Του Αλεκου Χατζηκώστα *

Το νέο Νομοσχέδιο «σκούπα» που κατέθεσε για τα ΑΕΙ και που «κουβέντα» δεν γίνεται στα ΜΜΕ είναι βαθύτατο αντιεκπαδευτικό-αντιδημοκρατικό και θα πρέπει να αποσυρθεί! Μέσα στο κατακαλόκαιρο και με κλειστές τις σχολές για να μην υπάρχουν αντιδράσεις  φέρνει η κυβέρνηση ένα ακόμα νομοσχέδιο (κάτι που άλλωστε αποτελεί και το νήμα που συνδέει όλους τους νόμους των τελευταίων ετών για τις αναδιαρθρώσεις) που κινείται σε τροχιά αντίθετη με τα πραγματικά συμφέροντα της εκπαίδευσης και των φοιτητών , κάτι που διαπερνά και το νέο αυτό νομοσχέδιο. Στο πλαίσιο αυτό ξεχωρίζουν οι ρυθμίσεις για τις μαζικές διαγραφές ενεργών φοιτητών που παλεύουν να πάρουν το πτυχίο τους, και η δημιουργία ενός πλέγματος ακόμα πιο άγριας καταστολής μέσα στα Ιδρύματα.

Ας δούμε ορισμένες πλευρές.

1. Η κυβέρνηση παρουσιάζει μια εικονική πραγματικότητα ότι δήθεν στα ΑΕΙ «κυριαρχεί η βία και η ανομία»  Σύμφωνα με έρευνες, μόλις το 0,05% των αξιόποινων πράξεων που διαπράττονται σε δημόσιους χώρους καταγράφονται σε πανεπιστήμια. Εργαλειοποιεί ουσιαστικά μεμονωμένες, καταδικαστέες ενέργειες, που καμία σχέση δεν έχουν τους φοιτητές, γι' αυτό και τις έχουν καταδικάσει. Η κυβέρνηση τις συντηρεί και τις αξιοποιεί για να αποπροσανατολίσει από τα πραγματικά προβλήματα των ΑΕΙ και να δικαιολογήσει νέα, πρωτοφανή μέτρα αυταρχισμού.Αντίθετα, "βία" και "ανομία" φέρνει με την πολιτική της! Πραγματική βία είναι το να στερεί το δικαίωμα στις σπουδές από χιλιάδες φοιτητές, με το τεράστιο κόστος σπουδών και στέγασης, με σχεδόν έναν στους δύο φοιτητές να αναγκάζεται να εργάζεται παράλληλα με τις σπουδές του.

Πραγματική ανομία είναι τα πάρτι εκατομμυρίων των εργολάβων και τα φαινόμενα διαφθοράς στις διαμάχες διασφάλισης κονδυλίων στο πανεπιστήμιο - επιχείρηση, οι διοικήσεις σε ρόλο manager και η συνεργασία των πανεπιστημίων με οπλοβιομηχανίες, στο πλαίσιο των δολοφονικών σχεδίων του ΝΑΤΟ και του κράτους - δολοφόνου Ισραήλ.

