Τι λογής υπερήφανη εξωτερική πολιτική;

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Είναι γεγονός ότι χρόνια η εξωτερική μας πολιτική-στενά δεμένη με της εσωτερική πολιτική-κάθε άλλο παρά περήφανη ήταν. Άλλωστε τι λογής περηφάνια μπορούσε να νοιώσει κάποιος, όταν εκτός από την…πείνα του είχε και τις διαρκείς «γονυκλισίες» στους ξένους «συμμάχους» μας από μέρους των κυβερνήσεων που φυσικά είχαν την «χαρά» και της συναπόφασης στα διάφορα «διεθνή φόρα» της Ε.Ε, του ΝΑΤΟ κ.α

Σήμερα η νέα συγκυβέρνηση μιλάει για πολυδιάστατη και περήφανη εξωτερική πολιτική, όμως κορμός της είναι οι επικίνδυνες αποφάσεις της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, οι σχέσεις με τις ΗΠΑ, και τα όποια ανοίγματα γίνουν π.χ. προς τη Ρωσία, την Κίνα.

Ο ισχυρισμός» ότι η συγκυβέρνηση θα αλλάξει το τοπίο μέσα στις κυριολεκτικά λυκοσυμμαχίες δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Αυτό αποδείχτηκε πρόσφατα με τη στάση της κυβέρνησης και του υπουργού Εξωτερικών στην έκτακτη σύνοδο της ΕΕ για την Ουκρανία. Αρχικά, λεονταρισμοί για διαδικαστικά ζητήματα, αλλά στην πράξη ομόφωνη απόφαση για παράταση των κυρώσεων που έχει επιβάλει. Η παλιά αντίληψη της «ανανεωτικής αριστεράς» για την «υπονόμευση-αλλαγής τους εκ των έσω» δεν έχει εφαρμοστεί ποτέ και πουθενά. Το αντίθετο πάντα συνέβαινε. Δηλαδή την ενσωμάτωση των όποιων «σκιρτημάτων» στα γρανάζια των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών…

Τα ζητήματα για τη νέα κυβέρνηση είναι συγκεκριμένα:

Τι θα κάνει με τις αμερικανονατοϊκές βάσεις στη χώρα μας;

Τι θα κάνει με τα Ελληνικά στρατεύματα και πλοία που βρίσκονται εκτός συνόρων;

Τι θα κάνει με τα διάφορα στρατηγεία του ΝΑΤΟ και τα Κέντρα «συνεκπαίδευσης» που βρίσκονται στην χώρα μας;

Τι θα κάνει με τις περίφημες «αμυντικές δαπάνες» ;

Εάν δεν πράξει αυτά που τόσα χρόνια το λαϊκό κίνημα πάλευε και το στρίψει «στο καλαματιανό» επικαλούμενη διάφορες δικαιολογίες ή στο όνομα του «ρεαλισμού» τότε οι διακηρύξεις για αξιοπρέπεια και περηφάνια «πάνε περίπατο»…

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Μια άλλη πλατεία

Επόμενο άρθρο

O ΣΥΡΙΖΑ και η «υλικότητα» των συμφερόντων