Για το ευρύτερο πολιτικό γίγνεσθαι

Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης, υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

Λίγους μήνες μετά την διεξαγωγή των ευρωεκλογών και την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ, οι πολιτικές εξελίξεις κινούνται γύρω από τους εξής άξονες: 1. Συγκέντρωση ή μη 180 ψήφων για την εκλογή προέδρου του Δημοκρατίας. 2. Αντιπαράθεση για το επίδικο των διαπραγματεύσεων μεταξύ μελών της κυβέρνησης και της τρόικας στο Παρίσι. 3. Η αναταραχή που προκλήθηκε για την υιοθέτηση του ΕΝΦΙΑ (Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων). Η συγκεκριμένη περιγραφή της συγκυρίας και η παράθεση των κάθε φορά επίδικων άπτεται μίας περισσότερο δημοσιογραφικής προσέγγισης των γεγονότων. Οι πολιτικές εξελίξεις και τα διακυβεύματα της περιόδου αποτελούν αντανάκλαση της κοινωνικής-ταξικής κίνησης στο ευρύτερο περιβάλλον της βαθιάς οικονομικής-καπιταλιστικής κρίσης.

Η μετατόπιση κοινωνικών συμφερόντων, ο τρόπος διεκδίκησης τους καθώς και η πολιτική εκπροσώπηση των κοινωνικών τάξεων και μερίδων τάξεων στο πολιτικό πεδίο αποτελούν τους δομικούς παράγοντες που θα κρίνουν και θα επηρεάσουν την επιτάχυνση ή την επιβράδυνση των πολιτικών εξελίξεων. Η δημοσιογραφική ανάλυση εστιάζει στα απλά επιφαινόμενα, αγνοώντας τις δομικές αλλαγές και ανακατατάξεις που συντελούνται στο χώρο του κοινωνικού. Οι οργανικοί διανοούμενοι του άρχοντος αστικού συνασπισμού εξουσίας επιδιώκουν να προσφέρουν ένα νομιμοποιητικό «επίχρισμα» στο αστικό μπλοκ εξουσίας. Το κοινωνικό προτσές κίνησης θα επηρεάσει και τον κομματικό και πολιτικό συσχετισμό δύναμης.

Σήμερα ακούγεται και  γράφεται κατά κόρον ότι το μπλοκ των λαϊκών-καταπιεσμένων τάξεων έχει αδρανοποιηθεί και έχει μετασχηματιστεί σε παθητικό δέκτη των μέτρων που λαμβάνει η δικομματική κυβέρνηση (Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ), κάτι που παράγει τους όρους και τις προϋποθέσεις για την κυριαρχία των «από πάνω» επί των «από κάτω». Όμως η ιστορική-κοινωνική κίνηση δεν νοείται ποτέ ως ευθύγραμμη και γραμμική, ως «πεδίο» άσκησης  κληρονομικώ δικαίω της εξουσίας. Η γραμμική αντίληψη της ιστορίας, μία αντίληψη που σκιαγραφεί με ενάργεια το ιστορικό προτσές ως κίνηση των «από πάνω» που συνομολογείται σε ένα περίκλειστο πεδίο, αποκρύπτει την ορμητική είσοδο στο πολιτικό εποικοδόμημα των λαϊκών τάξεων και ειδικά της εργατικής τάξης.

 Σε αυτή την περίπτωση η ιστορία μετασχηματίζεται σε λόγο επιβολής, σε ιδεολογία που συμφύεται οργανικά με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις της κυρίαρχης αστικής τάξης. Ο πολιτικός και ιδεολογικός λόγο του κοινωνικού μπλοκ των λαϊκών τάξεων δύναται να μετουσιωθεί σε αγωνιστική πράξη διεκδίκησης η οποία ορίζει και τις κινήσεις των πολιτικών κομμάτων. Με αυτό τον τρόπο, οι πολιτικές εξελίξεις αποτελούν συνάρτηση των κοινωνικών, καθότι οι δομικές μετατοπίσεις που επιτελούνται στο εσωτερικό της κοινωνίας, σε επίπεδο κοινωνικών τάξεων θα επηρεάσουν σημαντικά το πολιτικό γίγνεσθαι.

