Σύμφωνα με τα όσα ανακοινώθηκαν και όπως εξήγησε ο Γερούν Ντάισελμπλουμ θα δημιουργηθεί ένα fund με έδρα στην Ελλάδα στο οποίο θα περάσουν περιουσιακά στοιχεία και τα έσοδα από αυτό (από πωλήσεις ή αξιοποίηση) θα χρησιμοποιηθούν για μείωση του χρέους αλλά και την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Οπως εξήγησε θα χρειαστούν περίπου 25 δισ. για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Τα επιπλέον έσοδα θα πάνε κατά 50% στο χρέος και κατά 50% για επενδύσεις που θα αποφασίσει η Ελλάδα.Το μέγεθος του Ταμείου στοχεύει στα 50 δισ. ευρώ, διευκρίνησε ο Γερούν Ντάισελμπλουμ. Θα συσταθεί ομάδα ειδικών που θα εξετάσει ποια περιουσιακά στοιχεία μπορούν να ενταχθούν σε αυτό. Δηλώσεις για το fund έκανε και η Αγκελα Μέρκελ υπογραμμίζοντας ότι το ταμείο "θα βρίσκεται υπό ευρωπαϊκή επιτήρηση" και πως θα περάσει σε αυτό και περιουσία των τραπεζών. 

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ μετέδωσε ότι η διαφωνία για τη λειτουργία του ταμείου που θα στηρίξει το τριετές πρόγραμμα επιλύθηκε με την αποδοχή εκ μέρους των εταίρων, ότι θα εδρεύει στην Αθήνα, θα ελέγχεται πλήρως από την ελληνική κυβέρνηση και τα χρήματα θα αξιοποιούνται κατά το ήμισυ για την αντιμετώπιση του χρέους και κατά το ήμισυ για την ενίσχυση της ανάπτυξης. Στο όλο ζήτημα ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας υπάρχει ένα ιστορικό προηγούμενο και αυτό ακούει στο όνομα  Treuhand  (Τρόιχαντ) που είχε να κάνει με το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (DDR)

Η ιστορία
Η Treuhand  (Τρόιχαντ) ήταν η υπηρεσία που ανέλαβε τις μαζικές ιδιωτικοποιήσεις της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Οι ιδιωτικοποιήσεις στο κουφάρι της DDR δεν είχαν ιστορικό προηγούμενο σε έκταση σε όλη την Ευρώπη. Ο Σόιμπλε, ως υπουργός Εσωτερικών, σχεδίασε μέχρι λεπτομέρειας το πώς θα ολοκληρωθεί το πρότζεκτ το συντομότερο, με τακτική «Σοκ και Δέος». Η Treuhand, είναι το ίδρυμα που κλήθηκε να διαχειριστεί την ιδιωτικοποίηση, των μέχρι τότε, κρατικών επιχειρήσεων και  κρατικής περιουσίας της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας. Βασικό σλόγκαν της, «η καλύτερη εξυγίανση μιας επιχείρησης, είναι η ιδιωτικοποίησή της».

Η Treuhand, δηλαδή, το Ταμείο Αξιοποίησης Γερμανικής Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, ιδρύθηκε την 1η Μαρτίου του 1990 με την υπογραφή του Γερμανού Καγκελάριου, Χέλμουντ Κολ και την 1η Ιουλίου έμπαινε σε εφαρμογή η λειτουργία της. Οι διαδικασίες για την λειτουργία του ταμείου αυτού ήταν ταχύτατες και αδιαφανείς, με την προσωπική μεσολάβηση του Καγκελάριου Κολ, παρακάμπτοντας όλα τα γραφειοκρατικά και νομικά εμπόδια. Η πρώτη σημαντική οικονομική απόφαση που πήρε ο Κολ ήταν η εισαγωγή του γερμανικού Μάρκου ως ενιαίο και μοναδικό νόμισμα- με αναλογία 1:1-  στην ενοποιημένη πλέον Γερμανία εν μία νυκτί.

Το χρονικό των αποκρατικοποιήσεων

Αρχικά, η Treuhand εκτιμούσε την συνολική αξία της κάθε επιχείρησης (κεφάλαιο-εγκαταστάσεις-εργαζόμενοι) και στην συνέχεια την κοστολογούσε. Η Treuhand όμως είχε κοστολογήσει και είχε ξεχωρίσει τις επιχειρήσεις-φιλέτα, πολύ νωρίτερα μέσω άτυπων συνδιαλλαγών με κρατικά στελέχη. (πχ τα ιστορικά στούντιο Babelsberg  τα οποία ενώ είχαν μεγάλες φιλοδοξίες, καθώς ήδη είχαν κάνει μεγάλες παραγωγές στο παρελθόν, κρίθηκαν με ανταγωνιστικά από την Treuhand και πωλήθηκαν το 1990 στην Generale des Eaux -την σημερινή γαλλική Viventi Universal-. Σήμερα η νέα κάτοχος εταιρία διάδοχος της Viventi, έχει σημειώσει τεράστια κέρδη από την εκμετάλλευση των στούντιο.) 

Το αποτέλεσμα ήταν πολλές επιχειρήσεις να πωληθούν σε πολύ μικρότερη αξία από την πραγματική τους και άλλες να πωληθούν χωρίς λόγω καθώς δεν ήταν ελλειμματικές, φτάνοντας στο σημείο να ιδιωτικοποιούν τουλάχιστον 15 πάσης φύσεως επιχειρήσεις την μέρα.

Υπήρξαν επιχειρήσεις, ελλειμματικές και μη, που πουλήθηκαν ακόμη και στην εξευτελιστική τιμή του 1 Μάρκου, ενώ αρκετές μεγάλες επιχειρήσεις ανταγωνιστικές προς τις αντίστοιχες της δυτικής Γερμανίας, εξαγοράστηκαν από τις τελευταίες με σκοπό το κλείσιμό τους για την αποφυγή του ανταγωνισμού! Χαρακτηριστικό παράδειγμα το εργοστάσιο ποτάσας στο Μπισοφερόντε, που εξαγοράστηκε από τη Δυτική βιομηχανία ποτάσας BASF και στην συνέχεια έκλεισε.

Τα αποτελέσματα

Το γερμανικό ΤΑΙΠΕΔ στο διάστημα 1990 - 1994 έβγαλε στο σφυρί 8.500 δημόσιες επιχειρήσεις της Αν. Γερμανίας για ψίχουλα. Χαλυβουργίες, ορυχεία, εργατικές πολυκατοικίες, δάση, ακόμη και πυρηνικά εργοστάσια! Στις επιχειρήσεις αυτές εργάζονταν 4.000.000 άνθρωποι, εκ των οποίων τα 2.500.000 έμειναν άνεργοι.

Οι δείκτες ανεργίας εκτινάχθηκαν αμέσως. Σχεδόν 1 εκατ. άνθρωποι μετανάστευσαν δυτικά τον επόμενο χρόνο της επανένωσης για να βρουν δουλειά και συνολικά 2 εκατ. τα επόμενα χρόνια, δηλαδή το 13,5% του πληθυσμού αυτού του τμήματος της χώρας. Μέχρι το 1997 η ανεργία στο ανατολικό τμήμα της χώρας έφτανε το 17,7%. Το 2005 είχε αυξηθεί στο 18,8%! Οι επενδύσεις, οι ιδιωτικοποιήσεις και η αύξηση ανταγωνιστικότητας δεν έφεραν, προφανώς, τον παράδεισο που έταζε ο Σόιμπλε.

Από το ξεπούλημα της Αν. Γερμανίας συγκεντρώθηκαν μόνο 45 δισ. μάρκα στο ταμείο του ενιαίου γερμανικού κράτους, αντί του στόχου των 600 δισ. που είχε βάλει η κυβέρνηση Κολ με το πρωτοπαλίκαρό του Σόιμπλε.

Οι «σκιές»

Ενώ η «Τρόιχαντ» υποτίθεται πως θα παρήγαγε τεράστια κέρδη από το μαζικό ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας, που θα χρησιμοποιούνταν υποτίθεται για την ανοικοδόμηση και την ανάπτυξη της ανατολικής Γερμανίας, τελικά έκλεισε με τεράστια χρέη 270 δισ. μάρκων, δηλαδή 138,5 δισ. ευρώ – ένα κολοσσιαίο σκάνδαλο της τότε κυβέρνησης του Χέλμουτ Κολ, τα αμαρτήματα της οποίας ακόμη πληρώνουν οι Γερμανοί φορολογούμενοι.

Στη μεγαλύτερη επιχείρηση ιδιωτικοποιήσεων στην ιστορία υπήρξαν και σκιές για το πάρε - δώσε σε τουλάχιστον 500 περιπτώσεις που έφτασαν στη Δικαιοσύνη. Όταν, μάλιστα, αργότερα ο Κολ βρέθηκε στο επίκεντρο του σκανδάλου των μαύρων ταμείων του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, με συνέπεια να παραιτηθεί το 1998, κατηγορήθηκε εκτός των άλλων ότι στο κομματικό ταμείο εισήλθαν και 47 εκατ. ευρώ μίζες από την Εlf Αquitaine, όταν ο γαλλικός όμιλος αγόρασε τα διυλιστήρια Λόινα και μια κρατική εταιρεία πετρελαίου στην πρώην Ανατολική Γερμανία.

Στο σκάνδαλο με τα μαύρα ταμεία ενεπλάκη και το όνομα του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, εκλεκτού του Κολ για την προεδρία του CDU (1998-2000). Έτσι ουσιαστικά άνοιξε ο δρόμος για να αναρριχηθεί η Μέρκελ στην ηγεσία από το 2000 μέχρι σήμερα.

 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.