Με αφορμή νέους (όχι τυχαίους) γύρους αντικομμουνισμού

Με διάφορες αφορμές και σε διάφορες εκδοχές το τελευταίο διάστημα αναμοχλεύεται ένας νέος γύρος αντικομμουνιστικής προπαγάνδας.

1. Ξεκινάμε από τα 90 χρόνια από τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο - έχουμε αναφερθεί και σε προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας για εκδόσεις που εξισώνουν ουσιαστικά τους φασίστες του Φράνκο με τους κομμουνιστές μαχητές - και ιδιαίτερα τον ρόλο της ΕΣΣΔ και του Κομμουνιστικού Κόμματος σε αυτόν. Η ΕΣΣΔ ήταν το μοναδικό κράτος που στήριξε υλικά την κυβέρνηση του «Λαϊκού Μετώπου» στην Ισπανία, την ίδια ώρα που όλα τα άλλα «δημοκρατικά» αστικά κράτη αρνούνταν πεισματικά κάθε βοήθεια και εμπλοκή. Παρ' όλα αυτά, η ιστορική διαστρέβλωση θέλει την ΕΣΣΔ να «προδίδει» τους Ισπανούς «δημοκράτες» και να τους εγκαταλείπει στα χέρια των φασιστών. Αυτά λέγονται ταυτόχρονα με την προσπάθεια εξίσωσης των κομμουνιστών και φασιστών που προαναφέραμε, εμφανίζοντας μια «δημοκρατική» Ισπανία να βρίσκεται ανάμεσα στους φασίστες που απειλούν να την ανατρέψουν και τους κομμουνιστές που την υπονομεύουν «από τα μέσα» για να υπηρετήσουν τους σκοπούς της ΕΣΣΔ και του Στάλιν.

2. Είναι η «επέτειος» της 23ης Αυγούστου από την υπογραφή του Συμφώνου Ρίμπεντροπ - Μολότοφ το 1939 και την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον χορό της αντικομμουνιστικής προπαγάνδας τον σέρνει η κυβέρνηση της ΝΔ, με ειδικό ρόλο σε αυτό του κυβερνητικού εκπροσώπου Π. Μαρινάκη, που με κάθε ευκαιρία - όπως γράψαμε και στον προχθεσινό «Ριζοσπάστη» - δίνει τροφή για να τεκμηριωθεί η ταύτιση του ναζισμού με τον κομμουνισμό ως δύο «ολοκληρωτικές ιδεολογίες» που απείλησαν την αστική δημοκρατία στην Ευρώπη. Η ιστορική παραχάραξη αγνοεί όλη τη δεκαετία του 1930, το Σύμφωνο του Μονάχου, όπου ουσιαστικά οι «δημοκρατίες» άνοιξαν στον Χίτλερ τον δρόμο προς τα ανατολικά, τις επανειλημμένες προσπάθειες της ΕΣΣΔ για σύναψη αντιχιτλερικού συνασπισμού, το γεγονός ότι και στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο των «δημοκρατιών» και όχι μόνο των φασιστικών αστικών κρατών δυνάμωνε ο αντικομμουνισμός και προετοιμαζόταν το χτύπημα στην ΕΣΣΔ, τη στάση της ηγεσίας της Πολωνίας, που μέχρι το «παρά πέντε» διαπραγματευόταν με τον Χίτλερ για μια κοινή αντισοβιετική εκστρατεία, κ.ά.

