Τα γεγονότα στην Αμερική

Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

‘The land of Opportunity, the golden chance for me, my future looks so bright, now I think I’ve seen the light…’

Megadeth, ‘Eye of the Tornado’.

 Η δολοφονία του νεαρού Αφροαμερικανού Μάικλ Μπράουν από τον λευκό αστυνομικό Νταν Ουίλσον, πυροδότησε ένα «κύμα» διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων στην πόλη Φέργκιουσον της πολιτείας του Μιζούρι. Η δολοφονία του Μάικλ Μπράουν εντάσσεται στο πλαίσιο μίας ευρύτερης κατασταλτικής πρακτικής των αστυνομικών δυνάμεων στις ΗΠΑ. Οι προληπτικές προσαγωγές, η άσκηση λεκτικής και σωματικής βίας που κατευθύνεται ενάντια στους Αφροαμερικανούς κατοίκους των αστικών κέντρων αποτελούν καθημερινή πρακτική η οποία δείχνει και τα «όρια» της δράσης των καταπιεστικών μηχανισμών του αστικού κράτους στις ΗΠΑ. Η εναλλαγή λεκτικής και σωματικής βίας, οι μετασχηματισμοί της βίας στοχεύουν το μπλοκ των λαϊκών-καταπιεσμένων τάξεων.

  Και είναι πολύ χαρακτηριστικός ο ρόλος της αστυνομίας η οποία διαρθρώνεται και οργανώνεται με βάση την χωροταξική διάρθρωση των μεγάλων αστικών κέντρων. Στις μεσοαστικές και αστικές συνοικίες των μεγάλων αστικών κέντρων οι κατασταλτικές δυνάμεις επενεργούν ως οι θεματοφύλακες που είναι επιφορτισμένοι με το «καθήκον» να επιβάλλουν τον «νόμο και την τάξη». Σε αυτό το πλαίσιο, δρουν με στόχο να αποτρέψουν την είσοδο σε αυτές τις συνοικίες των φτωχών και περιθωριοποιημένων, οι οποίοι και στοχοποιούνται ως «επικίνδυνοι ταραξίες».

 Οι καταπιεστικοί μηχανισμοί λειτουργούν ως ιδιωτική πολιτοφυλακή των μεσοαστικών στρωμάτων καθώς και της αστικής τάξης, η δράση των οποίων αποκρυσταλλώνεται πάνω στα σώματα των «φτωχοδιάβολων». Από την άλλη πλευρά, στις λαϊκές και εργατικές συνοικίες των μεγάλων αστικών κέντρων, οι καταπιεστικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους δρουν εξόχως προληπτικά. Οι προληπτικές προσαγωγές και οι συλλήψεις συμφύονται οργανικά με την αντίληψη της «ποινικοποίησης» της φτώχειας και της ανέχειας, στο «χώρο» όπου πραγματοποιείται η συμβολική όσο και πραγματική «αποκοπή» του «λαϊκού σώματος της πόλεως από το «αστικό». Οι αμερικάνικες πόλεις είναι «πόλεις του κεφαλαίου». «Μπορούμε να ονομάζουμε Πόλη του Κεφαλαίου αυτή που προκύπτει όταν αναπτύσσεται στον χώρο το πλέγμα του συνόλου των οικονομικών και κοινωνικών σχέσεων του τυπικού καπιταλιστικού κοινωνικού σχηματισμού».[1]

 Έτσι οι λαϊκές και εργατικές συνοικίες περιχαρακώνονται και περιθωριοποιούνται με στόχο οι κάτοικοι τους να μην διαταράξουν την καθημερινή αστική καθημερινότητα και κανονικότητα. Αυτό το οικονομικό, εισοδηματικό και ταξικό χάσμα εγγράφεται στο «εσωτερικό» των μεγάλων αμερικανικών πόλεων, διαμορφώνοντας τους όρους και τις προϋποθέσεις για την ανάδυση περίκλειστων συνοικιών-φρούρια που λειτουργούν ως «πόλεις μέσα στην πόλη». « Ο Stanton ισχυρίζεται ότι η φυλετική διάσταση είναι ακόμη πιο έντονη στο εσωτερικό των ΗΠΑ: Εννοιολογικά, η πόλη είναι ανοιχτή στη φτώχεια και στην φυλετική περιθωριοποίηση».[2]

