Παρασκευή, 05 Ιούν, 2020

  • ΗΠΑ: Ο πλούτος των Αμερικανών δισεκατομμυριούχων αυξήθηκε κατά μισό τρισεκατομμύριο στο διάστημα της καραντίνας!!!
  • Δράση για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος
  • ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣΦΑΙΡΙΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: Εκφράζει δυσαρέσκεια για τη μείωση στην επιχορήγηση
  • Το ΚΑΠΑ Βέροιας ευχαριστεί
  • Ανακοίνωση της Κ.Ο Μ-Λ ΚΚΕ Ημαθίας για την Παγκόσμια Ημέρα του Περιβάλλοντος
  • ΔΗΜΟΣ ΒΕΡΟΙΑΣ:ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΧΑΡΕΣ
ΗΠΑ: Ο πλούτος των Αμερικανών δισεκατομμυριούχων αυξήθηκε κατά μισό τρισεκατομμύριο στο διάστημα της καραντίνας!!!1 Δράση για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος2 ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣΦΑΙΡΙΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ: Εκφράζει δυσαρέσκεια για τη μείωση στην επιχορήγηση3 Το ΚΑΠΑ Βέροιας ευχαριστεί4 Ανακοίνωση της Κ.Ο Μ-Λ ΚΚΕ Ημαθίας για την Παγκόσμια Ημέρα του Περιβάλλοντος5 ΔΗΜΟΣ ΒΕΡΟΙΑΣ:ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΧΑΡΕΣ6

Το Σχόλιο της Ημέρας

Ο Νίκος Μπελογιάννης και το Συμβούλιο Χαρίτων (ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ)

print
email
από Η Άλλη Άποψη
Ο Νίκος Μπελογιάννης και το Συμβούλιο Χαρίτων (ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ)

Η ώρα είναι 3 μετά τα μεσάνυχτα, το ημερολόγιο γράφει 30 Μάρτη 1952. Στις φυλακές της Καλλιθέας επικρατεί νεκρική σιγή. Ακούγονται τα βαριά βήματα του δεσμοφύλακα. Φτάνει στο κελί του Νίκου Μπελογιάννη. Το ξεκλειδώνει, τον ξυπνάει. Δίπλα του στέκει, όπως ένα μακάβριο φάντασμα, ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλης. Διαβάζει στον Μπελογιάννη την απόφαση να τον οδηγήσουν μαζί με τους συγκρατούμενούς του Ν. Καλούμενο, Η. Αργυριάδη και Δ. Μπάτση, στην εκτέλεση. Στις 3 και 20 η φάλαγγα βγήκε από τις πόρτες των φυλακών κατευθυνόμενη με δαιμονισμένη ταχύτητα προς το «συνήθη τόπο των εκτελέσεων», το Γουδί.

Το απόσπασμα παρατάσσεται με τα όπλα «επί σκοπόν». Είναι σκοτάδι ακόμα. Οι αρχιδήμιοι στρέφουν τους προβολείς των αυτοκινήτων στα πρόσωπα των μελλοθανάτων. Ωρα 4 και 12 λεπτά. Ακούγονται οι δολοφονικές ομοβροντίες. Το έγκλημα της κυβέρνησης Πλαστήρα ολοκληρώθηκε.

Οι εφημερίδες θα γράψουν, ότι ο Μπελογιάννης είχε ακούσει ήρεμος μ' ένα πικρό χαμόγελο, την καταδίκη του σε θάνατο, αποχαιρέτησε τους συγκρατουμένους του στις φυλακές και μπρος στο εκτελεστικό απόσπασμα αρνήθηκε να του δέσουν τα μάτια. Ζητωκραύγασε για το ΚΚΕ και έπεσε από τις σφαίρες του αποσπάσματος. Ηταν 37 χρόνων.

Ο Μπελογιάννης συνελήφθη στις 20 Δεκεμβρίου του 1950 και μέχρι τη δολοφονία του πέρασε από δύο δίκες. Στην πρώτη, που διήρκεσε από τις 19 Οκτωβρίου ως τις 16 Νοεμβρίου του 1951, δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο για παράβαση του Αναγκαστικού Νόμου 509/1947, δηλαδή για κομμουνιστική δραστηριότητα.

Επειδή η πρώτη δίκη ήταν πολιτική και σε καιρό ειρήνης δεν μπορούσαν να τον εκτελέσουν για πολιτικά αδικήματα, στήθηκε μια δεύτερη δίκη που ξεκίνησε στις 15 Φεβρουαρίου και τελείωσε την 1η Μαρτίου 1952. Σ’ αυτήν ο Μπελογιάννης δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο για παράβαση του Αναγκαστικού Νόμου 375/1936 της Μεταξικής Δικτατορίας, με την κατηγορία ότι διενήργησε κατασκοπεία σε βάρος της Ελλάδας. Μαζί του καταδικάστηκαν σε θάνατο, με την ίδια κατηγορία, άλλοι επτά σύντροφοί του: Οι Δ. Μπάτσης, Η. Αργυριάδης, Ν. Καλούμενος, Ελ. Ιωαννίδου, Τ. Λαζαρίδης, Χαρ. Τουλιάτος και Μ. Μπισμπιάνος.

Αμέσως μετά την ανακοίνωση της καταδικαστικής απόφασης και οι οκτώ, ο καθένας ξεχωριστά, κατέθεσαν αίτηση στο Συμβούλιο Χαρίτων είτε για απονομή χάριτος είτε για μετριασμό της ποινής τους. Ταυτόχρονα έκαναν προσφυγή στον Άρειο Πάγο για αναθεώρηση της Δίκης και κοινά υπομνήματα (οι επτά από τους οκτώ, καθώς ο Δ. Μπάτσης, έχοντας λάβει υποσχέσεις ότι θα τύχει ευνοϊκής μεταχείρισης, ενήργησε εντελώς αυτόνομα από τους υπολοίπους), ώστε να μην εκτελεστεί η ποινή τους πριν εξαντληθούν όλα τα νόμιμα μέσα που είχαν στη διάθεσή τους για να στραφούν εναντίον της.

Το αίτημα για αναθεώρηση της δίκης απορρίφθηκε από τον Άρειο Πάγο με απόφασή του στις 19 Μαρτίου 1952 και το Συμβούλιο Χαρίτων έκανε δεκτό το αίτημα μετριασμού της ποινής μόνο για τους τέσσερις από τους οκτώ θανατοποινίτες (Ελ. Ιωαννίδου, Τ. Λαζαρίδης, Χαρ. Τουλιάτος και Μ. Μπισμπιάνος).
Η αίτηση του Μπελογιάννη φέρει ημερομηνία 1η Μαρτίου του 1952, δηλαδή ταυτίζεται με την ημέρα έκδοσης της καταδικαστικής απόφασης.

Παραδόθηκε, όμως, στις αρμόδιες Αρχές, μέσω των Φυλακών Καλλιθέας, στις 4 Μαρτίου 1952. Πρόκειται για ένα ιστορικό ντοκουμέντο που κινείται αυστηρά πάνω σε νομικά πλαίσια. Καμία έκκληση στα αισθήματα εκείνων που θα ελάμβαναν τις αποφάσεις, δηλαδή στο Συμβούλιο Χαρίτων, στην τότε κυβέρνηση ή στον τότε βασιλιά Παύλο, δεν υπάρχει στην αίτηση. Ο Μπελογιάννης ζητά χάρη όπως την όριζε ο νόμος, ξεσκεπάζοντας ταυτόχρονα όλο το σαθρό νομικό οικοδόμημα βάσει του οποίου καταδικάστηκε.

Δεν ζητά τον οίκτο των δικαστών και των πολιτικών του αντιπάλων. Είναι βέβαιο πως είχαν αποφασίσει να τον εκτελέσουν πολύ πριν τον δικάσουν. Το ότι στάθηκε όρθιος και περήφανος απέναντί τους, εκείνη την εποχή, ήταν ένα επιπλέον επιβαρυντικό στοιχείο.

Αίτησις

Νικολάου Μπελογιάννη
Καταδίκου κρατουμένου
Εις φυλακάς Αβέρωφ
Εν Αθήναις τη 1η Μαρτίου 1952

Προς
Το Υπουργείον Της Δικαιοσύνης
Συμβούλιον Χαρίτων

Δυνάμει της υπ’ αριθ. 442/52 αποφάσεως του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών μοι επεβλήθη η ποινή του θανάτου επί παραβάσει του Α.Ν. 375/1936 «περί τιμωρίας των εγκληματικών ενεργειών των απειλουσών την εξωτερικήν ασφάλειαν της χώρας»’.

Ενώπιον του Υμετέρου Συμβουλίου εκκρεμεί εισέτι αίτησίς μου περί απονομής χάριτος επί της επιβληθείσης μοι θανατικής ποινής της υπ’ αριθ. 274/51 αποφάσεως του Εκτάκτου Στρατοδικείου Αθηνών [σημείωση Γ.Π.- Πρόκειται για την καταδικαστική απόφαση που του επιβλήθηκε στην πρώτη δίκη].

Εις τους ουσιαστικούς λόγους της αιτήσεως ταύτης, οίτινες παρακαλώ όπως συνεκτιμηθώσι μετά των διά της παρούσης προβαλλομένων, προκειμένων αιτήσεων περί χαρισμού ή μετριασμού επιβληθεισών δύο θανατικών ποινών κατά του αυτού προσώπου διά κεχωρισμένων δικαστικών αποφάσεων, αναφέρομαι εξ ολοκλήρου, επιφυλασσόμενος όπως δι’ υπομνήματος αναπτύξω εκτενέστερον τα θέματα της υπερασπίσεώς μου επ’ αμφοτέρων των υποθέσεων συνιστωσών και ουσία και νόμω μίαν και μόνην.

Ειδικώτερον επί της θανατικής ποινής της επιβληθείσης μοι δυνάμει της υπ’ αριθ. 442/52 αποφάσεως του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών, λαμβάνω την τιμήν να θέσω υπό την κρίσιν του Υμετέρου Συμβουλίου τας ακολούθους παρατηρήσεις:

I.- Το δικάσαν με Δικαστήριον απέρριψε κατά παρέκκλισιν από των παγίως γενομένων δεκτών εν τε τη Επιστήμη και τη Νομολογία τόσον τη ημεδαπή όσον και τη αλλοδαπή, την προβληθείσαν ενστασίν μου περί δεδικασμένου, ενώ αύτη έδει να γίνη δεκτή διά τους εξής νομίμους και βασίμους λόγους:

α) Η διεξαχθείσα ενώπιον του Εκτάκτου Στρατοδικείου δίκη αφεώρα παράβασιν του Α.Ν. 509, τιμωρούντος ως γνωστόν «την επιδίωξιν της διαδόσεως ιδεών τεινουσών εις την βιαίαν ανατροπήν του κρατούντος κοινωνικού καθεστώτος ή την απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Ελληνικής Επικρατείας». Εντός του πλαισίου της παραβάσεως ταύτης και ιδία της αφορώσης το δεύτερον σκέλος –της επιδιώξεως τουτέστιν προς απόσπασιν μέρους εκ του όλου της Ελληνικής Επικρατείας– εκινήθη, ως ήτο ευνόητον, ολόκληρος η επί της υποθέσεως εκείνης διεξαχθείσα ανάκρισις και η ταύτην επακολουθήσασα επ’ ακρωατηρίω δίκη, υποστηριχθέντος, ότι το βασικώτερον των αδικημάτων των κατηγορουμένων συνίστατο εις την συλλογήν και διαβίβασιν πληροφοριών στρατιωτικού και άλλου περιεχομένου (προφανώς δι’ ασυρμάτου, λόγω της ταχύτητος μεθ’ ης, καθ’ α είχον έκτοτε διαπιστωθή, διεβιβάζοντο) προς χρήσιν των εκείθεν του σιδηρού παραπετάσματος χωρών επί βλάβη της Ελληνικής Επικρατείας και επί τω προφανή τελικώ σκοπώ της αποσπάσεως μέρους ταύτης και παραχωρήσεως εις τας επιβουλευομένας την ακεραιότητα της Ελλάδος γειτονικάς χώρας. Τα γεγονότα ταύτα απετέλεσαν, επαναλαμβάνω, τον κεντρικόν άξονα ολοκλήρου της διεξαχθείσης ενώπιον του Εκτάκτου Στρατοδικείου δίκης, προκύπτουσι δε ιδιαίτατα εκ της εκθέσεως εξαγομένου ενεργηθείσης ενόρκου προανακρίσεως (σελ. 5, 12, 20), της καταθέσεως του εξετασθέντος μάρτυρος Αστυνομικού Διευθυντή κ. Αγγελοπούλου, των πρακτικών της δίκης εν γένει, αλλά και εξ αυτής ταύτης της καταδικαστικής αποφάσεως ένθα μνημονεύεται πρότασις του Β. Επιτρόπου περί παραπομπής της υποθέσεως εις τον Β. Επίτροπον του Διαρκούς Στρατοδικείου προς διενέργειαν προανακρίσεως επί κατασκοπεία.

