Περί ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

«Οταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του, και το πλέον απαραίτητο από όλα τα χρέη του (...)» ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ

Για πολλοστή φορά, η κυβέρνηση εξαγγέλλει -μέσω διαρροών στον Τύπο- το περίφημο «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα». Σύμφωνα με το υπουργείο Εργασίας, το συγκεκριμένο επίδομα θα κυμαίνεται από 200 έως 400 ευρώ, ανάλογα με την οικογενειακή κατάσταση του δικαιούχου, και θα δίνεται με εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια. Το εισοδηματικό όριο μπαίνει στα 4.800 ευρώ το χρόνο, που σημαίνει ότι μόνο οι εξαθλιωμένοι θα δικαιούνται το πενιχρό επίδομα κάθε μήνα. Αλλά γιατί συζητάνε γι’ αυτό; Επειδή, παρά την προπαγάνδα περί ανάπτυξης, από αυτή δε θα ωφεληθεί η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Την ακραία φτώχεια και εξαθλίωση λοιπόν θέλουν να διαχειριστούν και μάλιστα ντυμένη με προπαγανδιστικά επιχειρήματα για δήθεν ενδιαφέρον για το λαό που πεινά.

Να τονίσουμε ότι , η «πατέντα» του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος δεν ανήκει στην κυβέρνηση. Είναι ήδη θεσμοθετημένο σε 26 από τα 28 κράτη - μέλη της ΕΕ και συμπληρώνει τους μηχανισμούς με τους οποίους το κράτος προσπαθεί να συγκαλύψει την ακραία φτώχεια. Πέρα απ’ όλα τ’ άλλα, όπου θεσπίστηκε, συνέβαλε στην καλλιέργεια ψυχολογίας να ζουν λαϊκά στρώματα με μειωμένες απαιτήσεις και επομένως να μην διεκδικούν τα όσα πραγματικά τους χρειάζονται αλλά και τους ανήκον μια και αυτοί με την εργασία τους παράγον τον κοινωνικό πλούτο.

Η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει σαν μέτρο «κοινωνικής προστασίας» το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα», όταν έχει τσακίσει τους μισθούς κι έχει κόψει ακόμα και τα πενιχρά επιδόματα που έπαιρναν μέχρι πριν από λίγα χρόνια ορισμένες από τις πιο ευπαθείς ομάδες.Τι να πρωτοσημειώσει κανείς; Τις απανωτές περικοπές στις συντάξεις, τη μείωση κατά 100 ευρώ του επιδόματος ανεργίας ή το «μαχαίρι» σε μια σειρά επιδόματα; Μόνο για το 2014, η κυβέρνηση αφαίρεσε 114 εκατομμύρια από τους δικαιούχους του ΕΚΑΣ, καταργώντας το επίδομα για τους ηλικίας 60 έως 64 ετών. Αφαίρεσε από οικογενειακά επιδόματα 86 εκατ. ευρώ, στα άτομα με αναπηρία περιέκοψε τις αποζημιώσεις μετακίνησης κατά 82 εκατ. ευρώ, ενώ κατά 30 εκατ. μείωσε και τα ειδικά επιδόματα ανεργίας! Αλλά και το τακτικό επίδομα ανεργίας, το παίρνει μόνο το 10,3% των εγγεγραμμένων ανέργων στον ΟΑΕΔ (Απρίλης 2014). Στη θέση όλων αυτών, η κυβέρνηση θεσπίζει το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα», με προϋπολογισμό μόλις 20 εκατ. ευρώ για το 2014, που κι αυτά θα μοιραστούν σε ελάχιστους. Ομως το θέμα δεν είναι λογιστικό. Είναι στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης να διαχειρίζεται με αυτόν τον τρόπο τη φτώχεια στην οποία οδηγείται ολοένα και μεγαλύτερο μέρος των λαϊκών νοικοκυριών, εξαιτίας της αντιλαϊκής πολιτικής, ιδιαίτερα σε συνθήκες κρίσης. Θεσπίζουν «παροχές» ελεημοσύνης και συγκροτούν δομές που θα συγκρατούν το λαό στα όρια της εξαθλίωσης, ίσα για να φυτοζωεί και ταυτόχρονα να μη διαμαρτύρεται, να μη διεκδικεί, να συμβιβάζεται με την άθλια ζωή του. Αλλωστε, όπου εφαρμόστηκε το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα», επέδρασε ώστε να αποδυναμωθεί η πάλη για ικανοποιητικές Συλλογικές Συμβάσεις και μισθούς, να υποχωρήσει κι άλλο το κίνημα στις διεκδικήσεις του. Επομένως όλα τα παραπάνω θα πρέπει  να τα πάρουν σοβαρά υπόψη τους τα λαϊκά στρώματα. Να μη συμβιβαστούν με τη φτώχεια όπου τους καταδικάζουν το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις του, ούτε βεβαίως με το ξεροκόμματο που τους πετάνε τώρα για να τους ξεγελάσουν. Οργάνωση, αγώνας θα πρέπει να είναι ο δικός τους δρόμος.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Δύο αντιθετικά αυτοδιοικητικά παραδείγματα: Οι περιπτώσεις του Αχιλλέα Μπέου (Βόλος) και του Κώστα Κουλουρίδη (Χαλκίδα)

Επόμενο άρθρο

Ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης