Ναι να βγούμε στους δρόμους αλλά πώς και γιατί;

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Αρκετή συζήτηση γίνεται και τοπικά σε σχέση με τη διοργάνωση κινητοποιήσεων τις μέρες που η νέα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα «διαπραγματεύεται» με τους «εταίρους» μας στην Ε.Ε σχετικά με το «Ελληνικό ζήτημα».

Φυσικά και ο λαός θα πρέπει να βγει στο προσκήνιο. Φυσικά και θα πρέπει να πει ένα περήφανο ΟΧΙ στους εκβιασμούς των «συμμάχων» μας στην Ε.Ε. Όμως ταυτόχρονα θα πρέπει να μην λειτουργήσει και ως «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» σε σχέση με την προδιαγραφόμενη κυβερνητική πολιτική. Δεν θα πρέπει δηλαδή να βγάλει τα διάφορα Μνημόνια και το «πακέτο πολιτικής» που τα συνοδεύει από την πόρτα και να τα ξαναβάλει από το παράθυρο με άλλο όνομα…

Ο λαός πρέπει να οργανώσει την πάλη του για τα δικά του συμφέροντα. Οι διαπραγματεύσεις στο πλαίσιο της Ε.Ε είναι παρτίδα με «σημαδεμένα χαρτιά».Το μείγμα «επεκτατικής πολιτικής» για τη διαχείρισης της χώρας μας (και του χρέους που αναγνωρίζει…) που διεκδικεί η νέα κυβέρνηση κινείται στο πλαίσιο των «σιδερένιων νόμων» της Ε.Ε που και η ίδια τους θεωρεί αδιαπραγμάτευτους. Όμως εκεί μέσα απλά- όπως έχει αποδειχτεί όλα αυτά τα χρόνια- μπορεί κανείς να πετύχει «καλύτερο διαβατήριο» στον δρόμο για την Κόλαση…

Ναι λοιπόν να βγει ο λαός στο δρόμο, να δώσει μάχες ενάντια στον πραγματικό του αντίπαλο, το κεφάλαιο, τους επιχειρηματικούς ομίλους, την εργοδοσία, στους χώρους δουλειάς και παντού. Να βγει στον δρόμο για να διεκδικήσει μαχητικά όλα όσα έχασε την περίοδο της κρίσης, για να παλέψει για το ξήλωμα όλου του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου, που είναι εδώ και κυριαρχεί. Για να αντιπαλέψει τη στρατηγική της ΕΕ και το συμβιβασμό του ευρωμονόδρομου. Να διεκδικήσει να πάψουν να πληρώνουν το χρέος που δημιούργησε το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του, ζητώντας την πλήρη μονομερή διαγραφή του. Να προβάλει τις σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες τους σε Παιδεία, Υγεία, εργασία, Πρόνοια, που δε χωράνε στους στενούς «κορσέδες» των «αντοχών» της καπιταλιστικής οικονομίας.

Πολύ απλά υποστηρίζουμε ότι ο λαός θα πρέπει με τους αγώνες του «να μην ποτίζει ξένες γλάστρες» ή να μην παλεύει «κάτω από ξένες σημαίες». Το περήφανο ΟΧΙ δεν θα πρέπει να είναι όχι μόνο στο «σαμάρι» (κυβερνήσεις Ε.Ε), αλλά και στο «γομάρι» που είναι η ίδια η Ε.Ε που και οι τελευταίες εξελίξεις δείχνουν ότι είναι μονόδρομος η έξοδος από αυτήν, με χάραξη ριζικά διαφορετικής πολιτικής με το λαό στο οικονομικό και πολιτικό τιμόνι!

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Δεν είν’ εύκολες οι θύρες…

Επόμενο άρθρο

Οι «Ανεξάρτητοι Ελληνες»