2. Ποινικοποιεί την πολιτική και συνδικαλιστική δράση, ακόμα και την έκφραση διαφορετικής άποψης. Αυστηροποιεί τα πειθαρχικά εργαζομένων και φοιτητών, επιταχύνει τις διαδικασίες εφαρμογής των πειθαρχικών διώξεων, σε ένα πλαίσιο που τσουβαλιάζει εγκληματικές πράξεις του κοινού ποινικού δικαίου, για παράδειγμα τη διακίνηση ναρκωτικών, με την έκφραση και τη δράση των φοιτητικών συλλόγων, «φωτογραφίζοντας» μορφές πάλης που μπορεί να επιλέγει το φοιτητικό κίνημα. Τροποποιεί άρθρα του Ποινικού Κώδικα, μετατρέποντας σε ιδιώνυμο αδίκημα ακόμα και την έκφραση κριτικής ως προς τα τεκταινόμενα στα πανεπιστήμια, αν το ΥΠΑΙΘ κρίνει πως αυτή η κριτική είναι «διχαστική». Προβλέπει ότι μπορεί να ασκήσει ο ίδιος ο υπουργός Παιδείας (!) πειθαρχική δίωξη σε φοιτητή, ενώ καταργεί ακόμα και στοιχειώδη δικαιώματα, όπως το τεκμήριο της αθωότητας, αφού θα αφαιρείται η φοιτητική ιδιότητα κατά την άσκηση δίωξης, χωρίς καταδικαστική απόφαση. Η αφαίρεση της φοιτητικής ιδιότητας είναι κάτι που δεν προβλέπεται ούτε για καταδικασμένους για δολοφονίες. Ο στόχος γίνεται φανερός από την περιγραφή των πειθαρχικών ποινών στο νομοσχέδιο, όπως για «διατάραξη ακαδημαϊκής λειτουργίας», για «δραστηριότητες που δεν υπηρετούν την αποστολή του πανεπιστημίου» κ.λπ. Στο στόχαστρο μπαίνει απευθείας η συλλογική δράση των φοιτητών και των εργαζομένων, η οργανωμένη πάλη μέσα από τους φοιτητικούς συλλόγους, με χαρακτηριστική τη διάταξη που προβλέπει πιο αυστηρές ποινές όταν «2 ή περισσότερα άτομα έχουν οργανωθεί», ενώ φτάνει να μετατρέπεται σε «ιδιώνυμο αδίκημα» ακόμα και η έκφραση κριτικής, αν το υπουργείο ερμηνεύει την κριτική αυτή ως ...«διχαστική».

3. Δημιουργεί νέα ταξικά εμπόδια στη μόρφωση των παιδιών των λαϊκών οικογενειών. Θωρακίζει την εφαρμογή του άδικου - αντιεκπαιδευτικού μέτρου των διαγραφών φοιτητών, υπό την απειλή πειθαρχικών σε εργαζόμενους των πανεπιστημίων. Είναι ψέμα ότι πρόκειται για εκκαθάριση φοιτητικών καταλόγων κάποιων απόμαχων των πανεπιστημίων, όπως σκόπιμα παρουσιάζει η κυβέρνηση. Κάτι που μπορεί να λυθεί με ορισμένα απλά διοικητικά μέτρα. Αντιθέτως, απειλεί με διαγραφή τους κόπους και τις προσπάθειες που καταβάλλουν για να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους φοιτήτριες και φοιτητές που εισήχθησαν στα πανεπιστήμια για παράδειγμα το 2018, είναι δηλαδή μόλις 24 ετών.

Οι νέες και οι νέοι που σπουδάζουν, οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι και οι εργαζόμενοι των πανεπιστημίων, μπορούν να δουν μέσα από την πείρα τους ότι το πανεπιστήμιο που επιδιώκει να περιφρουρήσει η κυβέρνηση, μέσα από την ένταση διαφόρων μηχανισμών παρακολούθησης και καταστολής, είναι ξένο με την ικανοποίηση των αναγκών της κοινωνικής πλειοψηφίας. Και όσο πιο ξένο γίνεται, τόσο πιο πολύ επιδιώκεται να το «προστατεύσουν» από τη νεανική συλλογική αμφισβήτηση και διεκδίκηση.

Στον αντίποδα, το πραγματικά σύγχρονο για τους φοιτητές και τους εργαζόμενους, για τις λαϊκές οικογένειες, είναι να κατακτήσουν την πανεπιστημιακή μόρφωση και την ανεμπόδιστη φοίτηση, σε σύγχρονες, δωρεάν κρατικές υποδομές, που θα παρέχουν πτυχία με όλη την αναγκαία γνώση, με ανάπτυξη της Ερευνας για λογαριασμό της κοινωνίας και όχι μιας χούφτας επιχειρηματικών ομίλων. Για ένα τέτοιο πανεπιστήμιο, των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών, υπάρχουν σήμερα όλες οι υλικές προϋποθέσεις και οι δυνατότητες. Εκεί είναι που πρέπει να στοχεύει η λαϊκή και νεολαιίστικη πάλη, ώστε να υψωθούν εμπόδια στο νέο νομοσχέδιο - σκούπα, τσακίζοντας κάθε ισχυρισμό της κυβέρνησης και αποκαλύπτοντας τις πραγματικές στοχεύσεις της.

 

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ Μαγνησίας 27/7

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.