β) Είναι αληθές ότι το Εκτακτον Στρατοδεικείον αντιπαρελθόν σιγή την πρότασιν ταύτην του Β. Επιτρόπου δεν ηρεύνησεν εν αποφάσει του υπό συγκεκριμένην μορφήν το ανακύψαν θέμα της συλλογής και μεταδόσεως πληροφοριών επί σκοπώ κατασκοπείας. Αλλά το γεγονός τούτο εστερείτο αξίας εν απόψει ενστάσεως δεδικασμένου, διότι ως γνωστόν συντρεχόντων των λοιπών όρων (ταχύτητος, προσώπου και ταυτότητος χρόνου) απαιτείται ουχί ταυτότης «αδικήματος», αλλά ταυτότης «πράξεως». Ως ταύτη, δε, λογίζεται η πράξις ουχί η περιωρισμένως διατυπωθείσα εν τω στενώ πλαισίω του κατηγορητηρίου, αλλ’ ως αύτη ηδύνατο και ώφειλε να κριθή υπό του δικαστηρίου ήτοι κατά πάσας αυτής τας σχέσεις και αναφοράς προς τον ποινικόν νόμον, του δικαστού υποχρεωμένου όπως από πάσης πλευράς διερευνήση την υπόθεσιν εντός του επιτρεπτού πλαισίου (πρβλ. Κ. Τσουκαλά: Ερμηνεία ποινικής Δικονομίας, Τόμ. Α΄ Σελ. 117 και ιδία αυτόθι σημ. II- LOWE ROSENBERG M. 510, BENNECKE BELLING § 98 Μ. 413).

γ) Ούτω του εκτάκτου Στρατοδικείου κηρύξαντος με ένοχον κατά το κατηγορητήριον ήτοι παραβάσεως του νόμου 509, προχθείσης κατ’ εξακολούθησιν και διά πολλών μερικωτέρων πράξεων έδει εν τη προβληθείση ενστάσει του δεδικασμένου να ερευνηθή εάν τα πραγματικά γεγονότα, τα διαπραχθέντα εντός της αυτής χρονικής περιόδου και συνιστώντα την αντικειμενικήν υπόστασιν του υπό του Α.Ν. 375 προβλεπομένου αδικήματος, ταυτίζονται νομικώς, λογικώς και εννοιολογικώς προς τας «πράξεις» –εν τη δικονομική και ουχί τη ουσιαστική εννοία του όρου– δι’ ας εκηρύχθην ένοχος ως παραβάς τας διατάξεις του Α.Ν. 509. Το δικάσαν με συνεπώς Διαρκές Στρατοδικείον έδει προς ορθήν εκτίμησιν της προβληθείσης ενστάσεως του δεδικασμένου να ερευνήση την σχέσιν μεταξύ των αντικειμενικών υποστάσεων των δύο αδικημάτων (Α.Ν. 509 και Α.Ν. 375) εφ’ όσον δε θα διεπίστου ταυτότητα «πράξεως» κατά την ανωτέρω έννοιαν, όφειλε να δεχθεί την προβληθείσαν ένστασιν, κατά το απαράγραπτον νομικόν αξίωμα NE BIS IN IDEM. Πρόδηλον όμως καθίσταται εκ της απλής αντιπαραβολής των δύο κειμένων –και λαμβανομένου υπό όψει ότι η περισυλλογή και διαβίβασις πληροφοριών ουδέν άλλο αποτελεί ει μη το μέσον προς πραγμάτωσιν της αντικειμενικής υποστάσεως του αδικήματος του προβλεπομένου υπό του Α.Ν. 509 (βιαία ανατροπή του καθεστώτος - απόσπασις μέρους της Επικρατείας)– ή ότι ο Α.Ν. 509 είναι «γενικός» έναντι του ειδικού τοιούτου 375, και συνεπώς διά της εφαρμογής του γενικού Α.Ν 509 εξηντλήθη εξ ολοκλήρου η ποινική αξίωσις ή ότι είναι TEX CONSUMA έναντι TEX CONSUPTA, οπότε έχει εφαρμογήν το αξίωμα «TEX CONSUMA DEROGAT TEX CONSUPTA» (ο απορροφών νόμος καταλύει τον απορροφώμενον) (πρβ. Χωραφά Ποιν. Δικ. Σελ. 193).

II.- Αλλά και εν απόψει εφαρμογής των επιβαρυντικών περιπτώσεων του Α.Ν. 375 επλανήθη το δικάσαν με Δικαστήριον. Ούτω αντί των προβλεπομένων υπό του νόμου τούτου ηπιωτέρων ποινών επιβάλλεται η ποινή της ισοβίου καθείρξεως ή του θανάτου, οσάκις αι απαριθμούμεναι παραβάσεις διαπράττονται «επί σκοπώ κατασκοπείας». Ερευνητέα άμα καθίσταται η έννοια της αντικειμενικής υποστάσεως του αδικήματος της κατασκοπείας κατά την ρητήν διάταξιν του άρθρου 27§ 2 του Π.Κ. Αλλ’ ενώ κατά τον ισχύοντα Π.Κ. προβλέπεται όντως και προσδιορίζεται το αδίκημα τούτο (άρθρ. 148 εν συνδυασμώ προς το άρθρ. 146), ο καταργηθείς Π.Ν. ουδόλως εθέσπιζε τοιούτον αδίκημα, περιλαμβάνων απλώς σχετικάς τινάς περιπτώσεις εις τα αδικήματα της προδοσίας της πατρίδος. Ως όμως είναι γνωστόν προκύπτει δε τούτο και εξ αυτού του κατηγορητηρίου αλλά και επί της εκδοθείσης καταδικαστικής αποφάσεως του Διαρκούς Στρατοδικείου, αι πράξεις διά τας οποίας κατηγορήθην και εκηρύχθην ένοχος τερματίζονται την 22α Δεκεμβρίου 1950 ήτοι ολίγας ημέρας προ της θέσεως εις εφαρμογήν του νέου Π.Κ. Τούτων, άρα, ούτως εχόντων η αναζήτησις της αντικειμενικής υποστάσεως του αδικήματος της κατασκοπείας «επί σκοπώ» της διαπράξεως της οποίας υποτίθεται ότι εξετέλεσα τας αποδοθείσας μοι εγκληματικάς πράξεις ή θα ήτο πάντη αλυσιτελής ελλείψει νομικού ερείσματος κατά την κείμενην νομοθεσίαν ή το πολύ, θα έδει να στραφή προς την κατεύθυνσιν των ισχυουσών διεθνών συμβάσεων, αίτινες όμως και εκείναι ουδέποτε αναγνωρίζουσι το αδίκημα της κατασκοπείας ως δυνάμενον να στραφή κατά της πατρίδας του διωκόμενου εγκληματίου.

Διά ταύτα

Και δι’ όσους άλλους λόγους εν καιρώ θέλω προσθέση λαμβάνω την τιμήν να παρακαλέσω όπως ενεργηθώσι τα δέοντα διά την έκδοσιν Β. Διατάγματος περί απονομής χάριτος άλλως μετριασμού της επιβληθείσης μοι δυνάμει της υπ’ αριθ. 442/52 αποφάσεως του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών θανατικής ποινής.

Ευπειθέστατος

Ο αιτών
Νίκος Μπελογιάννης

ΠΗΓΗ: Σελίδες από την Εθνική Αντίσταση και τον Δ.Σ.Ε

Έχει διαβαστεί 185 φορές

Σχόλια

Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Αναζήτηση

advertisement
advertisement

Συνέντευξη με την πρέσβειρα της Κούβας Zelmys María Domínguez Cortina

«Άτιμη Ασφαλιστική»

Από την εκδήλωση της "ΑΛΛΗΣ ΑΠΟΨΗΣ" στο Foyer στη Βέροια(27/12/19)

 

Οι ερωτήσεις της "ΑΛΛΗΣ ΑΠΟΨΗΣ" προς την Έφη Αχτσιόγλου

 

advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement
advertisement

Τα Πιο Δημοφιλή

Ο Καιρός στη Βέροια



Ο καιρός τώρα

Συννεφιασμένος
Συννεφιασμένος
Θερμοκρασία 18 °C
Άνεμος Β 1-2 μποφόρ

Σάββατο, 06 Ιουνίου

Μερική λιακάδα με καταιγίδες
Μερική λιακάδα με καταιγίδες
Θερμοκρασία 13 ως 21 °C
Άνεμος ΒΒΑ 2 μποφόρ

Κυριακή, 07 Ιουνίου

Κυρίως λιακάδα
Κυρίως λιακάδα
Θερμοκρασία 14 ως 26 °C
Άνεμος Α 1-2 μποφόρ

Ποιός είναι online

Έχουμε online 99 επισκέπτες και 0 μέλη.

Αρχική σελίδα για κινητά