3. Είναι η αναφορά στις λεγόμενες «σταλινικές εκκαθαρίσεις» της δεκαετίας του 1930, για τις οποίες η δίκη των Ζινόβιεφ και Κάμενεφ τον Αύγουστο του 1936 θεωρείται αφετηριακό γεγονός. Τα γεγονότα της περιόδου 1936 - 1939 αξιοποιούνται για να τεκμηριωθεί η «αντιδημοκρατική φύση» της ΕΣΣΔ, ιδιαίτερα υπό την ηγεσία του Στάλιν, να εμφανιστεί ως ένα παρανοϊκό «κυνήγι μαγισσών». Και, βέβαια, δίνουν και παίρνουν εκτιμήσεις και νούμερα για τον αριθμό των διωχθέντων, που ξεπερνάνε κάθε φαντασία και πραγματικότητα. Η ιστορική παραχάραξη εδώ αγνοεί παντελώς τι περίοδος ήταν η δεκαετία του 1930, η δεύτερη δεκαετία της σοβιετικής εξουσίας. Δηλαδή το γεγονός ότι επρόκειτο για μια περίοδο όξυνσης της ταξικής πάλης στο εσωτερικό της χώρας. Ανεξάρτητα από αδυναμίες, κενά, λάθη και σοβαρές παραβιάσεις που υπήρξαν - και σε έναν βαθμό αναγνωρίστηκαν από τη σοβιετική ηγεσία - η ουσία είναι ότι στη σοβιετική κοινωνία διεξαγόταν σκληρή ταξική πάλη ανάμεσα σε δυνάμεις που προωθούσαν την επέκταση των σοσιαλιστικών σχέσεων και δυνάμεις που αντιδρούσαν σε αυτή. Η διαπάλη αυτή εκφράστηκε και μέσα στο Κόμμα, στην αντιπαράθεση με διάφορα οπορτουνιστικά ρεύματα. Ειδικά σε συνθήκες προετοιμασίας του ιμπεριαλιστικού πολέμου (με τον στόχο διάλυσης της ΕΣΣΔ να βρίσκεται στην ατζέντα όλων των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων), η αντιπαράθεση αυτή πήρε χαρακτηριστικά μάχης ζωής ή θανάτου.

4. Ειδική αφορμή για αντικομμουνιστική επίθεση αποτελεί και η επέτειος των 80 χρόνων από την ίδρυση του ΔΣΕ, που κορυφώνεται τον προσεχή Οκτώβρη, και έτσι ξαναθυμήθηκαν τη φιλολογία του «κονσερβοκουτιού» και των «κατσαπλιάδων». Σε αυτήν την προσπάθεια συντονίζονται φασίστες που ξαναπροβάρουν κουστούμι για να μπουν στο προσκήνιο του αστικού πολιτικού συστήματος, με την ανοχή και στήριξη διαφόρων επίσημων και ανεπίσημων αστικών θεσμών και μηχανισμών. Συντονίζονται επίσης διάφορες γραφίδες που κινούνται στον χώρο του «αστικού εκσυγχρονισμού» και της σοσιαλδημοκρατίας, επιστρατεύοντας τα περί «προδοσίας του ΚΚΕ», τις «υπενθυμίσεις» ότι ο ΔΣΕ ηττήθηκε. Βασικό ζήτημα είναι η επίθεση στην προσπάθεια του ΚΚΕ και της ΚΝΕ να αναδείξουν αυτόν τον αγώνα ως κορυφαία στιγμή της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, να αναδειχθεί ο ηρωισμός του, να βγουν διδάγματα για το σήμερα και το αύριο. Συγκεντρώνει εύλογα τα πυρά, επειδή αφορά την περίοδο μετά το τέλος ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου, όταν η ένοπλη εργατική - λαϊκή πάλη αμφισβήτησε ανοιχτά την αστική εξουσία στη χώρα, και αυτό είναι πραγματική παρακαταθήκη για τους αγώνες του μέλλοντος.

5. Δεν μπορούμε να μην ξεχωρίσουμε ορισμένες παρεμβάσεις γι' αυτά τα ζητήματα οι οποίες γίνονται από τον χώρο του οπορτουνισμού και της σοσιαλδημοκρατίας. Ειδικά αναφερόμαστε σε δύο άρθρα - το ένα συνέχεια του άλλου - που δημοσιεύτηκαν στην ΕΦΣΥΝ. Υπενθυμίζουμε ότι πρόκειται για έντυπο με παράδοση στον χώρο της σοσιαλδημοκρατίας και του οπορτουνισμού, που σήμερα, ιδιαίτερα με το νέο ιδιοκτησιακό καθεστώς της - την αγορά από τον γνωστό εφοπλιστή επιχειρηματία Μελισσανίδη - αποτελεί κι αυτή μία από τις εφημερίδες που συντάσσονται με το εγχείρημα του κόμματος Τσίπρα. Πρόκειται δηλαδή για εφημερίδα που παρεμβαίνει στην όλη διαδικασία αναμόρφωσης της σοσιαλδημοκρατίας και της λεγόμενης κεντροαριστεράς, στην προσπάθεια ενίσχυσης ενός νέου γύρου αυταπατών, ψευδαισθήσεων και εγκλωβισμού της εργατικής - λαϊκής δυσαρέσκειας. Οι δύο «αντισταλινικοί» λίβελοι που γράφτηκαν δεν θα προκαλούσαν καμία εντύπωση, αν δεν είχαν ορισμένα στοιχεία που είναι άξια σχολιασμού.

Στα δύο κείμενά του ο συγγραφέας για να τεκμηριώσει την άποψή του επικαλείται τον Αγγελο Τερζάκη, τον γνωστό λογοτέχνη της «γενιάς του '30». Το ιδεολογικό - πολιτικό στίγμα του Τερζάκη είναι γνωστό, με διαδρομή στους αστικούς κύκλους της σοσιαλδημοκρατίας και του φιλελεύθερου βενιζελισμού. Ο Τερζάκης, όπως και άλλοι αστοί διανοητές της εποχής του, κράτησε μαχητική στάση ενάντια στον αγώνα του ΚΚΕ και του ΔΣΕ την περίοδο 1946 - 1949, υπογράφοντας και στηρίζοντας αντικομμουνιστικά μανιφέστα και υμνώντας τη δράση του αστικού στρατού. Το να επικαλείσαι λοιπόν κείμενα του Τερζάκη της δεκαετίας του 1950 για να καταδικάσεις τον ρόλο του Στάλιν στην Ιστορία είναι σαν να παραβιάζεις ανοιχτές πόρτες.

Στην εύλογη απορία ήρθε να απαντήσει το επόμενο άρθρο του ίδιου συγγραφέα, αφού εστιάζει στην άποψη του Τερζάκη για την «αποκατάσταση του Λ. Τρότσκι», η οποία «πρέπει να είναι πανηγυρική και ανεπιφύλακτη», όπως έγραφε ο Ελληνας λογοτέχνης το 1959 στο «Βήμα». Παράξενο, αλήθεια, γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία η άποψη ενός αστού διανοητή για την αποκατάσταση του Τρότσκι...

Δεν μπορούμε όμως να μην μπούμε στον πειρασμό να σχολιάσουμε το εξής: Το μίσος που έδειξε και δείχνει η αστική διανόηση απέναντι στην προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, μίσος που συγκεντρώνεται στο πρόσωπο της ηγεσίας της υπό τον Στάλιν, όσο και η συμπάθεια σε όσους αντιτάχθηκαν σε αυτήν την πορεία και ειδικά στο πρόσωπο του Τρότσκι (θυμίζουμε ότι την περίοδο που οι κομμουνιστές σάπιζαν στα ξερονήσια και αντιμετώπιζαν εκτελεστικά αποσπάσματα, αστικές εφημερίδες δημοσίευαν σειρές από έργα του Τρότσκι), αποτελούν ομολογία. Ομολογία ότι με υψηλό αισθητήριο η αστική τάξη μπορεί - ορισμένες φορές πολύ καλύτερα και από τους κομμουνιστές - να διακρίνει σε αυτό που εκδηλώνεται ως οπορτουνιστική παρέκκλιση τη δυνατότητα της μετεξέλιξής του σε αντεπαναστατική δύναμη.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μπουχάριν και οι ιδέες του στην πράξη αποκαταστάθηκαν μετά το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, ενώ και η τυπική αποκατάσταση ήρθε την εποχή της Περεστρόικα. Η αποκατάσταση του Τρότσκι προφανώς προσέκρουε σε πιο σύνθετα, πιο δύσκολα ζητήματα, πολύ περισσότερο που ένα σημαντικό τμήμα οπαδών του σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο απολάμβανε ασυλία και στήριξη από μηχανισμούς της αστικής εξουσίας, αλλά και ιμπεριαλιστικά κέντρα, στον κοινό τους αγώνα ενάντια στην ΕΣΣΔ.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Ποια μείωση τιμών;

Επόμενο άρθρο

Πασπάλισμα