 Και η κοινωνία των ΗΠΑ είναι η κατεξοχήν κοινωνία των  μεγάλων οικονομικών και ταξικών ανισοτήτων, εκεί όπου η ακραία φτώχεια και η εξαθλίωσης θαρρείς και συνυπάρχουν οργανικά με την επίδειξη πλούτου και χλιδής. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα από την προεδρία Ρίγκαν και έπειτα, το πλουσιότερο 1% του πληθυσμού συγκεντρώνει το συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι του κοινωνικά παραγόμενου προϊόντος στις ΗΠΑ, εξωθώντας μεγάλα τμήματα του πληθυσμού στο κοινωνικό, οικονομικό και ταξικό περιθώριο.

 Και στη «Land of Opportunity», («γη της ευκαιρίας»), απουσίαζαν και απουσιάζουν τα δίκτυα μίας ευρύτερης κοινωνικής πρόνοιας και προστασίας, που στην Ευρώπη έχει το όνομα κοινωνικό κράτος ή κράτος πρόνοιας. Το προτσές του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής στις ΗΠΑ απέκλειε και αποκλείει από το ευρύτερο κοινωνικό συμβόλαιο μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, που στην ουσία πρόκειται για το μπλοκ των λαϊκών-καταπιεσμένων τάξεων. Και ιδιαίτερα την περίοδο της βαθιάς οικονομικής-καπιταλιστικής κρίσης το χάσμα και το ιδιότυπο κοινωνικό και οικονομικό «κενό» μεγαλώνει καθημερινά, αφήνοντας πίσω του τον «βουβό» πόνο χιλιάδων αμερικανών εργαζομένων.

 Η «αόρατη» συστημική βία στους χώρους δουλειάς και εργασίας, μετασχηματίζεται σε «ορατή» θεσμική βία που λαμβάνει χώρα στο κέντρο και στις γειτονιές των μεγάλων αστικών κέντρων. Αυτή η πλέον «ορατή» θεσμική βία καλύπτεται και επικαλύπτεται ταυτόχρονα από τον μανδύα της «επιβολής» του νόμου και της τάξης, από τον μανδύα του ποινικού-κοινωνικού εγκλήματος το οποίο και πρέπει να παταχθεί. Έτσι η συστημική-κατασταλτική βία λαμβάνει τα χαρακτηριστικά μίας αξιολογικής «ουδετερότητας» η οποία και τείνει να προτάσσει το δόγμα: το κράτος κατέχει το μονοπώλιο της νόμιμης χρήσης και άσκησης βίας. Και αυτή η βία στρέφεται εναντίον των εργαζομένων, αφροαμερικανών,  λευκών, και μειονοτήτων.

 Οι κάτοικοι της περιοχής διαδηλώνουν ζητώντας να  τιμωρηθεί παραδειγματικά ο ένοχος αστυνομικός ο οποίος και απολαμβάνει προκλητικής «ασυλίας» από τους συναδέλφους του, δείγμα και της νοοτροπίας αλλά και της ιδιότυπης «ομερτά» που υπάρχει στις τάξεις του αστυνομικού-κατασταλτικού μηχανισμού. Πέρα όμως από αυτό, διαδηλώνουν ζητώντας περισσότερες ευκαιρίες, περισσότερο κοινωνική δικαιοσύνη, ζητώντας εν τέλει πίσω τα «κλεμμένα» τους όνειρα τα οποία χάθηκαν κάπου στις φτωχογειτονιές των μεγάλων αστικών κέντρα, συνέπεια των φιλομονοπωλιακών πολιτικών που εφαρμόζουν όλες οι αμερικάνικές κυβερνήσεις, είτε Δημοκρατικών είτε Ρεπουμπλικανών, ήτοι το ενιαίο και «μαζικό κρατικό κόμμα» το οποίο και διαχειρίζεται την κρατική-κυβερνητική εξουσία.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Να βγουν διδάγματα με αφορμή το εμπάργκο

Επόμενο άρθρο

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΩΣ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ;