Κυριακή, 26 Απρ, 2026

  • Σε αδιέξοδο οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ και Ιράν, ενώ το Ισραήλ συνεχίζει τις σφαγές σε Λίβανο και Γάζα
  • Ένοπλος άνοιξε πυρ στο δείπνο των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου παρόντος του Τραμπ
  • ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠ/ΚΩΝ Π.Ε. ΗΜΑΘΙΑΣ   : Κατάθεση προβλημάτων στο Νομαρχιακό Τμήμα ΑΔΕΔΥ Ημαθίας
  • Νέα πλήγματα του Ισραήλ στον Λίβανο παρά τη νέα εκεχειρία
  • ΚΚΕ: Οι συμφωνίες Μητσοτάκη και Μακρόν έχουν πυξίδα τα κέρδη των μονοπωλίων ενώ μπλέκουν βαθύτερα τη χώρα στους πολέμους
  • O τζόγος είναι σύμπτωμα σήψης και παρακμής της καπιταλιστικής κοινωνίας
Σε αδιέξοδο οι διαπραγματεύσεις ΗΠΑ και Ιράν, ενώ το Ισραήλ συνεχίζει τις σφαγές σε Λίβανο και Γάζα1 Ένοπλος άνοιξε πυρ στο δείπνο των ανταποκριτών του Λευκού Οίκου παρόντος του Τραμπ2 ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠ/ΚΩΝ Π.Ε. ΗΜΑΘΙΑΣ   : Κατάθεση προβλημάτων στο Νομαρχιακό Τμήμα ΑΔΕΔΥ Ημαθίας3 Νέα πλήγματα του Ισραήλ στον Λίβανο παρά τη νέα εκεχειρία4 ΚΚΕ: Οι συμφωνίες Μητσοτάκη και Μακρόν έχουν πυξίδα τα κέρδη των μονοπωλίων ενώ μπλέκουν βαθύτερα τη χώρα στους πολέμους5 O τζόγος είναι σύμπτωμα σήψης και παρακμής της καπιταλιστικής κοινωνίας6

Το Σχόλιο της Ημέρας

Για την πρόσβαση των παιδιών στα social media

Του Αλέκου Χατζηκωστα * Το πρόβλημα είναι υπαρκτό και παίρνει διαστάσεις. Η κρίση ψυχικής υγείας στα παιδιά παγκοσμίως επιδεινώνεται και έφθασε σε κρίσιμο σημείο, από την «ανεξέλεγκτη εξάπλωση» των μέσων κοινωνικής δικτύωσης , σύμφωνα για παράδειγμα με έκθεση της οργάνωσης για τα δικαιώματα των παιδιών «KidsRig... Περισσότερα

Για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα

από Η Άλλη Άποψη
Για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα

Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης, υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

Τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται από την ημέρα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, στο Κερατσίνι, τον Σεπτέμβριο του 2013, από τον Γιώργο Ρουπακιά, μέλος της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής.. Μία δολοφονία η οποία προσδιορίζει το εύρος της ασκούμενης νεοναζιστικής-Χρυσαυγίτικης βίας, την ιδεολογία των 'εκκαθαρίσεων' στο χώρο και στο χρόνο, την ίδια την επιδίωξη της επιτόπιας 'κατάληψης' & σήμανσης του χώρου διαμέσου της άσκησης φυσικής-θανατηφόρας βίας..

Τα τάγματα εφόδου της νεοναζιστικής οργάνωσης, δύνανται να συμβολίσουν την προσίδια 'μυθολογία' της 'μητρικής' οργάνωσης, νοηματοδοτώντας και 'ενσαρκώνοντας' τον πολιτικό-ιδεολογικό λόγο ως 'απο-κοπή', επιδιώκοντας να αναγνωρίσουν & να 'οικειοποιηθούν' παράλληλα τον στρατηγικό 'ζωτικό χώρο' της πόλης: χώρος που 'αναφέρει' & αναφέρεται στη Χρυσή Αυγή, που 'ανήκει' στη Χρυσή Αυγή, σε μία ακτίνα δράσης η οποία εκ-βάλλει στις 'σιωπές' του χώρου, λειτουργεί ως διαμεσολαβημένη οριακότητα, ως ο τόπος της συμβολικής και μη 'εκτόπισης': 'Αναρχικοί και μπολσεβίκοι, αυτή η γη δεν σας ανήκει', όπως διακηρύσσει το περιώνυμο Χρυσαυγίτικο σύνθημα, σύνθημα η γλώσσα (ο 'αντεστραμμένος 'αντι-κομμουνισμός-αντι-αναρχισμός), του οποίου συναρθρώνει την φαντασιακή γη του 'εθνικού αίματος', με την ίδια την δυνατότητα και την βίαιη δράση για την 'εκτόπιση' των πολύσημων 'εχθρών' αυτού του αίματος: αυτή η γη δεν τους 'ανήκει', υπό το πρίσμα μίας γλώσσας που 'κραυγάζει' ρατσιστικά-μιλιταριστικά συνθήματα, την ίδια στιγμή που 'σωπαίνει' στοχεύοντας & προχωρώντας (ως ίδια και άλλη βίαιη πράξη) στη φόνευση του 'ακαριαίου εχθρού'..

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, αυτού που ανήκει στην κατηγορία του μη-οικείου, αυτού που δύναται να βρεθεί στο ιδιαίτερο & αδιόρατο 'μη', καθώς και στην οριακότητα μεταξύ ζωής και επώδυνου θανάτου, ενέχει τα χαρακτηριστικά ενός ιδιαίτερου Χρυσαυγιτισμού της αξίωσης: της αξίωσης της ίδιας της 'ξενότητας' του άλλου, πολιτικής-ιδεολογικής, όπως βέβαια και φυλετικής.. Η βία διαχέεται, 'συσπάται' σε κομμάτια, σε εικόνα ενός γίγνεσθαι που 'χάνεται' και 'αναγεννάται'..

Το 'βέβηλο' δύναται να αρθεί εντός του 'αστερισμού' της πρωταρχικά 'σεσημασμένης' δράσης, εντός της προσίδιας και 'πρωτεϊκής 'μήτρας' ('matrix') η οποία αναπαριστά & αναπαράγει ταυτόχρονα το υπόδειγμα: το υπόδειγμα του ιδιότυπου 'μαύρου' μαχητή-'φαντάσματος' που περιδιαβαίνει τους χώρους της πόλης για να 'μυήσει' και για να 'τιμωρήσει', να 'κολάσει' την διάστικτη γλώσσα του 'εχθρού', για να προβάλλει την 'χαραυγή' διαμέσου του αίματος: διαμέσου αυτού που περιμένει τους ποικιλώνυμους 'εχθρούς'-'υπεύθυνους'..

Στις συνδηλώσεις του λόγου και των πρακτικών της Χρυσής Αυγής, ο Παύλος Φύσσας, (η δολοφονία του προσδιορίζεται και ως νεοναζιστική απεύθυνση) ο 'νέος Εβραίος', ανήκει στη 'μη γη' του.. Η φόνευση του, εκείνον τον Σεπτέμβριο του 2013, αναδεικνύει τους όρους, της, κατά τον Αλαίν Μπαντιού, 'εν-τόπισης' ('localisation'): μία 'εν-τόπιση' η οποία, εντός του κοινωνιο-περιβάλλοντος της οικονομικής-κεφαλαιοκρατικής κρίσης, προβάλλει & εκφράζει το νεοναζιστικό 'μύθο', την επιδίωξη εγκαθίδρυσης των 'ζωνών' μετουσίωσης και πραγμάτωσης της επάλληλης 'δυστοπίας'..

Είναι η 'εν-τόπιση' που αναδεικνύει το απόθεμα της ασκούμενης 'θανατο-πολιτικής', τις εκφάνσεις της λαϊκής-κοινωνικής συν-συστράτευσης μαζί της..

Η 'σιωπηλή', για τα ΜΜΕ, δολοφονία του Πακιστανού μετανάστη εργαζόμενου Σαχζάτ Λουκμάν, από οπαδούς της Χρυσής Αυγής, 'κοινωνεί' την αλήθεια για το Χρυσαυγίτικο 'είναι' στο πρόσωπο του Παύλου Φύσσα..

Σε αυτό το σημείο επέρχεται η εγκάρσια διά-ρρηξη: οι 'νεκροί καθίστανται φαντάσματα'' (Walter Benjamin), 'εκτινάσσονται' & 'ομιλούν' δια της πράξης και του εύρους της, παραπέμπουν στο Χρυσαυγίτικο σεσημασμένο..

Παραπέμποντας στον Ερνστ Μπλοχ, θα αναφέρουμε πως η νεοναζιστική 'τεχνολογία' της πολιτικής-ρατσιστικής βίας, συνιστά την ιδιότυπη όσο και ιδιαίτερη 'μηχανή κατοίκησης' της.

Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης' εφαρμόζεται στο πεδίο του κοινωνικού, στον περιώνυμο δρόμο, στην εφαρμοσμένη ''αισθητικοποίηση'' (Walter Benjamin) καθώς και στη ''φυλετικοποίηση'' της πολιτικής, στη βιολογία του 'ανόθευτου' αίματος, στη γη των 'μύθων'.. Ο 'νέος' και παλαιός Εβραίος (η ανά-κληση του 'φορτισμένου' αντισημιτισμού-) πρέπει να εξοντωθεί, να 'εκ-τοπιστεί' από τον τόπο και τον χώρο των μείζονων και ελασσόνων 'αφιερώσεων'. .

Όπως τονίζει ο Σάββας Μιχαήλ στη διεισδυτική του μελέτη με τίτλο 'Η Φρίκη μιας Παρωδίας. Τρεις ομιλίες για τη Χρυσή Αυγή': «Και ο καθαυτό, ο αρχετυπικός Υπάνθρωπος δεν είναι άλλος από τον Εβραίο, το μη αφομοιώσιμο ον, φανερά ή αδιόρατα αποκλεισμένο μέσα στους πόρους των ταξικών κοινωνιών- και εκθλίβεται σε κάθε κρίση αυτών των κοινωνιών».

Εντός της οικονομικής κρίσης, της πολιτικής της διαχείρισης και της κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης, η Χρυσή Αυγή προσιδιάζει στους τύπους της κοινωνικής απεύθυνσης, (της απεύθυνσης στις πληττόμενες μερίδες του μπλοκ των λαϊκών - υποτελών τάξεων στην ενεργοποίηση ρηγμάτων-ρηγματώσεων, στην 'εμβάπτιση' στα νάματα του Φετιχισμού της σχεδόν απόλυτης πράξης.. Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα μας καλεί να παραμείνουμε ενεργού ενάντια και ενώπιον του Χρυσαυγίτικου-νεοναζιστικού αποθέματος του κινδύνου..

Για τον Παύλο, τον Σαχζάτ, όλους όσοι, μετανάστες, συνδικαλιστές, ακτιβιστές, ομοφυλόφιλοι & αμφιφυλόφιλοι υπέστησαν το 'όνομα', το 'καθεστώς αλήθειας' της νεοναζιστικής βίας, της σύζευξης-συνύφανσης λεκτικής-ενσώματης βίας, εκεί όπου όπως γράφει ο ποιητής Paul Celan, «με όλα όσα υπάρχουν στο χώρο αυτό κι ακόμα χωρίς μιλιά».

H οντολογία του νεοναζιστικού πράττειν δύναται να 'εδαφικοποιηθεί' την έκταση της βίας, τους προσίδιους συμβολισμούς της κοινωνικής 'καθαρότητας'..

Όπως ανέφερε ο Λεβ Νταβιντόβιτς Μπρονστάιν Τρότσκι στο σημαντικό δοκίμιο του με τίτλο 'Τι είναι ο Εθνικοσοσιαλισμός': «Αν ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις, οι δρόμοι του Τρίτου Ράιχ είναι στρωμένοι με σύμβολα».

Η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή αναπαράγει τους συμβολισμούς της 'πρωταρχικής' κοινότητας, το ίδιο το αίμα & την κοινότητα του αίματος ως 'ζωτικό χώρο'..

Το σημαίνον της ασκούμενης νεοναζιστικής βίας διαχέει τις πλαισιώσεις των συμβολισμών.. Στη μνήμη του Παύλου, τέσσερα χρόνια μετά, η αντιφασιστική-αντιναζιστική δια-πάλη πρέπει να συνεχιστεί...

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα, το 'τραύμα' στην ιστορία, η ίδια η ανάδειξη της νεοναζιστικής 'θανατοπολιτικής', οι 'ενσαρκώσεις' ενώπιον της ιστορίας που είναι οι προσδοκίες του νεκρού, των νεκρών, του Παύλου του Σαχζάτ, η σπαρακτική υπόμνηση της Ηλέκτρας, από το 'Hamletmaschine' του Heiner Müller: «Εδώ Ηλέκτρα. Στην καρδιά του σκότους. Κάτω από τον ήλιο των βασανιστηρίων. Προς τις μητροπόλεις του κόσμου. Στο όνομα των θυμάτων. Αδειάζω όλο το σπέρμα που δέχτηκα. Μετατρέπω το γάλα των μαστών μου σε θανάσιμο δηλητήριο. Ανακαλώ τον κόσμο που γέννησα. Πνίγω τον κόσμο που γέννησα ανάμεσα στα σκέλια μου. Τον θάβω μες στην ντροπή μου. Κάτω η ευτυχία της υποταγής. Ζήτω το μίσος, η περιφρόνηση, η εξέγερση, ο θάνατος. Όταν με τα χασαπομαίχαρα στα χέρια θα διασχίζει τις κάμαρες σας, θα γνωρίσετε την αλήθεια».

Η γλώσσα ενσκήπτει στο πεδίο του κοινωνικού, στο χώρο της Αθήνας,  η ‘Ηλέκτρα’-γλώσσα, η ‘Ηλέκτρα’-Παύλος, η σπαρακτική γλώσσα της ρίζας που αποκόπτει και αποκόπτεται..

Και στο σημείο της τομής, ενσκήπτει ο Ριτσικός ποιητικός λόγος από το 'Τερατώδες Αριστούργημα': «Και δες το χέρι μου είπε είναι αγιασμένο σε μιαν ένθεη όραση από τη μνήμη των γυμνών σωμάτων που μ' ευλάβεια τάχει περπατήσει στους αιώνες των αιώνων έτσι να κάνω μια μικρή χειρονομία σου χτίζω έναν άνθρωπο όρθιον ή πλαγιασμένον μ' ένα ποτήρι πλάϊ του και μια κόκκινη κάλτσα ή το Νεοπτόλεμο σιμά στο Φιλοκτήτη με τα πλούσια μαλλιά του νοτισμένα απόνα λυπημένο ναυτικό τραγούδι ή την Ισμήνη να κοιτάει στη σκοτεινή τζαμόπορτα το κέρινο εκμαγείο της Αντιγόνης ή τη Χρυσόθεμη να ξαναβάζει στη θέση του το γαλανό βγαλμένο μάτι της κούκλας ή το μικρό σκαντζόχοιρο που τρύπωσε και σκάβει τρύπες στο ροδώνα του Έλιοτ».

Στις απολήξεις της δίκης της Χρυσής Αυγής, ο «ροδώνας του Έλιοτ», ήτοι η συμβολική και μη αντιφασιστική-αντιναζιστική μνήμη.  Πίσω & ενώπιον της δολοφονίας, το εμπράγματο ‘είναι’ της Χρυσής Αυγής. Tα βλέμματα πρέπει να είναι στραμμένα και στη δίκη της  οργάνωσης  που λαμβάνει χώρα αυτήν την περίοδο.

Αναφέρεται στο: Μιχαήλ Σάββας, ‘Heimat- Η ανέστια Εστία, ή Ένας περίπατος στο Gezi Park μαζί με τους Ernst Bloch, Walter Benjamin και Alain Badiou’, στο: Μιχαήλ Σάββας, (επιμ.), ‘Homo Liber. Δοκίμια για την Εποχή, την Ποίηση και την Ελευθερία’, Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα, 2016, σελ. 317.

Αναφέρεται στο: Μιχάλη Σάββας, ‘Heimat…ό.π., σελ. 314.

Βλέπε σχετικά, Μιχαήλ Σάββας, ‘Η Φρίκη μιας Παρωδίας – Τρεις ομιλίες για τη «Χρυσή Αυγή», Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα, 2012, σελ. 20. Το νεοναζιστικό διακύβευμα-επίδικο σχετίζεται με την δυνατότητα ‘άρσης’ & ‘εκ-βολής’ του σύγχρονου και κοινωνικά ‘αδύναμου’ Εβραίου που δύναται να είναι το μεταναστευτικό υποκείμενο, ο ιδεολογικός ‘εχθρός’, ο ομοφυλόφιλος.

