Περί «συμμετοχικής δημοκρατίας» στους καιρούς του «Καλλικράτη»

Από υποψήφιους για περιφέρεια και δήμους και σε τοπικό επίπεδο ακούγονται πολλά περί «συμμετοχική δημοκρατίας» που θέλουν να εφαρμόσουν στους δήμους και τις περιφέρειες εφόσον εκλεγούν. Κανείς δεν έχει αντίρρηση για την ανάγκη π.χ συλλογικότητας στη λήψη αποφάσεων, δημοκρατικής λειτουργίας των οργάνων τοπικής διοίκησης κ.α μόνο που όλα αυτά συγκρούονται στη σκληρή πραγματικότητα του ίδιου του «Καλλικράτη». Φυσικά δεν πρέπει να περίμενε κανείς «δημοκρατία» σε μία πολιτική αντιλαϊκή και βάρβαρη σε όλα τα επίπεδα. Ας γίνουμε συγκεκριμένοι με δύο απλά παραδείγματα:

1. Οσοι για παράδειγμα κάνουν λόγο για συμμετοχικούς προϋπολογισμούς θα πρέπει να γνωρίζουν ότι για να καταρτισθούν οι προϋπολογισμοί δήμων και περιφερειών τις κατευθύνσεις δίνουν οι κυβερνήσεις με υπουργικές αποφάσεις και εγκυκλίους που στηρίζονται πάνω στην πολιτική που σχεδιάζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση για όφελος όχι των λαών αλλά των μεγάλων επιχειρήσεων. Αυτό ακριβώς ορίζει ο «Καλλικράτης». Εάν δεν υπάρχει απόλυτη ευθυγράμμιση με αυτές τις κατευθύνσεις δεν εγκρίνεται από το Γενικό Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης και επιστρέφονται πίσω σαν κουρελόχαρτο. Να σημειώσουμε ακόμη ότι κάθε προϋπολογισμός εξαρτάται άμεσα από πολύ συγκεκριμένες πηγές εσόδων που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό και τα έξοδα. Τα έσοδα στον προϋπολογισμό προκύπτουν από δύο πηγές, την απόδοση από το κράτος και από την ανταποδοτικότητα. Με βάση αυτό το δεδομένο ότι δηλαδή οι περικοπές από το κεντρικό κράτος είναι δραστικές, οι δήμοι για να έχουν προϋπολογισμό, πρέπει να επιβάλουν φόρους και τέλη…

2. Ο ίδιος ο αντιδραστικός «Καλλικράτης» - για να νομιμοποιήσει στη λαϊκή συνείδηση τα παραπάνω - προβλέπει τη συμμετοχή δημοτών, μαζικών φορέων, συλλόγων μέσω των θεσμοθετημένων Δημοτικών και Περιφερειακών Επιτροπών Διαβούλευσης (άρθρο 76 και άρθρο 178), στη χάραξη των τοπικών αναπτυξιακών προτεραιοτήτων και δυνατοτήτων, του προγράμματος δράσης, του τεχνικού προγράμματος που θεωρούνται προαπαιτούμενα για τον προϋπολογισμό. Ομως με δεδομένα όλα τα προηγούμενα η λογική των συμμετοχικών προϋπολογισμών σημαίνει στην πράξη ότι το μπαλάκι πετάγεται στους εργαζόμενους, που, μέσω συγκεκριμένων θεσμών, θα καλούνται στην πράξη να απαντούν σε διλήμματα του στιλ: «Διαλέξτε τι θέλετε αποχετευτικό δίκτυο ή παιδικούς σταθμούς;» ή ακόμα χειρότερα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να συμφωνούν σε ανταποδοτικά τέλη για να μπορούν να γίνουν έργα απαραίτητα για τους ίδιους.

Επομένως στη σκληρή πραγματικότητα του «Καλλικράτη» ας μην τάζονται ανέφικτα πράγματα!

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Να τους σταματήσουμε!

Επόμενο άρθρο

«Μεταμορφώσεις και πολιτικοί ακροβατισμοί»