 Ακόμη δεν γνωρίζουμε ποιες θα είναι οι επιπτώσεις από την ψήφιση του Ενιαίου Φόρου Ιδιοκτησίας Ακινήτων (ΕΝΦΙΑ). Θα αποτελέσει η περαιτέρω φορολόγηση των λαϊκών τάξεων τον «καταλύτη» της δομικής πλέον αποστοίχισης τους από το κόμμα της Ν.Δ; Σε αυτή την περίπτωση είναι σημαντικός ο ρόλος της μικροαστικής τάξης. Πολλοί βουλευτές της Ν.Δ εκφράζουν φόβους ότι η υιοθέτηση του ΕΝΦΙΑ θα διαρρήξει οριστικά πλέον τους οργανικούς δεσμούς του κόμματος με τα μεσαία και μικροαστικά στρώματα. (βλ. συνέντευξη του βουλευτή της Ν.Δ Μάξιμου Χαρακόπουλου).

 Η άποψη αυτή αποκρύπτει ότι ο μείζον κυβερνητικός εταίρος θα επιδιώξει την οργανική  ενσωμάτωση μίας σημαντικής μερίδας της μικροαστικής τάξης σε εκείνη την κοινωνική συμμαχία που με πολιτικό άξονα το κόμμα της Ν.Δ θα αναλάβει το «δύσκολο» έργο της οικοδόμησης της μεταμνημονιακής Ελλάδας. Η αφήγηση περί του «τέλους των μνημονίων» και της «εξόδου» από την κρίση βοηθούν προς αυτή την κατεύθυνση.

 Ο άλλος άξονας προσεταιρισμού των μικροαστικών τάξεων αφορά την επίκληση του «ανοργάνωτου» κοινωνικού και πολιτικού «χάους» σε περίπτωση που αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας ο ΣΥΡΙΖΑ. Η «εργαλειοποίηση» του πολιτικού και ιδεολογικού λόγου που τείνει προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση συμφύεται οργανικά με τον ρόλο και την λειτουργία των ιδεολογικών μηχανισμών του κράτους (ΜΜΕ).

 Από την άλλη πλευρά ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω μίας συγκεκριμένης πολιτικής τακτικής και στρατηγικής ανάγει σε κύριο επίδικο την «κατάργηση» των μνημονίων και των εφαρμοστικών τους νόμων, κάτι που θα θέσει τις βάσεις για την οικονομική και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Η μεσαία και η μικροαστική τάξη, ήτοι οι ιδιοκτήτες μικρών επιχειρήσεων, στην επιχειρηματολογία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης νοούνται ως η «ραχοκοκαλιά» της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Έτσι, η κοινωνική συμμαχία που θα κληθεί να αναλάβει το έργο της οικονομικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης τις περιλαμβάνει οργανικά και δομικά.

Η κοινωνική διελκυνστίνδα, το προτσές της κοινωνικής κίνησης ανανοηματοδοτεί το όλο πολιτικό γίγνεσθαι.  Το σημαίνον για την εργατική τάξη, εκείνη την τάξη που αντιπαρατίθεται δομικά με την κυρίαρχη αστική τάξη, είναι η οργάνωση της πολιτικής, προγραμματικής και ιδεολογικής ηγεμονίας της. Και η εργατική τάξη έχει μπροστά της το αγωνιστικό ορόσημο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. (ΔΕΘ). Στον αστικό «χώρο» της Θεσσαλονίκης, η εργατική σφαίρα και οι πολιτικές και συνδικαλιστικές συσσωματώσεις της, οφείλουν να διατρανώσουν την αντίθεση τους στην περαιτέρω επιδείνωση των όρων ζωής των εργαζομένων. Η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, η επί τα χείρω αλλαγή και μεταβολή του νόμου για τις απεργίες, που στην ουσία ισούται με τον περιορισμό και την κατάργηση του απεργιακού δικαιώματος, κάτι που θα αποδυναμώσει  έτι περαιτέρω τα συνδικάτα και το συνδικαλιστικό κίνημα, προδιαγράφουν τα σύνθετα καθήκοντα που οφείλουν να φέρουν εις πέρας οι εργαζόμενοι και οι πολιτικοί-συνδικαλιστικοί τους εκπρόσωποι. Και η οργάνωση της αντιηγεμονίας «εγγίζει» το όλο μπλοκ των λαϊκών-καταπιεσμένων τάξεων. Κύρια το προτσές κίνησης της εργατικής σφαίρας, αλλά η  ευρύτερη κοινωνική-ταξική κίνηση προδιαγράφουν το εύρος των πολιτικών εξελίξεων, πέρα και πάνω από τις διαβουλεύσεις των κλειστών γραφείων, που, ερήμην της κοινωνίας και των ζωτικών κοινωνικών αναγκών, «επιλέγουν» από τώρα τον επόμενο πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, σε μία κλασική αντίληψη «από τα πάνω» πολιτικής διαπάλης και φοράς.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Η εσωτερική διαμάχη στο ΠΑΣΟΚ

Επόμενο άρθρο

Η «νέα» φάση της ρατσιστικής βίας