Περί επενδύσεων…

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Ένα από τα αγαπημένα επιχειρήματα όσων χρόνια τώρα μας κυβερνούν είναι ότι τα διάφορα μέτρα που παίρνουν έχουν ως στόχο της ενίσχυση των επενδύσεων οι οποίες ανοίγουν δουλειές και φέρνουν ανάπτυξη στον τόπο μας. Και η σημερινή κυβέρνηση μέσω της «λίστας μεταρρυθμίσεων» που προωθεί την ίδιο σκοπό διακηρύττει. Ίσως αναρωτηθεί κάποιος καλοπροαίρετα. Και πού είναι το κακό; Θα γίνουν επενδύσεις, θα ανοίξουν δουλειές, θα μειωθεί η ανεργία, θα έρθει η ανάπτυξη και έτσι τελικά θα αποκατασταθούν και οι απώλειες των εργαζομένων; Δυστυχώς πρόκειται για μία απλοϊκή σκέψη που απέχει πολύ από την αλήθεια. Ας γίνουμε όμως συγκεκριμένοι:

1. Υπάρχει μία παγκόσμια εμπειρία. Μία σειρά χώρες (καπιταλιστικές βεβαίως) πολύ πιο ανεπτυγμένες από τη χώρα μας, που μάλιστα βρίσκονται και σε φάση «οικονομικής ανάκαμψης» (π.χ ΗΠΑ, Γερμανία) μπορεί να έχουν αύξηση των επενδύσεων αλλά η ανεργία παραμένει σε υψηλά επίπεδα (δείγμα ότι είναι αγιάτρευτη αρρώστια του συστήματος) ενώ οι νέες θέσεις εργασίας που (πιθανά) δημιουργούνται είναι κυρίως με ελαστικές εργασιακές σχέσεις (π.χ μερικής απασχόλησης), χωρίς δικαιώματα (μισθολογικά-ασφαλιστικά) και στην πραγματικότητα μοιράζουν την ανεργία…

2.Οι όποιες επενδύσεις (ξένες ή ντόπιες) πραγματοποιηθούν θα γίνουν σε «εχθρικό έδαφος» για τους εργαζόμενους. Και αυτό γιατί όλο το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο που διαμορφώθηκε τα προηγούμενα χρόνια θα μείνει απείραχτο, γιατί αυτό είναι προϋπόθεση για τις επενδύσεις των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, για την ανάκαμψη των κερδών τους. Γι' αυτό, άλλωστε, η κυβέρνηση το μόνο που «εγγυάται» στο λαό είναι ορισμένα ψίχουλα για την ανακούφιση από τις επιπτώσεις της αντιλαϊκής πολιτικής που επεκτείνεται.

3. Οι κάθε είδους επενδυτές δεν αρκούνται με τα υπάρχοντα «εργαλεία ανάπτυξης». Ζητούν και άλλα όπως νέες φοροαπαλλαγές και εισφοροαπαλλαγές, διαγραφές χρεών, ευνοϊκές ρυθμίσεις, για να επανατοποθετήσουν τα κεφάλαιά τους στη χώρα. Αντίστοιχες ρυθμίσεις φορολογικής αμνήστευσης για το κεφάλαιο έχουν εφαρμοστεί και άλλες φορές στο παρελθόν, αλλά με αμελητέα έσοδα για το κρατικό ταμείο. Αυτές οι διευκολύνσεις δε μένουν απλήρωτες, αλλά θα τις πληρώσουν, για άλλη μια φορά, έμμεσα ή άμεσα οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα.

Όλα τα παραπάνω δεν ξεκινούν από «ιδεοληψία» που θα μπορούσε να κατηγορήσει κάποιος. Στηρίζονται στην πολύχρονη πραγματικότητα και της χώρας. Το μεγάλο κεφάλαιο δεν έχει κανένα «ενδοιασμό» αλλά και ούτε και «γεωγραφικές προτιμήσεις». Επενδύει εκεί και όπου και όταν εκτιμά ότι θα έχει τη μεγαλύτερη κερδοφορία. Αυτός είναι ο βασικός και απαράβατος νόμος του συστήματος. Το να συμπεριφέρεται μία κυβέρνηση ως «επαίτης επενδύσεων» προσφέροντας τα πάντα δεν είναι λύση για το λαό και τα συμφέροντα του.Η αρχαίοι μας πρόγονοι κάτι γνώριζαν λέγοντας το περίφημο «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας» …

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Περί Επιτροπών…

Επόμενο άρθρο

Επιλογή διευθυντών: Συναπόφαση ή συνενοχή στην εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής