Για τις διαδηλώσεις στο Λονδίνο.

Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης, υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

Οι πρόσφατες κινητοποιήσεις που έλαβαν χώρα στο Λονδίνο οργανώθηκαν από την Συνομοσπονδία Εργατικών Συνδικάτων (Τrade Unions Congress). Οι εργαζόμενοι που διαδήλωσαν στους δρόμους της Βρετανικής μεγαλούπολης απαίτησαν μετ’ επιτάσεως την αύξηση των μισθών τους. Η κινητοποίηση των Βρετανικών συνδικάτων και των εργαζομένων όρισαν και προσδιόρισαν, μία δεδομένη «χρονική» στιγμή, τον αστικό «χώρο». Σε αυτό το ιδιαίτερα φορτισμένο πλαίσιο, ο αστικός «χώρος» επικαθορίζεται από τις εργατικές διεκδικήσεις, καθότι το βασικό διακύβευμα (αύξηση μισθών) συμφύεται οργανικά με τον βασικό στόχο που είναι η βελτίωση των όρων ζωής του λαϊκού-εργατικού μπλοκ.  Η «κίνηση» των Βρετανών εργαζομένων τέμνει και ανατέμνει την κοινωνική δομή, δίδοντας ποιοτικό «βάθος» στην σύγκρουση και στον καταμερισμό εργασίας μεταξύ κεφαλαίου-εργασίας. Το άμεσο εργατικό πράττειν διαμεσολαβεί και επενεργεί και στο πολιτικό εποικοδόμημα, δημιουργώντας τις συνηχήσεις εκείνης της μαζικής εργατικής διεκδίκησης που απευθύνεται με μαζικούς κοινωνικούς όρους στην κυβέρνηση, ζητώντας (απαιτώντας) αύξηση μισθών. Το βασικό επίδικο και διακύβευμα ανάγεται στο πεδίο του κοινωνικού, διαμεσολαβεί επιμέρους στοχεύσεις και επίδικα και απευθύνεται προς την κυβέρνηση συνασπισμού Συντηρητικών-Φιλελεύθερων.  Ουσιαστικά, η αποκρυστάλλωση των στόχων του Βρετανικού Εργατικού Κινήματος στο πεδίο του αστικού «χώρου», ανατέμνει το πλαίσιο των κυβερνητικών πολιτικών, ακριβώς διότι οι κυβερνητικές πολιτικές εγγράφουν τα χαρακτηριστικά της προσίδιας κοινωνικής ισχύος του άρχοντος αστικού συγκροτήματος εξουσίας. Σε μία χώρα με παράδοση ισχυρού εργατικού συνδικαλισμού, τα εργατικά συνδικάτα επιδιώκουν να αναδιαμορφώσουν τους όρους μίας ισχυρής εργατικής παρέμβασης. Στη Μεγάλη Βρετανία, στη χώρα-κοιτίδα της Βιομηχανικής Επανάστασης, αναδύθηκαν, διαμορφώθηκαν και αποκρυσταλλώθηκαν τα χαρακτηριστικά εκείνα που προσδιορίζουν τον κεφαλαιοκρατικό τρόπο παραγωγής. Όπως αναφέρει ο Νίκος Πουλαντζάς, «το ταξικό χαρακτηριστικό αυτής της επαναστατικής διαδικασίας, (σ.σ: στη Μεγάλη Βρετανία) και ειδικά της επανάστασης του 1640, συνίσταται στο ότι σημειώνει, καθαρά το ξεκίνημα της διαδικασίας εγκαθίδρυσης της κυριαρχίας του Κ.Τ.Π. (σ.σ: Κεφαλαιοκρατικός Τρόπος Παραγωγής) μέσω της κεφαλαιοποίησης της γαιοπροσόδου. Πρόκειται εδώ για μια χαρακτηριστική περίπτωση όπου διαπιστώνουμε το συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας των γαιοκτημόνων που ιδιοποιούνται γαιοπρόσοδο. Η Επανάσταση του 1640, και η καμπή της του 1688 σημειώνουν ακριβώς τις αρχές του μετασχηματισμού ενός μέρους της τάξης των φεουδαρχών ευγενών σε τάξη κεφαλαιοκρατική».[1]  Ως εκ τούτου, αναδύθηκε και μία ισχυρή, ποσοτικά και «ποιοτικά» εργατική τάξη, η οποία και δραστηριοποιήθηκε προς την κατεύθυνσης της βελτίωσης των όρων κοινωνικής αναπαραγωγής της. Τα εργατικά συνδικάτα, ευρύτερα το συνδικαλιστικό κίνημα κινήθηκαν προς την κατεύθυνση της μεταβολής του δεδομένου κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού, όχι όμως προς την άμεση κατεύθυνση ενός δομικού και «ολικού» κοινωνικού μετασχηματισμού, αλλά κύρια προς την κατεύθυνση μίας «μερικής» μεταβολής των όρων κοινωνικής αναπαραγωγής της εργατικής τάξης.

 Τα εργατικά συνδικάτα ως συσσωματώσεις εκπροσώπησης και συνάρθρωσης των άμεσων συμφερόντων των εργαζομένων έτειναν να αλλάζουν, να μεταβάλλουν τις μορφές και τον τρόπο της κοινωνικής σύγκρουσης με την άρχουσα τάξη. Και στη Μεγάλη Βρετανία, τα εργατικά συνδικάτα νοούνται ως προπομποί της εμφάνισης και της αποκρυστάλλωσης εργατικών πολιτικών κομμάτων τα οποία  θα «δράσουν» στο κοινωνικό και πολιτικό εποικοδόμημα. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Βρετανικού εργατικού κόμματος (Labour Party). To εργατικό κόμμα προήλθε μέσα από την ευρύτερη κοινωνική-συνδικαλιστική «μήτρα», οπότε δεν θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί πως αποτελεί (αποτελούσε) προϊόν άμεσων κοινωνικών-συνδικαλιστικών διεργασιών που αναζητούσαν τρόπους πλέριας κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης.  Η κοινωνική «γένεση» μίας εργατικής πολιτικής συσσωμάτωσης (Labour Party) αντανακλά την προσίδια πολιτική μορφή που έλαβε η προσπάθεια «ολικής»  οργάνωσης της εργατικής τάξης. Σε ένα δεύτερο επίπεδο αντανακλά την κοινωνική ισχύ μίας εργατικής τάξης που επενεργούσε στον δομικό συσχετισμό δύναμης μεταξύ κεφαλαίου-εργασίας. Το εργατικό κόμμα αποτελεί την πολιτική αποκρυστάλλωση της Βρετανικής εργατικής τάξης, γινόμενο «πράξη» ακριβώς μέσω της «εγγραφής» στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της δράσης των εργατικών συνδικάτων. Σήμερα βέβαια, το εργατικό κόμμα (Νew Labour Party) έχει άρει τα θεμελιώδη εκείνα χαρακτηριστικά που προσδιόρισαν την συγκρότηση, την οργανωτική του ανάπτυξη και την ιδεολογική του αυτοτέλεια.  Οι σημερινές κινητοποιήσεις των Βρετανών εργαζομένων και των εργατικών συνδικάτων «ενσταλάζουν» και εγχαράσσουν  στο πεδίο του κοινωνικού το θεμελιώδες δομικό στοιχείο που συμβάλλει στην κοινωνική αναπαραγωγή της εργατικής τάξης: τον βασικό μισθό. Η περαιτέρω συμπίεση του, καθώς και ο «υλικός μετασχηματισμός» του σε γλίσχρο επίδομα διαχείρισης του «ζην» που μόνο κατ’ ευφημισμόν ονομάζεται μισθός μεταβάλλει επί τα χείρω τους όρους της καθημερινής διαβίωσης του λαϊκού-εργατικού μπλοκ. Η σταδιακή απώλεια μίας συγκεκριμένης ταξικής «υλικότητας» (μισθός) συντείνει στην περαιτέρω δομική ισχυροποίηση του αστικού συνασπισμού εξουσίας, καθότι επιτελείται μία διαδικασία αντίστροφης κοινωνικής και οικονομικής φοράς: η σταδιακή απώλεια της εργατικής «υλικότητας» και του εργατικού προσδιορισμού, (που πλέον νοείται ως δομικός εργατικός υποπροσδιορισμός), ισούται με την αποκρυστάλλωση στο πεδίο του κοινωνικού, ήτοι στο πεδίο συγκέντρωσης της κοινωνικής ισχύος, ενός αστικού υπερπροσδιορισμού που καθορίζει και επικαθορίζει το πλαίσιο της αναπαραγωγής μίας συνολικής κοινωνικής «ολότητας». Και αυτό συμβαίνει σε όλο τον «ανεπτυγμένο» κόσμο αντανακλώντας τις συνέπειες και την διαχείριση της βαθιάς οικονομικής κρίσης. Και οι Βρετανοί εργαζόμενοι διεκδίκησαν και διεκδικούν αύξηση μισθών, σε συνδυασμό με τον διεύρυνση και τον «εμπλουτισμό» του κράτους πρόνοιας, που, και στη Μεγάλη Βρετανία, πνέει τα λοίσθια.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

ΣΥΡΙΖΑ και Ευρώπη.

Επόμενο άρθρο

Γιώργος Ξ. Τροχόπουλος: Τι συμβαίνει επιτέλους στον Συνεταιρισμό Φαρμακοποιών Ημαθίας – Πέλλας;