ΠΑΛΑΣΤΙΝΙΑΚΟΣ ΛΑΟΣ: Αγώνας απέναντι σε δεκαετίες κατοχής, ξεριζωμού, καταπίεσης και δολοφονικών επεμβάσεων

Μια σύντομη ματιά σε αυτές τις 7 και πλέον δεκαετίες και τη σημερινή κατάσταση, γκρεμίζει τους προκλητικούς ισχυρισμούς περί... «αυτοάμυνας του Ισραήλ», αναδεικνύει τη συνεχή και πολύμορφη επέκταση της ισραηλινής κατοχής, επιβεβαιώνει τις τεράστιες ευθύνες των ΗΠΑ και των συμμάχων τους για την αμέριστη στήριξή τους στο διαρκές έγκλημα, ξεσκεπάζει τις υποκριτικές επικλήσεις στο «Διεθνές Δίκαιο» που κόβεται και ράβεται στα μέτρα των ιμπεριαλιστικών συσχετισμών και ανταγωνισμών, υπογραμμίζει την ανάγκη να ενταθεί η αλληλεγγύη στον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού για ανεξάρτητο - ελεύθερο παλαιστινιακό κράτος, στα σύνορα του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Στο φόντο των σημαντικών διεθνών γεωπολιτικών ανακατατάξεων μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Βρετανία - που ελέγχει την ιστορική Παλαιστίνη από τις αρχές του 20ού αιώνα - ζητά από τον ΟΗΕ τον καθορισμό του καθεστώτος της περιοχής.

Στις 14/5/1948 ιδρύεται και επίσημα το Ισραήλ. Η εβραϊκή παραστρατιωτική οργάνωση «Χάγκαναχ» αναλαμβάνει τον ρόλο τακτικού στρατού, με αμερικανοβρετανικό εξοπλισμό. Μία μέρα μετά, στρατεύματα της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, του Λιβάνου, της Συρίας και του Ιράκ συγκρούονται με τις ισραηλινές δυνάμεις. Το Ισραήλ επικρατεί στρατιωτικά, διώχνει διά της βίας περίπου 800.000 Παλαιστίνιους (το 67% του πληθυσμού) από τις εστίες τους στην Παλαιστίνη και προσαρτά τα εδάφη τους. Η Ιερουσαλήμ διχοτομείται: Η δυτική ελέγχεται από το Ισραήλ και η ανατολική από την Ιορδανία. Οι Παλαιστίνιοι, έκτοτε, αναφέρονται σε αυτόν τον διωγμό χαρακτηρίζοντάς τον «Νάκμπα» («καταστροφή»). Τους επόμενους μήνες, οι ισραηλινές δυνάμεις διώχνουν και 90.000 χριστιανούς (τα 2/3 του παλαιστινιακού χριστιανικού πληθυσμού).

Στις 11/12/1948 η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε το ψήφισμα 194, επιβεβαιώνοντας το δικαίωμα επιστροφής των Παλαιστινίων στη γη τους. Το Ισραήλ απορρίπτει το ψήφισμα και αρνείται να το αναγνωρίσει.

Το 1956, κατά την κρίση του Σουέζ, το Ισραήλ εισβάλλει στην Αίγυπτο και καταλαμβάνει το όρος Σινά, ενώ αποχωρεί δύο μήνες μετά.

Τον Ιούνη του 1967 ακολουθεί ο «πόλεμος των 6 ημερών». Το Ισραήλ εισβάλλει και καταλαμβάνει τη Χερσόνησο του Σινά και τη Λωρίδα της Γάζας (Αίγυπτος), τα Υψίπεδα του Γκολάν (Συρία), τη Δυτική Οχθη του Ιορδάνη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ (Ιορδανία). Ο «πόλεμος των 6 ημερών» τελειώνει με το Ισραήλ να έχει εξασφαλίσει έδαφος διπλάσιο της έκτασης που είχε μέχρι τότε. Ξεριζώνονται άλλοι 300.000 Παλαιστίνιοι.

Τον ίδιο μήνα, η έκτακτη ειδική σύνοδος της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, που συγκλήθηκε με πρωτοβουλία της Σοβιετικής Ενωσης, αποφάσισε ότι η προσάρτηση αραβικών εδαφών από το Ισραήλ ήταν παράνομη. Με τις «πλάτες» των ΗΠΑ και συμμάχων τους, η ισραηλινή κυβέρνηση δηλώνει ότι δεν πρόκειται να πάρει υπόψη της «ούτε τις διεθνείς εγγυήσεις, ούτε τον ΟΗΕ».