Βλέπε σχετικά, Μιχαήλ Σάββας, ‘Auschwitz: Το Πραγματικό – Οι Κώδικες του Γιώργου Λαζόγκα, στο: Μιχαήλ Σάββας, (επιμ.), ‘Homo Liber. Δοκίμια για την Εποχή, την Ποίηση και την Ελευθερία’, Εκδόσεις Άγρα, Αθήνα, 2016, σελ.97.

Βλέπε σχετικά, Τρότσκι Λέον, ‘Η πάλη ενάντια στον Φασισμό στη Γερμανία’, Μετάφραση: Πίττας Κώστας & Πετράκος Χρήστος, Εκδόσεις Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, Αθήνα, 2000.

Που ‘αναπαρήχθη’ ιδεολογικά και σε τμήματα κρατικών-κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους, στα σώματα ασφαλείας, εκεί όπου συγκροτήθηκε το ευρύτερα πολιτικό-ιδεολογικό εύρος της διασφάλισης της τάξης και της εθνικής ασφάλειας.. Όπως αναφέρει ο Κωστής Παπαϊωάννου: «Ειδικά εντός της ΕΛ.ΑΣ αναπτύχθηκαν και έχουν μείνει ως σήμερα αδιερεύνητοι και ατιμώρητοι πυρήνες με ισχυρές ενδείξεις συνεργασίας με τη Χ.Α. Δεν μιλάμε μόνο για νεοναζιστικά σταγονίδια στην αστυνομία, αλλά και για αστυνομικές ομάδες εντός της Χ.Α». Επρόκειτο για μία διαδικασία ώσμωσης, ανάπτυξης ‘πυρήνων’ δράσης γύρω και από την πρόσληψη της έννοιας του ‘πληττόμενου’ και του ‘πανταχόθεν βαλλόμενου’ έθνους.. Σε αυτό το πλαίσιο, η θεσμική καταστολή, ήτοι η άσκηση της από μονάδες & τμήματα των σωμάτων ασφαλείας, τμήματα ευεπίφορα στον πολιτικό-ιδεολογικό λόγο της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής  εναλλάσσονται με  και μετατοπίζουν τους όρους της ασκούμενης νεοναζιστικής, ρατσιστικής, σωματικής βίας.. Oι ίδιες οι αστυνομικές ομάδες εντός Χρυσής Αυγής έλκονται από τον ιδιαίτερο «φετιχισμό» της από-τροπής,  της και πάντα φυσικής επαφής με τον πολύσημο ‘εχθρό’, σε ένα πεδίο όπου η ιδεολογία, ο λόγος περί μείζονος, έκτακτης & κρατικής ανάγκης, τέμνεται.. Βλέπε σχετικά, Παπαϊωάννου Κωστής, ‘Χρυσή Αυγή: απόντες και φοβισμένοι. Επιτακτική η ανάγκη για θεσμικό αναστοχασμό και αυτοκριτική’, left.gr, 27/09/2017.

Αναφέρεται στο: Μιχαήλ Σάββας, ‘Ο Angelus Novus στον καιρό της Μεγάλης Ύφεσης…ό.π., σελ. 63.

Βλέπε σχετικά, Ρίτσος Γιάννης, ‘Το Τερατώδες Αριστούργημα (απομνημονεύματα ενός ήσυχου ανθρώπου που δεν ήξερε τίποτα)’, Ποιητική συλλογή ‘Γίγνεσθαι’, Εκδόσεις Κέδρος, Αθήνα, 1998, σελ. 391.

Έχει διαβαστεί 752 φορές

Σχόλια

  • Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.
 
Παρακαλώ περιμένετε...

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Αναζήτηση

Γλυκιά γιασεμιά μου

advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement

Με ένα κλικ στο κανάλι μας στο Yutube!

advertisement

Το βιβλιοχαρτοπωλείο «ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ» κοντά σας με υπηρεσία Delivery!

advertisement

Ημερολόγιο

Ποιός είναι online

Έχουμε online 459 επισκέπτες και 0 μέλη.