισμα της χώρας και στην ουσία τις προοπτικές που υπάρχουν σ’αυτήν. Η κινδυνολογία δίνει και παίρνει. Το σλόγκαν «ευρώ ή καταστροφή» κυριαρχεί από μέρους των πολιτικών κομμάτων του «ευρωμονόδρομου». Ταυτόχρονα συνοδεύεται από εμφιλιοπολεμικές κραυγές για τους οπαδούς της επιστροφής στη δραχμή με εκφράσεις του στυλ «συμμορία της δραχμής», που μας γυρνούν στα χρόνια του εμφυλίου. Από την άλλη δυνάμεις που θεωρούν τη επιστροφή στο εθνικό νόμισμα ως προϋπόθεση για να ξεφύγει η χώρα από τον φαύλο κύκλο των χρεών και των μνημονίων συχνά καταφεύγουν σε αφηγήσεις απλά σπαρμένες με «αγνές προθέσεις» που καλλιεργούν τον αποπροσανατολισμό. Αυτό που λείπει όμως είναι ο ουσιαστικός διάλογος με επιχειρήματα ώστε να μπορεί ο λαϊκός παράγοντας να έχει την σωστή καθοδήγηση για να χαράξει με τους αγώνες του τον δρόμο που θα τον οδηγήσει σε πραγματικά φιλολαϊκή ανάπτυξη. Ας δούμε επιγραμματικά ορισμένες πλευρές.

1.Η συζήτηση για το νόμισμα συχνά δεν ξεκινά από το βασικό. Το έδαφος που γίνεται η συζήτηση, οι πολιτικές-οικονομικές συνθήκες. Η νομισματική πολιτική είναι κομμάτι της συνολικά ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής. Το νόμισμα είναι σημαντικό εργαλείο για την άσκηση αυτής της πολιτικής. Πολύ απλά αντιλαϊκή πολιτική μπορεί να ασκηθεί και με ευρώ (το έχει δείξει η εμπειρία των τελευταίων χρόνων) αλλά και δραχμή. Γιατί αντιλαϊκή ήταν η πολιτική και πριν την ΟΝΕ…

2.Υπάρχει πλούσια εμπειρία από την παραμονή της χώρας μας στην ΟΝΕ, στο ευρώ. Όσο και αν οι κυρίαρχες δυνάμεις προσπαθούν να το μετατρέψουν ως θέσφατο και να κινδυνολογήσουν χυδαία γι’ αυτό η ζωή διέλυσε αυταπάτες σχετικά με το «ισχυρή Ελλάδα», οδήγησε στην περίοδο της εφαρμογής του το λαό μας σε χρεοκοπία.

3.Η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα στο πλαίσιο της Ε.Ε δεν αποτελεί από μόνο του σωτηρία. Θα ισχύουν και με π.χ δραχμή οι σιδερένιοι αντιλαϊκοί νόμοι-κανονισμοί της Ε.Ε (όπως π.χ συμβαίνει σε Μ. Βρετανία, Σουηδία), θα συνεχίσουν οι «ανάγκες» του κεφαλαίου ντόπιου κα ξένου να είναι «οδηγός δράσης» της εκάστοτε κυβέρνησης. Και τελικά το «εθνικό» νόμισμα σε μια χώρα που απαρτίζεται από «δύο έθνη» (των αστών και των εργατών κατά τον ΜΑΡΞ) δεν θα είναι ποτέ νόμισμα στην υπηρεσία του «έθνους» των εργαζομένων, όσο η εξουσία θα βρίσκεται στα χέρια του «έθνους» των κεφαλαιοκρατών.

4.Το πρόβλημα της χώρας μας μια και  «Η πολιτική είναι συμπυκνωμένη έκφραση της οικονομίας» (Β.Ι.ΛΕΝΙΝ) είναι πρώτιστα πολιτικό, και επομένως δεν αποδίδεται απλά μέσα από την αντιπαράθεση «ευρώ ή δραχμή». Από αυτή την άποψη, λοιπόν, το ζήτημα για τον λαό δεν είναι μια «καλύτερη» δραχμο-διαχείριση ή μια «καλύτερη» ευρω-διαχείριση της εκμετάλλευσης του. Δεν είναι αν θα μετράει τη φτώχεια του σε ευρώ ή σε δραχμές. Το καίριο, το αποφασιστικό, το καθοριστικό, είναι η αποτίναξη της εκμετάλλευσης, της αντιλαϊκής πολιτικής. Με όποιο γενικό ισοδύναμο κι αν τη μετρούν. Είτε σε ευρώ. Είτε σε δραχμές.

5.Η απαιτούμενη πολιτική διέξοδος, δεν μπορεί να αναζητηθεί στο πλαίσιο της ΟΝΕ ή της Ε.Ε αλλά σε σύγκρουση μ’αυτήν, στην έξοδο τελικά από την Ε.Ε και απ’ όλους τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς. Η διέξοδος απαιτεί μη αναγνώριση όλου του χρέους, η μονομερή διαγραφή του. Η διέξοδος απαιτεί σύγκρουση με την εξουσία οικονομική-πολιτική του κεφαλαίου ντόπιου και ξένου. Απαιτεί τη χάραξη ριζικά διαφορετικής πολιτικής με στόχο την εξυπηρέτηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Ρήξη πραγματική και ψεύτικη (Ιστορικά διδάγματα)

Επόμενο άρθρο

Η «αριστερή πλατφόρμα» συνεχίζει να σκορπά αυταπάτες και να εξωραΐζει το αντιλαϊκό περιεχόμενο της κυβερνητικής πολιτικής