Αντίστοιχα, τον Νοέμβρη του 1967, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ εξέδωσε ομόφωνα την απόφαση 242, προβλέποντας την «ανάγκη για δίκαιη και βιώσιμη λύση στη Μέση Ανατολή, όπου κάθε κράτος της περιοχής θα μπορεί να ζει με ασφάλεια».Προέβλεπε δε «αποχώρηση των ισραηλινών στρατευμάτων από κατεχόμενα εδάφη». Μισό αιώνα μετά, τα ισραηλινά στρατεύματα και η κατοχή παραμένουν ακλόνητα (το Ισραήλ αποχώρησε μόνο από ένα τμήμα της Χερσονήσου του Σινά και των Υψιπέδων του Γκολάν), αψηφώντας επιδεικτικά το πλήθος ψηφισμάτων του ΟΗΕ που έχουν μεσολαβήσει από τότε μέχρι σήμερα και επιβεβαιώνοντας στην πράξη ότι το περιβόητο «Διεθνές Δίκαιο» γίνεται «λάστιχο», με βάση τα συμφέροντα και τον συσχετισμό δυνάμεων των ιμπεριαλιστών...

Το 1980, το Ισραήλ ανακηρύσσει την «αδιαίρετη» Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά του, αγνοώντας επιδεικτικά τις αποφάσεις του ΟΗΕ.

Το 1982, τα ισραηλινά στρατεύματα εισβάλλουν στον Λίβανο για να καταστρέψουν βάσεις της παλαιστινιακής οργάνωσης «Φατάχ».

Τον Δεκέμβρη του 1987 ξεκινά η πρώτη παλαιστινιακή «Ιντιφάντα» («Ξεσηκωμός»), ενάντια στην ισραηλινή κατοχή της Δυτικής Οχθης και της Λωρίδας της Γάζας, με πάνω από 1.400 Παλαιστίνιους νεκρούς.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και ενώ έχουν μεσολαβήσει οι ανατροπές στην ΕΣΣΔ και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες, ξεκινούν μυστικές διαπραγματεύσεις για «επίλυση» του Παλαιστινιακού.

Τον Αύγουστο του 1993, το Ισραήλ και οι εκπρόσωποι των Παλαιστινίων καταλήγουν στο Οσλο σε «ειρηνευτικό» σχέδιο, που κατακερματίζει τα παλαιστινιακά εδάφη, συνεχίζει την κατοχή, υπονομεύει τα δικαιώματα κυριαρχίας σε βασικούς τομείς οικονομίας και πολιτικής σε βάρος των συμφερόντων των προσφύγων και του Παλαιστινιακού λαού.

Τον Απρίλη του 1995, το Ισραήλ δημιουργεί νέους εβραϊκούς εποικισμούς σε παλαιστινιακή γη. Τον Σεπτέμβρη του 1995 υπογράφεται και η δεύτερη Συμφωνία του Οσλο.

Τον Απρίλη του 1996, ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις σφάζουν εκατοντάδες Παλαιστίνιους (ανάμεσά τους 100 παιδιά) στον προσφυγικό καταυλισμό της Κανά του Λιβάνου. Τον Μάη του 1996, στις εκλογές στο Ισραήλ βγαίνει για πρώτη φορά νικητής ο σημερινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου, υποσχόμενος νέους εβραϊκούς εποικισμούς στα κατεχόμενα.

Τον Μάρτη του 1997, το Ισραήλ συνεχίζει την πολιτική καθεστώτος απαρτχάιντ, προχωρώντας στην ανέγερση πολυκατοικιών «μόνο για Εβραίους» στην κατεχόμενη Ανατολική Ιερουσαλήμ.

Τον Μάη του 2000, το Ισραήλ επιλέγει να αποσύρει τα στρατεύματά του από τον νότιο Λίβανο, ενώ τον Ιούλη καταρρέουν οι συνομιλίες ανάμεσα στον Ισραηλινό πρωθυπουργό Εχούντ Μπάρακ και τον Παλαιστίνιο ηγέτη Γιάσερ Αραφάτ, πάνω στο ζήτημα αποχώρησης των κατοχικών δυνάμεων από τη Δυτική Οχθη.

Τον Σεπτέμβρη του 2000 ακολουθεί η δεύτερη «Ιντιφάντα». Το 2002 το Ισραήλ εξαπολύει επίθεση στη Δυτική Οχθη με την ονομασία «Επιχείρηση Αμυντική Ασπίδα» και ξεκινά την ανέγερση τείχους εντός και πέριξ της Δυτικής Οχθης, με στόχο την υφαρπαγή ακόμα περισσότερης παλαιστινιακής γης.

Τον Ιούνη του 2003, το λεγόμενο κουαρτέτο για το Παλαιστινιακό (ΗΠΑ, Ρωσία, ΟΗΕ, ΕΕ) προωθεί νέο «οδικό χάρτη» για «επίλυση» της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύρραξης, προτείνοντας ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος και πάγωμα των εβραϊκών εποικισμών.

Τον Σεπτέμβρη του 2005, οι ισραηλινές κατοχικές δυνάμεις προχωρούν σε στρατηγικό ελιγμό και αποσύρουν όλους τους εποίκους και τα στρατεύματα από τη Λωρίδα της Γάζας, επιλέγοντας να αυξήσουν την αρπαγή της παλαιστινιακής γης στη Δυτική Οχθη. Ωστόσο, εξακολουθούν να ελέγχουν τον εναέριο χώρο, την ακτογραμμή, τα θαλάσσια ύδατα και τα σύνορα της Λωρίδας της Γάζας.

