Η «νέα» Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης, υποψήφιος διδάκτορας ΑΠΘ

Οι δημοτικές και περιφερειακές εκλογές που διεξήχθησαν στις 18 και 25 του Μάη σηματοδότησαν την μετάβαση σε ένα εν πολλοίς «νέο» αυτοδιοικητικό τοπίο. Η πληθώρα «ανεξάρτητων» και «ακομμάτιστων» εκλεγμένων δημάρχων, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ στο χώρο της Τοπικής Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης ορίζουν αυτή την μετάβαση σε ένα «νέο» τοπίο. Όμως πόσο πραγματικά «νέο» είναι αυτό το τοπίο; Όλο το προηγούμενο διάστημα η Τοπική Αυτοδιοίκηση λειτούργησε ως το τοπικό πρόπλασμα της κεντρικής εξουσίας εφαρμόζοντας τις πολιτικές λιτότητας και περαιτέρω συμπίεσης της τιμής της εργατικής δύναμης.

Η δημοτική και περιφερειακή «υλικότητα» της εξουσίας, δημιούργησε, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, μία «μικρογραφία» της Κεντρικής εξουσίας σε τοπικό μικροεπίπεδο. Η τοπική Αυτοδιοίκηση λειτούργησε ως το κοινωνικό και πολιτικό «εργαστήριο» εφαρμογής εκείνων των μέτρων που συνέβαλλαν στην εργασιακή και κοινωνική αποδιάρθρωση. Οι ελαστικές και ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, οι μειώσεις μισθών, η διαθεσιμότητα και οι απολύσεις εργαζομένων στους δήμους μεταφέρθηκαν εν όλω στο τοπικό μικροεπίπεδο.

 Ακόμη και η αντιπαράθεση των υποψηφίων δημάρχων δεν έγινε πάνω σε προγραμματικές και ιδεολογικές διαφορές, πάνω σε μία διαφορετική αντίληψη για τον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά πάνω σε μία αντίληψη που συμφύεται οργανικά και δομικά με την διαχείριση και την νομή της τοπικής εξουσίας και μικροεξουσίας. Το «θεωρητικό υπόδειγμα» του κόμματος cartel, του καρτελοποιημένου και περιχαρακωμένου κομματικού ανταγωνισμού μεταφέρθηκε και στο πεδίο της τοπικής Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης. Η σύγκλιση στο «άθροισμα» της εξουσίας, η άμβλυνση και η λείανση των προγραμματικών και ιδεολογικών διαφορών προσδιόρισε την προεκλογική εκστρατεία των περισσότερων υποψηφίων.

Ιδιαίτερα στα μεγάλα αστικά κέντρα, εκεί όπου η φτώχεια, η ανεργία, η εξαθλίωση και η αλλαγή του εργασιακού υποδείγματος έχουν μεταβάλλει ριζικά και δομικά την κοινωνική γεωγραφία και διαστρωμάτωση των πόλεων. Η φτωχοποίηση ενός σημαντικού τμήματος της μεσαίας τάξης μετατόπισε και το κέντρο βάρους των πολιτικών παρεμβάσεων των δημάρχων. Πλέον, οι συνοικίες των μεγάλων πόλεων συγκροτούνται και ανασυγκροτούνται εκ νέου με άξονα είτε την συσσώρευση πλούτου είτε το σημαντικό ποσοστό φτώχειας. Η φτωχοποίηση και η κοινωνική αποδιάρθρωση ενός σημαντικού τμήματος της μεσαίας τάξης έχει ως αποτέλεσμα της εξώθηση της στο κοινωνικό και πολιτικό περιθώριο με αποτέλεσμα να αναδεικνύονται ανάγλυφα οι κοινωνικές «πληγές» και ρηγματώσεις στο εσωτερικό των πόλεων. Η επικράτηση «ανεξάρτητων» και «ακομμάτιστων» υποψηφίων, δεν κομίζει τίποτε το νέο και το διαφορετικό στο βαθμό που οι εκλεγμένοι δήμαρχοι έχουν μία συγκεκριμένη κομματική ταυτότητα την οποία και αποποιήθηκαν καθαρά για εκλογικούς σκοπούς. Και αυτό μένει να φανεί, ιδιαίτερα από την απουσία των περισσότερων δημάρχων από τους αγώνες και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων.

  Η σχετική αντοχή της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ στο χώρο της τοπικής Αυτοδιοίκησης είναι απόρροια των τοπικών μπλοκ εξουσίας που είχαν συγκροτήσει αυτά τα κόμματα. Ομιλούμε για ένα ιδιαίτερο  αμάλγαμα και απείκασμα κοινωνικών συμμαχιών με σημείο αναφοράς την διευθέτηση ιδιωτικών μικροσυμφερόντων και όχι μόνο, τις πελατειακές πρακτικές καθώς και την διαχείριση της ροής των τεράστιων κοινοτικών κονδυλίων που εισέρρευσαν και εισρέουν στη χώρα. Αυτά τα τοπικά μπλοκ εξουσίας καθόρισαν την πορεία των δήμων και των περιφερειών εντάσσοντας στην κοινωνική τους συμμαχία από τοπικά ιδιωτικά συμφέροντα μέχρι μέλη των συνδικαλιστικών παρατάξεων που πρόσκεινταν στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ, (ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ) με στόχο την διαχείριση και ρύθμιση των «ροών» του εργατικού δυναμικού καθώς και την διανομή της «πίτας» των κοινοτικών κονδυλίων.

Η διαχείριση του ΕΣΠΑ (Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς) την επόμενη πενταετία θα καθορίσει την πορεία των δήμων και των περιφερειών. Η συγκεκριμένη τοπική «υλικότητα» της μικροεξουσίας μπορεί να στρέψει την διανομή των κοινοτικών πόρων σε «κανάλια» τα οποία και θα ευνοήσουν ιδιωτικά-επιχειρηματικά συμφέροντα. Και κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει όχι μόνο σε επίπεδο μεγάλων δήμων και περιφερειών αλλά και σε μικρότερους περιφερειακούς δήμους. Λίγες ήταν οι υποψηφιότητες που αντιπαρατέθηκαν άμεσα σε αυτό το «μοντέλο» και υπόδειγμα μικροεξουσίας.

Και η κυριότερη εξ αυτών θεωρούμε πως ήταν η υποψηφιότητα του Κώστα Κουλουρίδη για τον δήμο της Χαλκίδας. Μία αμιγώς εργατική υποψηφιότητα που επεδίωξε να διεμβολίσει την τοπική μικροεξουσία της Χαλκίδας. Με μόνο «όπλο» του τους εργαζόμενους και τους άνεργους της περιοχής προσπάθησε να προβάλλει ένα διαφορετικό «υπόδειγμα» εξουσίας, έχοντας στην προμετωπίδα του τον εργαζόμενο και τις ανάγκες του, όταν άλλοι υποψήφιοι, και όχι μόνο στην πόλη της Χαλκίδας ορίζονται από τα διάφορα επιχειρηματικά συμφέροντα που έχουν συγκολλητικό «ιστό» το κέρδος. Η στήριξη του Εργατικού Κέντρου της Χαλκίδας διεύρυνε τα όρια της εργατικής συμμετοχής και παρουσίας στο ψηφοδέλτιο και στον συνδυασμό της «Κινητοποίησης». Και αυτή η εξόχως συμβολική όσο και πραγματική «Κινητοποίηση» έγινε «από τα κάτω», γειωμένη και εδραζόμενη μέσα στην κοινωνία.

Η κοινωνική δομή ‘εργατική τάξη’ βρήκε την πολιτική της εκπροσώπηση στην πόλη της Χαλκίδας. Στις σημερινές συνθήκες της βαθιάς και οξυμμένης οικονομικής-καπιταλιστικής κρίσης, η υποψηφιότητα του Κώστα Κουλουρίδη έδειξε τον δρόμο της πραγματικής χειραφέτησης και ριζοσπαστικοποίησης των εργαζομένων, ώστε η εργατική τάξη να αντιπαρατεθεί πολιτικά και ιδεολογικά με το κυρίαρχο μπλοκ εξουσίας.

Ο Κώστας Κουλουρίδης και ο συνδυασμός της «Κινητοποίησης» έβαλαν ένα λιθαράκι στον επίπονο και μακροχρόνιο αγώνα για την απόκτηση της ιδεολογικής ηγεμονίας αυτή την φορά από την εργατική τάξη. Το 5,04% που έλαβε ο συνδυασμός της «Κινητοποίησης» αποτελεί εχέγγυο δημοκρατικότητας και προάσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων και ανέργων της Χαλκίδας. Μπορούμε να κάνουμε λόγο για μία οιονεί εργατική «αντιπολίτευση» στο δημοτικό συμβούλιο της Χαλκίδας, για έναν πόλο συσπείρωσης των εργαζομένων και υπεράσπισης των συμφερόντων τους.

 Οι αντεργατικές μεθοδεύσεις της πλειοψηφούσας δημοτικής αρχής η οποία κωφεύει σε ζητήματα τα οποία κυριολεκτικά «καίνε» τους δημότες και εργαζόμενους της Χαλκίδας (ιδιωτικοποίηση νερού, μεταφορά λιμανιού) θα συναντήσουν την αντίδραση αυτής της οιονεί εργατικής αντιπολίτευσης στο δήμο της Χαλκίδας. Το εργατικό πρόσημο της υποψηφιότητας του Κώστα Κουλουρίδη, ενός ανθρώπου σφυρηλατημένου στο «καμίνι» της ταξικής πάλης και σύγκρουσης αποτελεί το καλύτερο εχέγγυο για την καθημερινή ζύμωση των ανθρώπων του συνδυασμού με τις εργατικές ανάγκες και τα εργατικά προτάγματα.

Η υποψηφιότητα του ανέδειξε τον άλλο δρόμο διαχείρισης της κρίσης προς όφελος της εργατικής τάξης. Και αυτό είναι το διακύβευμα που θέτει επί τάπητος η οικονομική-καπιταλιστική κρίση. Διαχείριση και ρύθμιση προς όφελος του κυρίαρχου μπλοκ εξουσίας ή αντιστροφή υποδείγματος και πλαισίου δράσης και αντίδρασης, με αποκοπή των «ροών» της κρίσης και αναδιανομή του πλούτου από «άνω προς τα κάτω»; Και σε αυτό το διακύβευμα απάντησε ο Κώστας Κουλουρίδης και ο συνδυασμός της «Κινητοποίησης». Η αποκρυστάλλωση της υποψηφιότητας του είναι αποτέλεσμα συλλογικής δραστηριοποίησης και κινητοποίησης.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη

Επόμενο άρθρο

Το παρόν και το μέλλον των Ανεξάρτητων Ελλήνων