Τον Ιούνη του 2006, μετά την αιχμαλωσία του Ισραηλινού στρατιώτη Γκιλάντ Σαλίτ από μέλη της «Χαμάς», ξεκινούν συγκρούσεις στη Λωρίδα της Γάζας και τον Αύγουστο οι ισραηλινές δυνάμεις εισβάλλουν στον Λίβανο, με αφορμή την επίθεση της «Χεζμπολάχ» και την απαγωγή δύο Ισραηλινών στρατιωτών. Η σύγκρουση σταματά με εκεχειρία και τη λιβανέζικη «Χεζμπολάχ» να διατηρεί σχεδόν άθικτες τις δυνάμεις της.

Τον Δεκέμβρη του 2008 ισραηλινές δυνάμεις επιτίθενται στη Γάζα, με πρόσχημα τις ρίψεις ρουκετών από τη «Χαμάς».

Τον Μάη του 2010 ισραηλινές δυνάμεις επιτίθενται σε νηοπομπή της οργάνωσης «Ελευθερώστε τη Γάζα», που διαμαρτύρεται για το εμπάργκο του Ισραήλ στην περιοχή. Στο πλοίο «Μαβί Μαρμαρά» Ισραηλινοί κομάντος σκοτώνουν εννιά Τούρκους ακτιβιστές, κάνοντας επέμβαση σε διεθνή χωρικά ύδατα.

Τον Ιούλη του 2013 ξαναρχίζουν οι ισραηλινο-παλαιστινιακές «ειρηνευτικές» διαβουλεύσεις, υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, δίχως αποτέλεσμα.

Το καλοκαίρι του 2014 το Ισραήλ εξαπολύει νέα χερσαία και αεροπορική επίθεση στη Λωρίδα της Γάζας. Οι συγκρούσεις σταματούν τον Αύγουστο με εκεχειρία, με μεσολάβηση της Αιγύπτου.

Τον Φλεβάρη του 2017, η ισραηλινή Βουλή εγκρίνει νόμο ο οποίος νομιμοποιεί αναδρομικά δεκάδες εβραϊκούς εποικισμούς που χτίστηκαν σε ιδιόκτητη γη Παλαιστινίων στη Δυτική Οχθη.

Τον Δεκέμβρη του 2017, ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντ. Τραμπ αναγνωρίζει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ, νομιμοποιώντας την κατοχή της Ανατολικής Ιερουσαλήμ.

Τον Γενάρη του 2020 ο Τραμπ παρουσιάζει το «όραμά» του για τη «συμφωνία του αιώνα», δήθεν για την «επίλυση» του Παλαιστινιακού. Στην πραγματικότητα, αυτό που πρότεινε το σχέδιο Τραμπ ήταν η «σκιά» ενός δήθεν «κρατιδίου» που έμοιαζε περισσότερο με «ελβετικό τυρί» παρά με ανεξάρτητη χώρα...

Το σχέδιο Τραμπ δεν έλυσε βέβαια το Παλαιστινιακό, αξιοποιήθηκε όμως για να σπάσει και επίσημα η «απομόνωση» του Ισραήλ από τις αραβικές χώρες (πλην Αιγύπτου και Ιορδανίας, με τις οποίες είχε συμφωνίες εδώ και δεκαετίες). Στο πλαίσιο του αμερικανοΝΑΤΟικού σχεδίου αναβάθμισης του Ισραήλ, για πιο αποτελεσματικό έλεγχο της περιοχής στον ανταγωνισμό με την Κίνα, τη Ρωσία και το Ιράν, τον Σεπτέμβρη του 2020 υπογράφονται οι λεγόμενες «Συμφωνίες του Αβραάμ», του Ισραήλ με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν και αργότερα με το Μαρόκο και το Σουδάν.

Τον Απρίλη του 2021 εντείνονται οι προσπάθειες Εβραίων εποίκων, με την κάλυψη του ισραηλινού κράτους, για μαζικές εξώσεις Παλαιστινίων από τη συνοικία Σέιχ Τζαράχ της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Παράλληλα, εν μέσω Ραμαζανιού η αστυνομία του Ισραήλ κάνει εφόδους στο τέμενος Αλ Ακσά εναντίον προσκυνητών και διαδηλωτών, περιορίζοντας την πρόσβαση των Αράβων στην περιοχή.

Στις 10 Μάη 2021, αξιοποιώντας την απάντηση της «Χαμάς» με εξαπόλυση ρουκετών προς το Ισραήλ και έχοντας τις «πλάτες» των ΗΠΑ και της ΕΕ, η ισραηλινή κυβέρνηση ξεκινά 11ήμερο δολοφονικό σφυροκόπημα στη Λωρίδα της Γάζας, με αεροπορικές επιδρομές και πυρά πυροβολικού. Με άγρια καταστολή και δολοφονίες αντιμετωπίζει το κατοχικό κράτος και τις διαμαρτυρίες των Παλαιστινίων στη Δυτική Οχθη.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Αριθμοί

Επόμενο άρθρο

ΑΡΘΡΟ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ: «Το Ισραήλ δεν μπορεί να φυλακίζει 2.000.000 κατοίκους στη Γάζα χωρίς να πληρώσει οδυνηρό τίμημα»